XTC, On/Off

XTC ontstond uit de band Star Park, onder leiding van zanger/gitarist Andy Partridge. Na meerdere veranderingen in zowel de bezetting als de naam, kwam de groep in 1976 definitief uit op de naam XTC. 

In hun vroege jaren stond de band bekend als een energieke punkrockgroep, met invloeden uit de jaren ’60 popmuziek en dub, wat zorgde voor een unieke, eclectische sound die hen onderscheidde van veel andere bands in die periode.Met hun derde album, Drums and Wires (1979), maakte XTC een grote muzikale sprong. Dankzij producer Steve Lillywhite werd hun geluid gepolijster en meer gelaagd. 

De band begon afstand te nemen van hun punkroots en ontwikkelde een stijl die beter te omschrijven valt als een mix van new wave, en art pop. Dit album bevatte onder andere de hit Making Plans for Nigel, die hun internationale doorbraak betekende en XTC op de kaart zette als een van de originelere bands uit de jaren '80.

In 1982 kwam de carrière van XTC tot een onverwachte wending. Frontman Andy Partridge kreeg te maken met ernstige plankenkoorts en psychische uitputting, deels als gevolg van het plotseling stoppen met een kalmerend middel waarop hij jarenlang afhankelijk was geweest. Zijn angst was zo intens dat de band abrupt moest stoppen met touren. Vanaf dat moment besloot XTC zich volledig te richten op studiowerk. Hoewel ze sindsdien nooit meer live hebben opgetreden, bleven ze in de jaren ’80 en ’90 albums maken die veel lof kregen van zowel critici als trouwe fans.

Tot hun meest geprezen latere werk behoren albums als Skylarking (1986), geproduceerd door Todd Rundgren, en Apple Venus Volume 1 (1999), waarin hun muzikale groei en verfijning duidelijk te horen is.In 2000 stopte XTC officieel met het uitbrengen van nieuwe muziek, mede door spanningen binnen de band en het moeizame verloop van hun relatie met platenlabels. Toch komen de bandleden af en toe nog bij elkaar voor interviews, archiefreleases en zeldzame reünies, al zijn er tot op heden geen plannen voor nieuwe opnames of optredens.

XTC wordt vandaag de dag nog steeds gezien als een cultfavoriet: een band die commerciële supersterrenstatus net misliep, maar een diepgaande invloed had op talloze artiesten binnen alternatieve rock, pop en indie.

Popfotograaf Joep Bruijnjé vormde in 1978 de band On/Off. De andere muzikanten waren bassist Martin Warner, drummer Dick van der Vaart (in die tijd ook actief in The Tapes) en gitarist Klaas ten Holt (later in The Dutch). Ze speelden new wave die klonk als een mix tussen XTC en Gentle Giant. In hun korte bestaan, tussen 1978 en 1981, stonden ze minimaal zevenmaal in de muziektempel. 

In het Paradiso-online archief komt de naam voor het eerst voor bij 10 december 1980. “We hebben er vast eerder en meer opgetreden” volgens Joep Bruijnjé. “Omdat we een oefenruimte in de kelder hadden werden we vaak op het laatste moment als vervanger opgetrommeld. Daarom komen we niet altijd op de poster voor.” 

Hun twee concerten in de Grote Zaal maakten het meeste indruk op Bruijnjé. Op 18 juli 1981 waren ze support van Rupert Hinevop het grote podium. In datzelfde jaar, op 4 december, stonden ze voor het laatst in Paradiso, als naprogramma van het Penguin Cafe Orchestra. “Dat was een geweldige ervaring. De Grote Zaal was met tafels en stoelen omgebouwd tot een soort café. Wij speelden op een verhoging links achter in de zaal, op de plek waar tegenwoordig de zaalmixer en lichtman staan,” weet Bruijnjé zich nog te herinneren. Hij verliet de band eind 1981, waarna ze nog korte tijd met Vincent van Warmerdam als zanger verder gingen. 

Bruijnjé begint vervolgens onder zijn eigen naam een solocarrière en in
de jaren negentig schrijft hij liedjes voor het TV- programma Jiskefet. Tegenwoordig is hij vooral fotograaf.

Aldus Oscar Smit in zijn boek, De Paradiso Punkjaren Deel 4