The Beat, Schmutz

De Haagse band Schmutz was een voorbeeld van een groep die overstapte van punk naar ska, een stroming die dankzij The Specials en consorten sinds 1979 steeds invloedrijker werd. Schmutz begon in 1978 en stond tweemaal in Paradiso. Oprichter Rainer Hensel: “Ik vond het heerlijk dat ik me met mijn band kon afzetten tegen de westcoast en symfonisch georiënteerde rock die toen in Den Haag de mode was. Wij waren een matig punkbandje maar ik denk dat de Paradiso-programmeur ons er uit haalde om dat hij gecharmeerd was van onze bassist, Hans Tieman. Hij plukte aan zijn bas en dat was heel apart in een punkband.”

Hensel was nauw bevriend met Theo van Gogh (1957-2004), die veel teksten schreef voor de band, zoals die van hun enige twee singles. De band begon met een zangeres maar in de loop van 1979 werd die vervangen door een zanger. Ook werd Marc de Reus als bassist bij toegevoegd, hij speelde daarnaast in De Div. Beetje bij beetje begon Schmutz ska te spelen. Hensel: “Ik werkte toen in een modewinkeltje. Eigenaresse was Madelon Acket. Zij was een soort godfather voor ons. Zij deejayde ook en draaide dan uiteenlopend van Gang Of Four tot The Specials. Ska en punk mixte op een prettige manier. Ook de energie en het brutale van de ska sprak me aan. 

Mark Foggo en wij waren in die tijd bijna de enige Nederlandse bands die ska speelden. Daarom stonden wij op 10 mei 1980 in het voorprogramma van The Beat.” Van Schmutz kwam in 1980 de single ‘Gigi’ uit. Op de B-kant stond hun versie van ‘Can Can’. Volgens Hensel is het waarschijnlijk dat Bad Manners hun uitvoering van dat nummer heeft “gepikt” van Schmutz. 

In 1982 bloedde de band uit Delft muzikaal gezien dood. Rainer Henzel maakte daarna soundtrackmuziek onder andere voor films van Van Gogh. Tegenwoordig is hij componist en geeft les (compositie, muziek). Marc de Reus was tevens een gewild producer van bijvoorbeeld Ivy Green en The Thought. De Div stopte eind jaren tachtig, waarna Marc de Reus nog bij Shine (band van Richard Janssen) opduikt.

Aldus Oscar Smit in zijn boek, De Paradiso Punkjaren deel 4