
Talking Heads, XTC
Talking Heads, XTC
zaterdag 14 januari 1978
zaterdag 14 januari 1978
In Paradiso
Talking Heads
Talking Heads is een invloedrijke Amerikaanse band die in 1974 werd opgericht in New York City. De oorspronkelijke leden, zanger/gitarist David Byrne, bassiste Tina Weymouth en drummer Chris Frantz, leerden elkaar kennen op de Rhode Island School of Design. In 1975 speelden ze als voorprogramma van de Ramones in de legendarische club CBGB’s, waar ook andere grote namen uit de punk en new wave scene optraden.
Na de komst van toetsenist/gitarist Jerry Harrison (ex-Modern Lovers) tekende de band in 1977 bij Sire Records. Datzelfde jaar verscheen hun debuutalbum Talking Heads: 77, met daarop de cultklassieker “Psycho Killer”.
Talking Heads stond bekend om hun mix van punk, funk, wereldmuziek en art rock, en hun slimme, vaak ironische teksten. Onder begeleiding van producer Brian Eno groeide hun geluid uit tot iets unieks, met baanbrekende albums als Fear of Music en Remain in Light.
Het hoogtepunt van hun carrière was de Stop Making Sense tour, en bijbehorende concertfilm uit 1984, geregisseerd door Jonathan Demme. Hierin combineerden ze muziek, theater en visuele kunst op een revolutionaire manier. Het optreden wordt nog altijd beschouwd als een mijlpaal in de popgeschiedenis.
De band bleef actief tot 1991, waarna de leden zich op soloprojecten richtten. In 2002 kwamen ze nog één keer samen voor hun opname in de Rock and Roll Hall of Fame.
Hoewel ze nooit de grootste hitlijsten domineerden, blijft de invloed van Talking Heads enorm. Artiesten als Radiohead, LCD Soundsystem en St. Vincent noemen hen als inspiratiebron.

XTC
XTC ontstond uit de band Star Park, onder leiding van zanger/gitarist Andy Partridge. Na meerdere veranderingen in zowel de bezetting als de naam, kwam de groep in 1976 definitief uit op de naam XTC. In hun vroege jaren stond de band bekend als een energieke punkrockgroep, met invloeden uit de jaren ’60 popmuziek en dub, wat zorgde voor een unieke, eclectische sound die hen onderscheidde van veel andere bands in die periode.
Met hun derde album, Drums and Wires (1979), maakte XTC een grote muzikale sprong. Dankzij producer Steve Lillywhite werd hun geluid gepolijster en meer gelaagd. De band begon afstand te nemen van hun punkroots en ontwikkelde een stijl die beter te omschrijven valt als een mix van new wave, en art pop. Dit album bevatte onder andere de hit Making Plans for Nigel, die hun internationale doorbraak betekende en XTC op de kaart zette als een van de originelere bands uit de jaren '80.
In 1982 kwam de carrière van XTC tot een onverwachte wending. Frontman Andy Partridge kreeg te maken met ernstige plankenkoorts en psychische uitputting, deels als gevolg van het plotseling stoppen met een kalmerend middel waarop hij jarenlang afhankelijk was geweest. Zijn angst was zo intens dat de band abrupt moest stoppen met touren. Vanaf dat moment besloot XTC zich volledig te richten op studiowerk. Hoewel ze sindsdien nooit meer live hebben opgetreden, bleven ze in de jaren ’80 en ’90 albums maken die veel lof kregen van zowel critici als trouwe fans.
Tot hun meest geprezen latere werk behoren albums als Skylarking (1986), geproduceerd door Todd Rundgren, en Apple Venus Volume 1 (1999), waarin hun muzikale groei en verfijning duidelijk te horen is.
In 2000 stopte XTC officieel met het uitbrengen van nieuwe muziek, mede door spanningen binnen de band en het moeizame verloop van hun relatie met platenlabels. Toch komen de bandleden af en toe nog bij elkaar voor interviews, archiefreleases en zeldzame reünies, al zijn er tot op heden geen plannen voor nieuwe opnames of optredens.
XTC wordt vandaag de dag nog steeds gezien als een cultfavoriet: een band die commerciële supersterrenstatus net misliep, maar een diepgaande invloed had op talloze artiesten binnen alternatieve rock, pop en indie.XTC ontstond uit de band Star Park, onder leiding van zanger/gitarist Andy Partridge. Na meerdere veranderingen in zowel de bezetting als de naam, kwam de groep in 1976 definitief uit op de naam XTC. In hun vroege jaren stond de band bekend als een energieke punkrockgroep, met invloeden uit de jaren ’60 popmuziek en dub, wat zorgde voor een unieke, eclectische sound die hen onderscheidde van veel andere bands in die periode.
Met hun derde album, Drums and Wires (1979), maakte XTC een grote muzikale sprong. Dankzij producer Steve Lillywhite werd hun geluid gepolijster en meer gelaagd. De band begon afstand te nemen van hun punkroots en ontwikkelde een stijl die beter te omschrijven valt als een mix van new wave, en art pop. Dit album bevatte onder andere de hit Making Plans for Nigel, die hun internationale doorbraak betekende en XTC op de kaart zette als een van de originelere bands uit de jaren '80.
In 1982 kwam de carrière van XTC tot een onverwachte wending. Frontman Andy Partridge kreeg te maken met ernstige plankenkoorts en psychische uitputting, deels als gevolg van het plotseling stoppen met een kalmerend middel waarop hij jarenlang afhankelijk was geweest. Zijn angst was zo intens dat de band abrupt moest stoppen met touren. Vanaf dat moment besloot XTC zich volledig te richten op studiowerk. Hoewel ze sindsdien nooit meer live hebben opgetreden, bleven ze in de jaren ’80 en ’90 albums maken die veel lof kregen van zowel critici als trouwe fans.
Tot hun meest geprezen latere werk behoren albums als Skylarking (1986), geproduceerd door Todd Rundgren, en Apple Venus Volume 1 (1999), waarin hun muzikale groei en verfijning duidelijk te horen is.
In 2000 stopte XTC officieel met het uitbrengen van nieuwe muziek, mede door spanningen binnen de band en het moeizame verloop van hun relatie met platenlabels. Toch komen de bandleden af en toe nog bij elkaar voor interviews, archiefreleases en zeldzame reünies, al zijn er tot op heden geen plannen voor nieuwe opnames of optredens.
XTC wordt vandaag de dag nog steeds gezien als een cultfavoriet: een band die commerciële supersterrenstatus net misliep, maar een diepgaande invloed had op talloze artiesten binnen alternatieve rock, pop en indie.

Route naar Paradiso
Paradiso is gevestigd aan de Weteringschans 6-8. Dat is dicht bij het Leidseplein en goed bereikbaar met het openbaar vervoer (metro 52 en diverse trams). Je kunt je fiets gratis en bewaakt parkeren in de ondergrondse parkeergarage op het Leidseplein. In de buurt van Paradiso zijn meerdere parkeergarages.
Paradiso
57 jaar concerten, clubnachten en cultuur

Concert
Net bevestigd
Mietze Conte
In Paradiso
27 maart

Concert
Net bevestigd
Florence Road
In Tolhuistuin
30 april

Concert
Net bevestigd
Fatoumata Diawara
In Paradiso
27 november

Talk
A Day In Palestine
In Tolhuistuin
7 december

Concert
Net bevestigd
Blue October
In Paradiso
1 juni

Net bevestigd
Don Melody Club
In Tolhuistuin
10 april

Nieuws
Onze ambassadeurs vinden schoonheid in het lelijke
Indiestad
1 december

Concert
Net bevestigd
Bilal Wahib
In Paradiso
2 mei

Concert
Tim Knol & the Wandering Hearts - Tribute to Tom Petty
In Paradiso
4 januari

Clubnacht
Net bevestigd
BSS All Night Long
In Paradiso
20 februari

Concert
Net bevestigd
Open Mike Eagle
In Paradiso
21 mei

Festival
Net bevestigd
Indiestad Nieuwjaarsborrel
In Paradiso
3 januari

Concert
Net bevestigd
Dogstar
In Paradiso
16 juni

Concert
Viagra Boys
In AFAS Live
4 maart

Concert
Net bevestigd
anaiis
In Paradiso
17 maart

Concert
Net bevestigd
Zonneprijs #4 Adaisy • Lovely Lad • SKINC • Wabi Sabi
In Zonnehuis
8 januari

Concert
Net bevestigd
Sam Gellaitry
In undefined
3 maart

Concert
Kans
In Paradiso
12 juni

Expo
Nacht van het Absurdisme
In Paradiso
30 december

Concert
Son Little
In Paradiso
8 april

Concert
Net bevestigd






