Sun Ra Arkestra

''Als de band begint, wordt het verzamelde jazzpubliek ‘verpletterd’, aldus Bert Vuijsje. ‘Wat ze daar vertoonden was een ongekende mix van theater, variété en big band-muziek. Behalve dat er twintig muzikanten op het podium stonden, waren er ook danseressen en een vuurspuwer. Ze maakten grappen, vertelden verhalen, en barstten dan weer los in een kolkende muziekstroom.’

De nummers klinken in eerste instantie kakofonisch. ‘De solo’s gierden dwars door elkaar,’ zegt Paul van Riel. ‘Maar dan ineens vielen alle instrumenten samen in een blues-cadans, en swingde het alle kanten op.’ Vanachter zijn Moog dirigeert Sun Ra de muzikanten langs solo’s en jubelzang (‘Space is the place!’). En dan, ongeveer halverwege, springen de in glimmende jurken en wijde broeken gehulde bandleden met instrument en al het podium af. Paul van Riel: ‘De blazers, congaspelers en gitaristen liepen dwars door de zaal. Naar de bar, voor een biertje.’ Hans Dulfer: ‘Door de gang en het kantoor, en naar boven, de trappen op. Dat mocht helemaal niet! De trappen waren veel te gammel. Dus ik erachteraan, om te kijken of er geen ongelukken gebeurden.’ Bert Vuijsje: ‘In jazz was dat ongekend: muzikanten die rondliepen tussen het publiek.’ Martin van Duynhoven: ‘En daarboven zag je die imposante figuur van Sun Ra, als een zonnekoning in zijn gouden tuniek die vanaf het podium, met bezwerende gebaren aanwijzingen gaf.''

Uit: 'Paradiso 50 jaar in 50 legendarische concerten' van Hester Carvalho 

Bekijk hier foto's van het optreden van Sun Ra Arkestra, gemaakt door Ed Sijmons.