Rondo's , The Divorce

Een van de Politiekere bands uit ons vaderland waren de Rondo’s, bestaande uit Maarten van Gent (gitaar, zang), John Van De Weert (zang), Kees Isings (basgitaar), Wim ter Weele (drums).

De band werd in 1978 opgezet vanuit de Academie van Beeldende Kunsten in Rotterdam, hun operatie centrum was huize Schoonderloo, een communistische woongroep. De band was groot voorstander van zelfstandig muziek uitbrengen, ze hadden een eigen label genaamd King Kong Records, en hielden wekelijks een lokale band avond, waar ze advies gaven over het zelfstandig uitbrengen van je muziek.

De band had veel raakvlakken met de anarchistische Britten van ‘Crass’. Ze hielden een benefiet concert in Londen, maar de bands bleken na een confrontatie met een groep Neo-Nazi’s toch niet zoveel met elkaar in gemeen te hebben dan gedacht. Waar Crass het wat passiever aanpakten, waren de Rondo’s een stuk geëngageerder, om het maar zo te zeggen. The Crass heeft in een interview zelfs gezegd dat in vergelijking tot de rondo’s ze meer op een Vaudeville-band lijken dan een punkband.

De Rondo’s zijn actief geweest van 1978 tot 1980, enkele bandleden zijn doorgegaan als onderdeel van de punk formatie The Ex.

“De Amsterdamse band The Divorce was een van de eerste acts die in 1978 de ontwikkeling van Punk naar meer experimentele muziek maakten. De kiem van het gezelschap werd gelegd tijdens de ontmoeting van muzikanten Bart Zwier (1981-2002) en Adrian Walton Smith met de Engelse bassist Mark Glynne. ‘We kwamen elkaar tegen in café De Pieter. Bart zat eraan te denken een band te beginnen en het klikte tussen ons. Ik zat toen op Ateliers 63 in Haarlem. Ik was in September 1977 met een studiebeurs uit Engeland gekomen. In Nederland voelde ik meer vrijheid en optimisme. In Engeland was het moeilijk om je ideeën gerealiseerd te zien worden. Hier hoefde je vaak maar een halve zin uit te spreken of iemand zei al dat hij het te gek vond en dat hij je wilde helpen’, herinnert Mark Glynn zich nog.

De oerformatie van The Divorce speelde op punk geïnspireerde muziek, maar al in de loop van 1978 is een muzikale verbreding zichtbaar. In dat najaar waren ze driemaal in Paradiso te zien. Tijdens het Rock Against Racism-concert van 22 November speelde saxofonist Bettie van Haaster (tegenwoordig kunstschilder) nog mee. ‘We waren in die tijd nog best politiek geëngageerd. Zo deden we toen een cover van Right On Sister van Tom Robinson. Bart legde bij ons de contacten en zorgde zo voor optredens. Hij kende Henk Hofstede (The Nits) van de Rietveld. Ons eerste concert was dan ook in het voorprogramma van The Nits. Ook Ton Lebbink heeft een tijd bij ons gedrumd. Hij was weg bij Mecano en het was de bedoeling dat hij langer bij ons zou blijven.’ The Divorce was een van de eerste bandjes waarin de komende exoerimentele Ultra-stroming al doorschemerde in de muziek.

In 1980 maakten Mark Glynne en Bart Zwier onder de naam Home Comfort een elektronisch getinte LP op hun eigen Divorced Records. Even later verscheen de single ‘Friends and Celebrities’ (met hoesje van Marlene Dumas), het enige plaatwerk van The Divorce. Punk is hierop verdwenen en de elektronica rukt op. De bandleden zullen in het Ultra-tijdperk nog van zich laten horen, ook in Paradiso, al dan niet samenspelend met The Young Lions.”

Aldus Oscar Smit in zijn boek, De Paradiso Punkjaren Deel 2