Motörhead, Gekke Ger

“Van totaal andere orde was het concert van Motörhead op 20 Oktober. Voor veel punks hoorden nummers als ‘Overkill’ of ‘Ace of Spades’ er toch een beetje bij. Bovendien werd het eerste album van dit trio in 1977 door het sympathieke pubrock/punklabel Chiswick Records uitgebracht. Kortom in de begindagen was het een band die ergens tussen punk en metal inzat. Bij het blad Oor wisten ze het wel en ze stuurden metaldeskundige Kees Baars op stap. Die was diep onder de indruk: ‘Vier Marshall torens hoog in de lucht een uitgebreide drumkit en een PA die in de Ahoy-hal niet zou misstaan, deden bij binnenkomst al het één en ander vermoeden, maar toen de drie Ted Nugents om half twaalf met Overkill aanvingen, wist eenieder binnen een straal van een kilometer, dat we hier te maken hadden met oer-hard-rock uit het stenen tijdperk’ (Oor, 31-10-1979). De band speelde loeihard. Een bezoeker vertelde dat hij het precies één nummer had uitgehouden en veertig jaar later daar nog een piep in zijn oor aan over heeft gehouden. Catharina Nijhuis werkte toen achter de bar: ‘Lemmy riep You wanna know why we are called Motörhead? Yes! En ze begonnen zo hard te spelen dat ik de pilaren zag bewegen. Heel beangstigend. Het was een muur van geluid die je omver blies. Dat ben ik nooit vergeten’.
Fameus is ook het interview dat Kees Baars had met de band na het concert. Op zijn vraag waarom ze zo hard speelden was het antwoord: ‘Als mensen van onze muziek doof worden dan is Motörhead tenminste de laatste groep die ze gehoord hebben!’ Dit was het hele interview! (Oor, 14-11-1979)”

Aldus Oscar Smit in zijn boek, De Paradiso Punkjaren Deel 3