London Calling: A Place To Bury Strangers, Esser, The Twilight Sad, We Were Promised Jetpacks, Alberta Cross, The Leisure Society, King of Spain, Sad Day for Puppets, Little Death, Mirrors, Johnny Foreigner

De eerste band, King of Spain, begint om 18.30 uur.

Het London Calling passepartout is uitverkocht. Er zijn nog wel losse kaarten verkrijgbaar.

www.londoncalling.nl

Beluister hier de London Calling '09 # 2 preview mix van DJ Sandeman:

http://soundcloud.com/london-calling-f

A PLACE TO BURY STRANGERS Of ze hun hometown bedoelen, het hippe Brooklyn, of toch een afgelegen plek waar de grond zijn geheimen nooit prijs zal geven blijft onduidelijk bij dit drietal noiserockers. Feit is dat ze geen betere bandnaam hadden kunnen kiezen. Laverend tussen knetterende noiserock, subtiele shoegaze en out-of-this-world spacerock (ja, dat mag je herrie noemen, maar wel lékkere herrie) zijn er momenteel weinig livebands zo overdonderend als A Place To Bury Strangers.

ESSER De Golden Boy van de Britse samplepop is terug op London Calling en deze keer als een van de headliners. Dat mag ook wel, want we hebben nog lang niet genoeg van Esser. Eerder dit jaar verscheen zijn goed ontvangen debuutalbum getiteld ‘Braveface’ waarop hij liet horen het muzikale broertje van Lily Allen te zijn. De man met de mooiste kuif van Londen en omstreken zal ook dit keer weer meisjes in katzwijm laten vallen en jongens in een headlock krijgen met zijn vrolijke liedjes.

THE TWILIGHT SAD Begin oktober verschijnt het nieuwe album van de Schotse band The Twilight Sad. Het album zal ‘Forget The Night Ahead’ gaan heten en komt uit op het befaamde FatCat Records. De band begint in 2003 en brengt in 2007 het debuutalbum ‘Fourteen Autumns & Fifteen Winters’ uit dat goed wordt ontvangen en wordt geprezen door de indrukwekkende wall of sound. Zanger James Graham zingt met een onvervalst Schots accent over een dikke laag gitaren, drums en samples. Bands als Joy Division, My Bloody Valentine, Neu en Wire zijn duidelijke invloeden en The Twilight Sad tourde al met Mogwai door Engeland en Amerika. Indrukwekkend, meeslepend, donker, duister en venijnig.

WE WERE PROMISED JETPACKS Als er zoiets bestaat als een blauwdruk van pure Britse indierock, zou het zo maar kunnen dat de Schotse band We Were Promised Jetpacks deze in zijn bezit heeft. Stuwende drums, felle gitaarrifs, melodieuze zanglijnen en emotioneel geladen teksten. Op het debuutalbum ‘These Four Walls’ vliegen de toekomstige hits je om de oren. De vier jonge bandleden uit Glasgow vermengen shoegaze, postpunk, folkrock en pop tot een onweerstaanbaar brouwsel dat vergelijkingen oproept met de muziek van Arctic Monkeys, Joy Division, Bloc Party en The Maccabees, maar dan met een onvervalst Schots accent.

ALBERTA CROSS Het soort naam dat normaal gesproken voorbehouden lijkt te zijn aan voloptueze zwarte soulzangeressen ergens in de vijftig, maar vergis je niet. Deze vijf langharige Zeppelin-adepten zijn van de gitaren, en injecteren die met een flinke portie blues, passie en gospel waardoor hun muziek iets bezwerends krijgt. Luister maar eens naar Broken Side Of Times, dat ook de Kings Of Leon in herinnering brengt. Live gaat het er nog een tandje dieper aan toe. Reden waarom de NME ze onlangs uitkoos tot ‘best liveband seen this week’ en over de single I’ve Known For Long dat als Neil Young het nummer zou horen, ‘ hij tot tranen toe ontroerd zou zijn’. Na Lowlands staan ze nu ook op London Calling.

THE LEISURE SOCIETY The Leisure Society uit Groot-Brittannië maakt wonderschone (nu)folkmuziek en past daarom heel goed in het rijtje: Fleet Foxes, Grizzly Bear, Arcade Fire en Department of Eagles. Sublieme meerstemmige samenzang, a la the Beach Boys, wordt ondersteund door simpele pianoakkoorden, gitaar en bas. Rijkelijk aangevuld met viool, cello, fluit, mandoline en klokkenspel, zonder ergens overdadig te worden. The Leisure Society heeft hang naar romantiek en de teksten raken de luisteraar recht in het hart. Het debuutalbum ‘The Sleeper’ kwam binnen op nummer 1 van de ‘ ITunes Folk chart’ en de band werd genomineerd voor de prestigieuze Ivor Novello prijs in de categorieën beste nummer en beste tekst. Bewonderingwekkend mooi.

KING OF SPAIN De koning is dood, leve de koning! Dat zeggen wij ook na het horen van King Of Spain, en we bedoelen niet Juan Carlos maar het viertal Londenaren dat liedjes schrijft om meisjes mee te versieren. Speels als een jonge hond en vluchtig als een lentebriesje wandelt King Of Spain je hersenpan binnen om daar never nooit niet meer uit te verdwijnen. Hun songs zijn catchy als kauwgum en fris als pepermunt. Dus: doe als de NME (die hun debuutalbum Battleships and Aeroplanes ‘awesome’ noemde) en verwelkom King Of Spain met open armen.

SAD DAY FOR PUPPETS Die shoegaze-revival houdt nog even aan, zo bewijst Sad Day For Puppets. En dat is zeker geen straf als je de poppy liedjes van deze vijf Zweden (!) hoort. Zo catchy als ABBA in hun beste dagen, maar altijd met een lekker noisy gitaartapijtje dat live je trommelvliezen laat trillen. Alsof The Jesus And Mary Chain The Ronettes hebben ingeschakeld voor de vocalen. Ze werden niet voor niets gevraagd om als support mee op tour te gaan met zowel MGMT als A Place To Bury Strangers. Hun debuut Unknown Colours ontlokte een recensent de uitspraak ‘This sounds fucking great!’ Kortom, een slechte dag voor marionetten, een goeie dag voor jou!

LITTLE DEATH behoort tot de best bewaarde geheimen van Engeland. Helaas voor de Britten, maar dit geheim zal binnenkort uitkomen. Zanger/gitarist Kc Underwood uit de Verenigde Staten, gitarist Nathan Hewitt uit Canada en bassist Julianna Kurokawa uit Egypte verstoppen zich sinds een aantal jaar in Londen en maken daar muziek waar de Pixies groot in zijn en Arcade Fire klein.  Toen ze in oktober van vorig jaar een titelloze EP uitbrachten kreeg de pers in Engeland al lucht van het trio en struikelde ze over elkaar heen om de band te behangen met lofuitingen. Het is nu niet meer te houden, want ook Amerika heeft er al wat perspionnen op gezet. Voordat de bom echt barst komen ze met hun psychedelische, overstuurde maar zeer melodieuze indie gelukkig eerst nog naar het London Calling Festival.

MIRRORS De vier leden van Mirrors omschrijven hun eigen muziek als “pop- noir”. Het viertal uit Brighton is duidelijk beïnvloed door bands uit de jaren tachtig als Echo & The Bunnymen, OMD en Depeche Mode. Deze elektronische popmuziek met een donker randje wordt door Mirrors met veel bravoure geciteerd. Repeterende synths, staccato drums en bezwerende zang zijn de belangrijkste bestanddelen. Mirrors is wat men in Engeland een “buzz band” noemt. De popjournalisten duikelen al over elkaar heen om de band de hemel in te schrijven terwijl de groep nog niet eens een platendeal heeft. Gelukkig zijn er nu de twee geniale singles ‘Look At Me’ en ‘Fear Of Drowning’ die alle hoge verwachtingen inlossen.

JOHNNY FOREIGNER Neem het beste van Sonic Youth en Bloc Party en smelt het om tot iets totaal origineels dan krijg je de sound van Johnny Foreigner. De band – jawel, het is een band - speelt energieke, harde en snelle indierock op het scherpst van de snede. Het trio uit Birmingham speelde in 2007 het hele Verenigd Koninkrijk door met Dananananaykroyd en bracht in 2008 het inventieve ADHD-debuut 'Waited Up 'til It Was Light' uit op het Best Before Records label. 'Grace And The Bigger Picture' wordt het tweede album van de band. Het is reeds opgenomen en zal in oktober van dit jaar uitkomen. Zelf noemen de twee jongens en het meisje van Johnny Foreigner de muziek op deze tweede plaat: “new-wave fight pop”.