Jeff Buckley, Catherine Wheel

''Het is erg warm in de zaal. Mariken Smit: ‘Bloedheet was het. Alle deuren, naar de hal en naar de straat, werden opengezet. Maar met al die opgewonden mensen bleef het plakkerig.’ Live klinken de nummers anders dan op Grace, de composities worden opgerekt en de muzikanten, aangevoerd door Buckley, improviseren op hun partijen. Nathalie Kester: ‘Meer nog dan op het album golfde de muziek van ingehouden naar hevig. Het waren geen golfjes, maar reuzen golven. Soms was het even rustig, maar dan wist je dat dat een voorbode was van weer een nieuwe vloed aan emotie.’ Patrick Boonstra: ‘Wat ik op cd niet kon verdragen, daar werd ik live helemaal in getrokken: zijn uitbarstingen van gevoel. Hij bracht ze doorleefd, maar met toch een vorm van controle.’ Marg van Eenbergen: ‘Tot dan was ik geen superfan, maar nu was ik gevloerd. Hoe hij met dichte ogen voor de microfoon stond en diep doorvoeld zijn nummers zong. En hoe zijn lichaam mee bewoog.’''

Uit: 'Paradiso 50 jaar in 50 legendarische concerten' van Hester Carvalho