Interior, Mecano, The Bugs

woensdag 30 juli 1980

In Paradiso

Interior

De hoofdrolspelers uit het Amsterdamse Interior en zijn opvolger Soviet Sex waren de Rietveld Academie-studenten Peter Klashorst en Maarten (van der) Ploeg (1958-2004), later aangevuld met Rogier (van der) Ploeg, student Filmacademie.

De twee eerstgenoemde startten in 1978 met Interior. In eerste instantie als duo met een ritmebox. Later aangevuld met een echte drummer: Moniek Voulon. Interior stond op het podium met kleine versterkers maar ook met buizenradio’s en schemerlampen. Onder deze naam werd zeven maal opgetreden in Paradiso. In de nadagen van hun bestaan werd ook al opgetreden onder de naam Soviet Sex. In dat geval speelde Rogier van der Ploeg mee op gitaar.

Soviet Sex begon eveneens zonder drummer, waarmee hun sound perfect paste in de Ultra beweging. Ergens in 1981 kwam drummer Bobbie Eisenberger de band versterken. Ook Walther Carpay (uit Meat) maakte korte tijd deel uit van Soviet Sex. Bijvoorbeeld bij het concert van Captain Beefheart, op 1 november 1980. Hij bespeelde toen de nieuwste Roland ritmebox. Soviet Sex stond circa acht maal in Paradiso.

Klashorst en Ploeg waren ook actief als schilders. Ze richtten bijvoorbeeld samen de ‘Nieuwe Wilden’ schilderbeweging op. Hun oefenruimte was in het NRC-gebouw. Hier begonnen ze ook met hun regelmatig terugkerende ‘Disco Bizar’ avonden, in eerste instantie om zelf op te kunnen treden. In 1981 werd een klein pand op Rozengracht 49 gekraakt. Hier werd club Disco Bizar gevestigd, die misschien maar vier à vijf nachten open is geweest en waar kleine acts als Richenel konden optreden. In mei 1981

werd PKP TV opgericht een piraten-televisiestation, zoals er toen wel meer waren, genoemd naar de drie oprichters, Ploeg Klashorst Ploeg. Soviet Sex stopte in 1982. Zonder Klashorst ging de band over in Blue Murder (1982-1987) en later Astral Bodies (1987-1990). In 1996 vond een reünie plaats met Ellen ten Damme als zangeres.

Ook in de 21ste eeuw bestaat de band nog steeds in wisselende samenstelling en trad onder andere in 2018 op in nachtclubs te Bangkok. Op 6 oktober 2019 stond Soviet Sex voor het laatst in Paradiso tijdens een avond gewijd aan Ton Lebbink.

Aldus Oscar Smit in zijn boek, De Paradiso Punkjaren Deel 4

Mecano

Het Amsterdamse Mecano was en is een bijzonder gezelschap. De band kende vele gedaantes met altijd als centrale figuur dichter, schilder, schrijver en muzikant Dirk Polak (vroeger Dick). In de jaren 1979 en ’80 stond de band minstens dertien maal in Paradiso.

Als Mecano Ltd nam Polak in 1978 met onder andere gitarist Pieter Kooijman (1960-2020) de punksingle ‘Face Cover Face’ (No Fun Records) op. Een jaar later was de muziek geëvolueerd naar donkere new wave en bestond de band behalve uit Kooijman ook uit Ton Lebbink en de broers Cor en Tejo (Theo) Bolten. De laatste drie werkten allen bij Paradiso. Het was daarom niet moeilijk een oefenruimte te verkrijgen in de kelder. Dat is ook de reden dat Mecano vaak te elfder ure werd opgeroepen om in te vallen. Zo’n invalbeurt is vaak niet opgenomen in de, überhaupt niet complete, annalen van Paradiso.

In 1981 assisteerden Kooijman en de Bolten-broers Ton Lebbink bij ‘Luchtkastelen’, zijn eerste album als punkdichter. In 1982 viel Mecano voor langere tijd, tot 2005, uit elkaar. Rond 1980 was Dick Polak tevens DJ bij Paradiso. De draaitafels stonden toen als je binnenkwam direct hoog in de linker hoek, moeilijk zichtbaar voor het publiek. “Ze wisten dat ik vaak bij de platenwinkel No Fun kwam en dat ik veel plaatjes had. Daarom vroegen ze of ik wilde komen draaien”, herinnert Polak zich. “Ik draaide bij Joy Division. Ian Curtis vroeg nog aan me of ik een nummer van de Metal Box van PIL wilde spelen".

In de loop van de jaren 2000 begon Dirk Polak met diverse activiteiten weer sterk in de belangstelling te staan: met Mark Ritsema (Spasmodique) startte hij het duo Polar Twins en in 2011 verscheen zijn zelfgeschreven levensgeschiedenis in boekvorm ‘Mecano’. Onder de naam Mecano Unltd wordt nog steeds nieuwe muziek uitgebracht en ook af en toe opgetreden, met in de band onder andere Mick Ness.

Aldus Oscar Smit in zijn boek, De Paradiso Punkjaren Deel 4

The Bugs

Volgens de website van The Bugs heeft de band maar liefst 53 maal in Paradiso gestaan. Waarschijnlijk is het daarmee de act die het meest in de muziektempel heeft gespeeld. Het begon allemaal in 1977 met Alex Grigny (1949-2016) en Peter Sinnige (kwam uit The Pre- sent). Later kwamen Ronald Tang (1960-2015), Simone Mansveld en Eric Hofstede (ook in Filth) erbij.

In eerste instantie werd er geoefend in Akhnaton, in een ruimte die ze deelden met The Nits. Daarna werd gerepeteerd in Huize Chaos. Simone Mansveld: "Waar kon je repeteren in die tijd? In veel kraakpanden was nog ruimte. Wij hadden connecties met Huize Chaos. Daar stond ook een installatie want die hadden wij in het begin nog niet. We traden trouwens ook veel op in kraakpanden".

Ze leerden Dick (tegenwoordig Dirk) Polak kennen, die wilde graag een plaatje met hen opnemen, dat werd de 12-inch ‘Emotion’ (op Sublabel/Torso, 1981). Dick Polak speelde in Mecano, waarvan de meeste leden bij Paradiso werkten en daar ook hun oefenruimte hadden. Via deze weg kregen The Bugs daar toen ook een plaatsje in de kelder. Zodoende lagen hun spullen altijd klaar om last minute in te vallen.

The Bugs hadden een echte manager, Marijn van Staveren. Zij ziet het weer helemaal voor zich: "Soms werd ik zelfs tien minuten van te voren gebeld door Bo of Huib met de vraag of we konden invallen".

Huib die zeurde altijd om drumstokjes, hij had een kind dat drumde. Na circa twee jaar werden De Grigny en Hofstede vervangen door Carlo Edel (Infexion) en Rob Ottes (1960-2002).

Vooral in het begin deden The Bugs veel covers. "Ik moest nog bas leren spelen daarom deden we bijvoorbeeld ‘I’m Waiting For The Man’. ‘Teenage Kicks’ speelden we ook vaak, met name omdat het een favoriet was van onze roadie Broodje", aldus Mansveld. Ook de zanger van 123, Rob van de Raamkamp, was ooit roadie bij The Bugs. De huidige punkcollectioneur Chris Visser deed korte tijd samen met Van Staveren het management voor zowel Motorboat als The Bugs.

In 1982 verscheen hun single ‘Amstel’, waarop duidelijk hoorbaar is dat de aandacht van punk naar dub en reggae was verschoven. Een jaar later, in 1983, stopte de band. In 2007 vond een reünie-optreden plaats in Paradiso ter gelegenheid van het verschijnen van de CD ‘Live In Paradiso 78-81’. Simone Mansveld speelt tegenwoordig in The Burghers.

Aldus muziekjournalist Oscar Smit in zijn boek, De Paradiso Punkjaren Deel 4

Route naar Paradiso

Paradiso is gevestigd aan de Weteringschans 6-8. Dat is dicht bij het Leidseplein en goed bereikbaar met het openbaar vervoer (metro 52 en diverse trams). Je kunt je fiets gratis en bewaakt parkeren in de ondergrondse parkeergarage op het Leidseplein. In de buurt van Paradiso zijn meerdere parkeergarages.

Google Maps

View in English