Indiestad Nieuwjaarsborrel met 45ACIDBABIES, C'est Qui, Frank Arnold, Grote Geelstaart, Naga Kirana, plonki, Send Me Flowers en The Pekkers

Vanuit de Utrechtse underground komt 45ACIDBABIES als een glitch in de matrix: vier hyper-creatievelingen die alternatieve pop, indie en elektronische muziek door de blender gooien en mixen met visuele kunst en mode. Op hun tweede album 'Paint the World Pink' (2025) schuift het geluid richting de dansvloer: vetter, elektronischer, maar nog steeds tekstueel messcherp. Onder de glitterlaag schuilen thema’s als queerness, neurodiversiteit en tegendraadsheid, verpakt in tracks die even catchy als confronterend zijn.

Een Nederlandse band met een Franse naam: 'C’est Qui?' Volgens de band zelf betekent het zoiets als ‘iemand uit het raam gooien’. Hun groovy-garage en grimmige punk ontstond toen vier totaal verschillende stijlen samenkwamen in één ruimte, met als resultaat: een kleine, onstuimige punkbaby. C’est Qui oogt alsof ze zo uit One Flew Over the Cuckoo’s Nest zijn ontsnapt en klinkt alsof er een vrachtwagen van tien ton voorbij dendert. De geur? Denk aan rode, glanzende pumps die net uit de doos komen. En ergens tussendoor laten ze je twijfelen aan jouw vaste negen-tot-vijf baan.

Een muzikale clusterfuck met leden van Cavolo Nero, Dorpsstraat 3 en Nusantara Beat: samen vormen ze Frank Arnold. De groep maakt duistere, dansbare nummers waarin de Nederlandse taal een troosteloze, bijna hypnotische rol krijgt. Geschikt voor de dansvloer, maar net zo goed voor wie graag wat dieper luistert. In 2026 zal het debuutalbum van Frank Arnold de wereld in worden geslingerd, ontstaan uit een jaar lang opgesloten zitten in de studio.

Terwijl twee drummers het tempo flink opschroeven en de bas als een traag machinegeweer blijft hangen op een dreunende subnoot, wordt het publiek meegenomen in een mix van kreten en gefluister. Grote Geelstaart zet iedereen in een rijdende bak die met eigenzinnige noiserock vooruit dendert. Wat niemand verwacht: er komt een scherpe bocht. De noise kantelt ineens richting een verknipte discobeat. Er wordt aardig wat van versnelling gewisseld. Twee drummers veranderen in twee gitaristen; een hoekige synth en een bijna mechanische stem nemen het over en vullen de zaal. Grote Geelstaart zit achter het stuur, en de eindbestemming blijft onbekend.

plonki is het soloproject van Pleun Stork, waar rauwe gitaren, zachte zangmelodieën en dikke grooves samenkomen tot een unieke, emotionele klankwereld. Geïnspireerd door artiesten als Radiohead en Big Thief maakt plonki muziek vol contrasten: breekbaar maar krachtig, dromerig maar direct. Op 5 september verscheen de debuut-EP 'kicking at my heels', met zes tracks over terugkerende patronen, innerlijke strijd en het zoeken naar beweging. 

Het vijfkoppige The Pekkers uit Amsterdam combineert de rockroots van de jaren zestig met moderne psychedelische invloeden. Gedreven door een diepe liefde voor rock, brengt elk bandlid unieke expertise mee die diepte en authenticiteit toevoegt aan hun muziek. Met echo's van legendes als The Band, The Beatles en The Beach Boys, kanaliseren The Pekkers de geest van het gouden tijdperk van de rock, terwijl ze de grenzen ervan verleggen en uitbreiden.

Iris, een eigentijdse romanticus, heeft een bijzondere gave met emoties. In het dagelijks leven heeft ze misschien moeite om ze te uiten, maar als ze zingt, is dat een heel ander verhaal. En verdorie, wat heeft ze veel emoties: groot, theatraal en onmiskenbaar folky. Deze introverte maar felle muze van de chronisch melancholische mens verovert je hart, roept tranen, gelach en een drang om te dansen op.