D'Angelo: de laatste shows in Paradiso

“Vooral tijdens het tweede deel van de set spatten de vonken van het podium. Het collectief funkt onafgebroken en zoals het volgens leermeester Bootsy Collins hoort: zó vuig dat het lekker wordt en making something out of nothing. Herhaaldelijk kapt de zanger het feest af, om het vervolgens weer op te starten en met het enthousiasme van een jonge James Brown door te knallen. D’Angelo marcheert en danst over het podium en high-fivet het publiek. Wanneer dit funkfeest na een dik pauzevrij half uur, tegen middernacht, eindigt, druipt de helft van het publiek vermoeid en bezweet richting de buitendeuren. Maar met een extra toegift tilt D’Angelo zijn show de nieuwe dag in. Wie tijdens de eerste twee uur achterin de zaal stond, kan nu doorschuiven en de slotstukken Till It’s Done (Tutu) – met een geweldige drumsolo van Dave – en Untitled – met zowel bloedmooie solo- als samenzang – vooraan meemaken.”

Door Randy Timmers

“Margreet Baalman vindt de stijl afwisselend: het optreden was funky en rockend, maar had ook ingetogen en intieme momenten. De band, met die rollende baspartijen van Pino Palladino, kon alles. De muzikanten speelden zo precies dat er geen speld tussen te krijgen viel, maar het was tegelijkertijd ook heel los. Ze spelen een uitgesponnen funkjam tijdens ‘Feel Like Making Love’, gevolgd door een sensueel intermezzo tijdens de ballade 'Really Love'. Recensent Peter van Brummelen schrijft de volgende dag in Het Parool dat D’Angelo’s stem klinkt als ‘een rivier van honing die langzaam vanaf het podium de zaal in stroomt’. Er komen ook veel nieuwe nummers langs, maar de politieke boodschap komt niet bij iedereen over, blijkt tijdens ‘The Charade’, over de gewelddadige dood van Michael Brown en Eric Garner. Slechts sommigen steken een vuist omhoog tijdens de woorden: All we wanted was a chance to talk/ ’stead we only got outlined in chalk.”

Door Hester Carvalho