The Yearlings doen alles beter de tweede keer

De comeback begint bij Koeneman, bij wie het weer begon te kriebelen. ‘In 2014 had ik een stuk of vijf, zes liedjes klaarliggen,’ zegt hij. ‘Ik wilde eigenlijk wel een doorstart gaan forceren. Ik zag wel kansen. Maar je weet natuurlijk nooit tevoren hoe dat zal uitpakken in de oefenruimte. Het ging boven verwachting.’ Medezanger/gitarist Niels Goudswaard werd aangestoken door het virus en begon ook weer te schrijven. ‘Af en toe gooide hij een paar schetsjes over de schutting, die ik dan afmaakte.’

De band was meteen heel gedreven bezig. ‘Geen gebrek aan motivatie bij deze jongens!’ constateert Koeneman tevreden. Dat valt terug te horen aan Skywriting, het fris overkomende, twaalf tracks tellende comebackalbum uit 2018. ‘We hadden één gezamenlijke doelstelling: we wilden alleen terugkeren als we nieuwe muziek zouden maken. En het moest ook beter worden dan de vorige keer. We wilden het meer naar onze zin maken. Dat betekende ook dat de gitaren beter moesten klinken.’

Die gitaarsound werd een aparte doelstelling. Je hoort prachtige Rickenbacker-gitaartjes die de sound van The Byrds en R.E.M. in herinnering roepen, als de samenzang dat al niet deed. Het songmateriaal van korte, meestal uptempo popsongs met een vleugje country haakt aan bij The Jayhawks toen die nog compleet waren. ‘Je kunt tegenwoordig zoveel thuis doen,’ legt Koeneman uit. ‘We wilden qua gitaargeluid niet meer onderdoen voor onze voorbeelden.’ Mission accomplished, stellen we vast. Je hoort gitaren die blinken en ‘klinken als zonnestralen’. Het geeft hun muziek een zekere tijdloosheid.

Koeneman had het zichzelf helemaal niet zo gerealiseerd, maar ziet ook parallellen met de terugkeer van tijdgenoot Johan en Fatal Flowers van een generatie daarvoor (gitarist Robin Berlijn zit zelfs in beide bands). Daryll-Ann is ook nog even terug geweest. ‘Dat is wel leuk dat die bands van eind jaren negentig of ietsje ouder allemaal een tweede leven beleven.’

Tot nu toe gaat alles goed. Koeneman: ‘We kregen boven verwachting goede recensies. Je kunt wel een betere plaat maken, maar je weet niet wat dat dan gaat doen in 2018. Ik dacht dat de Americanagolf wel zo’n beetje over z’n hoogtepunt heen was. We wisten eerst helemaal niet hoe we de plaat konden uitbrengen in deze tijd. We hebben eerst wat rondgekeken, maar geen label wilde toehappen. Ze willen hun investering op z’n minst kunnen terugverdienen. Dat zagen ze kennelijk niet gebeuren. Toen hebben we besloten de plaat zelf te gaan uitbrengen en hem onder te brengen bij een distributeur.’ Dat werd Sonic Rendezvous, dezelfde als in het verleden. Per saldo is er dus niets veranderd. Ouderwetse winkeloptredens werkten ook fantastisch voor de band en internet, Spotify voorop, deed de rest.

Richard Janssen van Fatal Flowers vertelde laatst dat weer gaan spelen na jaren zo zijn aanloopproblemen kent, zoals tegelijk zingen, gitaarspelen én contact maken met de zaal. Op de vraag of Koeneman dit euvel herkent, antwoord hij bevestigend: ‘Ineens moet je weer gaan zingen via monitors. Dat was wel even wennen ja. [Vaste gastmuzikant] René van Barneveld is eigenlijk de enige muzikant in de band. Voor hem gaat alles gemakkelijker en dan speelt hij bij ons niet eens zijn vaste instrument, gitaar, maar pedal steel. Als docent aan het conservatorium speelt hij dagelijks. Maar wij hebben andere banen.’

Die banen en de gezinnen van de bandleden waren de reden van de split nu zo’n vijftien jaar geleden. Is het nu niet lastig dan? ‘Toch wel,’ bekent Koeneman, die zelf werkzaam is bij de vakgroep Engels aan de Radboud Universiteit. ‘Het is moeilijk om dit op niveau te kunnen doen. We kunnen maar een keer per week repeteren. We moesten er dan ook echt inkomen, maar we zijn geloof ik nu wel op stoom gekomen.’ Behalve hijzelf en de reeds genoemde Goudswaard en Van Barneveld, omvat de line-up van The Yearlings verder bassist Herman Gaaff - die uitdrukkelijk verklaart geen bijdrage te leveren aan de prachtige harmonievocalen - Leon Geuyen (drums) en Bertram Mourits (slidegitaar, dobro, toetsen).

‘We zijn nooit fulltime bezig geweest met de band. Dat gaat gewoon niet. Maar wat we doen moet wel voldoen aan onze hoge eisen.’ Doelt hij daarmee op de soms hemelse melodieën, van bijvoorbeeld de twee singles, de titeltrack Skywriting en Evelene’s Song? ‘Een goede melodie is voor mij – voor ons – de essentie van een liedje. Zonder goede hook, gaat een nummer niet naar de volgende ronde.’

Intussen is hij blijven doorschrijven en er liggen alweer zes nieuwe songs gereed, de helft al voor een vierde plaat. Hoe die gaat worden, weet hij nog niet. ‘Zeker geen Skywriting 2 met zijn beknopte popsongs, misschien juist wel wat langere nummers en gevarieerder in tempo. We zullen wel zien.’ Voorlopig staat er een mooie show van de heren op de rol, op 16 juni in de kleine zaal. Dat is op de tweede avond dat Wilco beneden speelt. Dat garandeert een flinke aanloop voor The Yearlings die dan hun tour zullen afsluiten. Een tweede deel van hun comeback tour zou dan in het najaar moeten volgen.

Koop hier je kaarten voor The Yearlings in de kleine zaal op 16 juni.