De zon schijnt, de sneeuwklokjes staan te bloeien, de maan laat zich pas ná zessen zien, oftewel: de lente staat voor de deur! De Sugar Mountain ambassadeurs hebben frisse muzikale tips verzameld, waarmee we de lente inluiden. Door de redactie wederom verzameld in de Front Porch Playlist.
Sandra Zuidema
1. The Delines - The Set Up
Deze fantastische band met dromerige vocalen van Amy Boone en de broeierige verhalende liedjes van Willy Vlautin blijft enorm beklijven.
2. Right Reverend Crow - Demokrazy Blues
Moddervette dirty blues plaat! Singer-songwriter Nathan Bell tapt met dit Right Reverend Crow project uit een ander vaatje dan normaal. Dat gezegd hebbende was hij de laatste tijd al steeds meer richting de blues aan het bewegen ten opzichte van de meer folk/country singer-songwriter achtige stijl waar hij zich op eerdere albums op had gericht. Maar op Deze Demokrazy Blues ontpopt hij zich tevens als een elektrische gitaarslinger en hij doet dat zo vreselijk lekker gruizig en lekker vies dat qua referentiekaders zich dingen opdoemen als Muddy Waters, Howling Wolf, Fat Possum artiesten als R.L Burnside maar ook bijvoorbeeld The Black Keys. Toch doet hij dat natuurlijk op zijn eigen speciale manier.
Een singer-songwriter die ook echt iets te vertellen heeft en zijn mening niet onder stoelen op banken steekt zal hij altijd blijven, ook hier. Zo laat hij even “fijn snarig” weten dat de dingen in de Epstein Files vernoemd worden nog altijd gebeuren en compleet onacceptabel zijn. Hij bezingt dat in 'A Woman (doesn’t owe you a goddamn thing!)' Deze song die rockt als een tierelier en begint in eerste instantie met een repetitieve drum groove waarin Nathan “praatzingt” over een gladde snuiter en denkt dat hij wel kan afdwingen dat ze met hem de koffer in duikt. Nee dus, dat bepaald dat meisje of die vrouw toch echt wel zelf! “Back off MF” zingt Nathan. Met zijn gitaar geeft hij hem daarbij een flinke draai om de oren en word deze vent muzikaal kaalgeschoren en met pek en veren en met een flinke kwak zo de kliko geworpen. Zo heeft hij met dit nummer een ware power emancipatie blues gelanceerd. Maar alle andere brutale vlegels, leugenaars, zakkenvullers, dictators en andere machtswellustelingen en mensen die klasse justitie denken te kunnen toepassen op basis van iemands huidskleur, geaardheid of de waarde van zijn of haar bankrekening krijgen op dit album een serieuze veeg uit de pan. Of zoals Nathan zelf zegt: "The truth isn’t negotiable, and The Right Reverend Crow brings the truth!"
3. Dyana Kurtz - Postcards from Downtown 25th Anniversary Edition versie
Dayna Kurtz remake van haar klassieke doorbraakalbum, klinkt nu nog mooier dan destijds. Wat ik nooit had kunnen of durven dromen is dat die opnames van destijds met de hedendaagse technieken van mixen en masteren nog veel mooier, intenser kunnen klinken. Dayna en de technici zijn minutieus door alle oude opnames heen gegaan. Daarbij ontdekte ze nog heel wat dingen. Zo hoor je nu veel meer van de vocalen van de legendarische Woodstock held Richie Havens. Op de eerdere mix zijn enkele van zijn bijdragen ingekort of weggelaten, maar op deze versie zijn met name zijn improvisaties op het einde van 'Leave The Light On' helemaal tot in de laatste noot in hun volle glorie te horen. Maar ook alle andere prachtige instrumenten op dit album zoals mandoline, accordeon, harmonium, strijkers, gitaar, bas en percussie klinkt hier nu helderder en meer aanwezig dan op de originele versie. Zo schiet hier het kippenvel weer meer als eens, over de rug. Deze voor mij toch al heel lang zeer bijzondere plaat is bij deze absoluut onsterfelijk geworden.
4. John Blek - The Midnight Ache
Een hoop veranderde er in het leven van singer-songwriter John Blek de afgelopen jaren. Hij kocht met zijn vrouw een vervallen huis op het Ierse platteland dat ze zelf hebben opgeknapt en waar John zijn eigen studio in heeft gebouwd. The Midnight Ache is het eerste album opgenomen in hun eigen Bigger River Recording company. Het resultaat mag er zijn, met dit fraai gevormde schijfje alternatieve lo-fi folk. John zijn waanzinnige mooie stem schittert hier weer in prachtige kleine liedjes die druipen van melancholie. Huisvlijt staat absoluut centraal op dit album want de meeste instrumenten bespeelde John zelf en zijn vrouw nam zelfs een deel van de achtergrond vocalen voor haar rekening. Zelfs de hoesfoto is gemaakt van gedroogde bloemen uit hun eigen tuin. Alleen de strijkinstrumenten die er later aan toegevoegd zijn geven alles nog wat meer grandeur. Sommige songs doen qua sfeer een beetje denken aan het prachtige Sparklehorse debuut van vele jaren terug. Soms kan iets dat kleins en zelfgemaakt is juist heel dierbaar en grootse impact hebben.
5. Zachary Lucky - The Lost River sessions
betoverende akoestische magie van twee Canadese prairieboys. Achter de titel van deze fraaie nieuwe schijf van Canadese Cowboy poëet Zachary Lucky gaat een bijzondere ervaring schuil van een paar jaar geleden. Tijdens een zeer uitgebreide tour door de VS met maar liefst 35 shows trok Zachary met zijn trouwe kompaan Miles Zurawel op de dobro en achtergrondvocalen aan zijn zijde landde ze in Bowling Green, Kentucky en die locatie zullen ze niet snel vergeten. Ze trokken tijdens die tour langs steden maar ook langs veel unieke plekjes op het platteland. Helemaal aan het begin van de tour speelde ze in het prachtige Capitol Theater in Bowling Green in een concertserie genaamd the Lost River Sessions. Enkele dagen later werden ze gevraagd nog een keer terug te keren naar die plaats voor opnames in een oude schuur voor een PBS tv serie Live Off The Floor. Het was een ongelofelijk koude februari avond, zelfs voor een paar prairie jongens uit Canada. Maar ze stemde hun guitaren en probeerden hun vingers warm en soepel te houden en speelde een aantal van hun inmiddels klassiek geworden songs zoals het fraaie 'The Ballad of losing you' en 'Everywhere a man can be' tot aan 'Songs for hard times' maar ook een aantal nieuwere songs van zijn laatste studio album 'The Wind'. Wat ze hadden opgenomen bleek een uitzonderlijke intieme en werkelijk schitterend klinkende livesessie ondanks de vrieskou die dag. Toen ze na de tour weer thuis arriveerde vonden ze op de deurmat de opnames van de sessie en waren ze al na 1 luisterbeurt ervan overtuigd dat ze hier echt iets mee moesten doen. 'Lost River Sessions' bevat acht liedjes die ze opnamen tijdens de schuursessie en twee liedjes van het live optreden in dezelfde plaats opgenomen in het Capitol theater. Wat je hoort hier is pure betoverende akoestische magie van twee Canadese prairieboys die even bezit hadden genomen van Bowling Green, Kentucky.
Runa Stam
1. Johnny Blues Skies - Mutiny after Midnight
Officieel komt het album pas uit op 13 maart en dan ook nog alleen op fysieke geluidsdragers. Maar Johnny Blue Skies (aka Sturgill Simpson) “lekte” de hele plaat zelf alvast op YouTube, waardoor het internet meteen ontplofte en de eerste reacties al verrassend euforisch zijn. Ook al werd album aangekondigd als een groove-/danceplaat met funk/disco-labeltje, valt dat gelukkig reuze mee. Het klinkt vooral als Sturgill in tourmodus: dat freaky, live-achtige bandgeluid met groove als motor. Tekstueel is het zowel een oproep tot protest als tot blijven liefhebben. Weer een banger van een plaat dus!
2. Turner Cody - Out for Blood
Cody werkt sinds 2018 samen met de Belgische songwriter Nicolas Michaux en The Soldiers of Love. Die samenwerking levert mooie liedjes op met klassieke country-elementen: helder geschreven, zonder poespas, en gedragen door sterke verhalen met een duidelijke boodschap, maar met een duidelijke urgentie van nu.
3. The Nude Party – Look Who’s Back
Een van mijn favoriete bandjes, vooral live. Na een paar releases bij New West brengen ze dit album nu in eigen beheer uit. Zoals altijd: veel gitaren, uptempo songs en hoorbaar spelplezier met een flinke 70’s vibe, precies die Stones-achtige swagger met een country-twang die voor mij de ideale mix is.
4. The Garrett Boys - It runs deep
Fijn debuutalbum van twee broers en een zoon Garrett uit Tennessee geproduceerd door Ray Kennedy, bekend van o.a. Steve Earle, die hier ook nog een nummertje mee zingt. In bijna elk nummer speelt plek en afkomst een hoofdrol, daar houd ik van.
5. Jimmy Fretwell - analog dream
Dit is zijn debuutalbum, maar het klinkt zeker niet als een eerste poging. Je hoort iemand die al decennia songs schrijft en pas nu de juiste vorm heeft gevonden om ze vast te leggen. Het resultaat is een ontroerende, verhalende rootsplaat, lekker basic, met hier en daar een gastmuzikant of tweede stem die wat kleur en dynamiek toevoegt. Met 'One of the Good Ones' (met Darrell Scott op gitaar) als absoluut hoogtepunt.
Robbie Klanderman
1. Jesper Lindell - 3614 Jackson Highway
In September 2024 toog de Zweed Jesper Lindell naar Amerika om in vier dagen in twee steden twee albums op te nemen. Beide zullen dit jaar verschijnen. En 3614 Jackson Highway is de eerste, opgenomen in de befaamde Muscle Shoals Sound studio in Alabama, de plek waar eerder grotheden als de Stones, Lynyrd Skynyrd, Paul Simon, Duane Allman, Rod Stewart en The Staple Singers tot grote hoogte stegen. Dat doet Lindell ook in negen zorgvuldig gekozen covers. Soms bekend, Respect Yourself en Drift Away, soms obscuur. Maar alle negen swingen als een gek en Lindell’s stem en gitaarspel zijn ongelooflijk. Het maakt van 3614 Jackson Highway een subliem eerbetoon aan de zwarte muziek waar Lindell zo van houdt. Check hier de documentaire.
2. Ratboys - Singin' For An Empty Chair
Mijn meest gedraaide plaat (nog wel een dubbel vinyl album) van de afgelopen maand is dit Ratboys album. Het zijn gouden tijden voor bands die geleid worden door een vrouw. Hurray For The Riff Raff, Waxahatchee, Big Thief, Wednesday; ze brengen allemaal de ene na de andere geweldige plaat uit. Aan dat lijstje kunnen we nu een nieuwe naam toevoegen: Ratboys, een viermansgroep uit Chicago onder leiding van Julia Steiner. Hun zesde album, 'Singin’ To An Empty Chair', is het eerste dat bij een grote maatschappij uitkomt en dat verklaart hun relatieve onbekendheid hier. Maar dat gaat met deze werkelijk fantastische plaat veranderen. Wat een stem, wat een liedjes, wat een muziek. Americana, die organisch van hard naar zacht en omgekeerd gaat, van punk en grunge en powerpop naar folk en country. En de teksten van Steiner zijn, dankzij veel therapie, van een ongekende diepgang en openheid. 'Singin’ To An Empty Chair' is een van de grote verrassingen voor 2026.
3. Emanuela Hutter - Goose Bumps
Emanuela Hutter is de zangeres van de Zwitserse rock ‘n’ roll-band Hillbilly Moon Explosion. Voor haar eerste soloplaat reisde ze af naar Chicago om daar onder leiding van Jimmy Sutton, en met hulp van wat plaatselijke grootheden, Goose Bumps te maken. En dat is een even vreemde als geweldige plaat geworden. Rock ‘n’ roll, country, surf, doo-wop, Italiaanse smartlappen, Duitse punk… je treft het allemaal aan op Goose Bumps, typisch een plaat die je moet horen om het te kunnen geloven. JD McPherson leverde ??n nummer, de rest schreef Hutter zelf. Fijne afwisselende plaat!
4. Spencer Thomas - Cynical Vision
Spencer Thomas is ondertussen toe aan zijn derde soloplaat en die heet Cynical Vision. En dat is een passend vervolg op voorganger The Joke Of Life, een van de grote verrassingen van 2024. Cynical Vision is een titel die past bij Thomas’ kijk op de wereld, die behalve cynisch ook grappig en absurdistisch is. Niet voor niets zijn z’n helden Randy Newman, Warren Zevon en Lou Reed. Hij deelt met hen niet alleen het vermogen om intelligente teksten te schrijven, hij lijkt ook de fraaie melodie?n achteloos uit zijn mouw te schudden. Het maakt van Cynical Vision weer een mooi hoogtepunt van 2026.
5. Barfield, The Tyrant - Laying It Down
Deze cd van vorig jaar wil ik nog even onder aandacht brengen van de oude frontman van de legendarische Hollisters en de Stone River Boys. In 2004 verscheen Mike Barfield’s eerste soloplaat Living Stereo, een fijne mix van blues, soul, country en andere rootsmuziek. 22 jaar later, en na ontelbaar vele live-optredens en uitstapjes met diverse Texaanse bands, is er Laying It Down en die is van hetzelfde fraaie laken een pak. Wat covers en erg sterke eigen nummers; niet voor niets namen Charlie Robison en ZZ Top’s Billy Gibbons nummers van hem op. Hoe dan ook is Laying It Down een fantastische dans- en feestplaat die niet alleen duidelijk maakt dat Barfield een geweldige gitarist is, maar ook een toffe zanger en liedjesschrijver.
Eddie Aarts
1. Buck Meek - The Mirror (26 maart in Tolhuistuin)
2. Lucinda Williams - World's Gone Wrong
3. Iron & Wine - Hen's Teeth
4. Bill Callahan - My Days of 58
5. James Hunter Six - Off The Fence
Annika IJdo
1. Jillian Jacqueline - MotherDaughterSisterWife
2. Megan Moroney - Cloud 9
Er staat een collab op met Kacey Musgraves, alleen al daarom :)
3. Carter Faith - Cherry Valley
4. Emily Scott Robinson - Appalachia
5. The Lone Bellow - What a time to be alive
