De absolute hoogtepunten van 2025 volgens de Sugar Mountain ambassadeurs

De beste albums van 2025

1. Tyler Childers - Snipe Hunter
Al jaren staat hij bij mij op grote hoogte, bovenaan alle lijstjes. Wat een interessante artiest is die man toch: hij verrast telkens weer, kiest zelden de makkelijke of verwachte route en doet alles volledig op zijn eigen manier, los van Nashville-conventies. Dat dit album hoog eindigt in algemene jaarlijstjes is dan ook terecht (o.a. top 10 bij Rolling Stone). Het is een avontuurlijke mix van sferen en genres, met hoorbaar plezier gespeeld en volop ruimte voor zijn eigenzinnige interesses, teksten en rare zijpaadjes.

2. Jesse Welles - Pilgrim
In 2025 heeft Jesse Welles eigenlijk een heel ecosysteem uitgebracht: van een “volwaardige” studioplaat ('Middle') tot gigantische, bijna dagboekachtige verzamelingen ('Under the Powerlines I/II'), een live-document en vervolgens twee parallelle studioplaten ('Devil’s Den vs. With the Devil'). Het bijzondere is dat hij daarmee tegelijk protestzanger, archivaris en albumkunstenaar is: je krijgt zowel de rauwe stroom als de emotioneel uitgewerkte versie ('Pilgrim'), alsof je het hele maakproces en alle gezichten van dezelfde schrijver in één jaar mag meemaken. Als ik er dan één moet kiezen, is het 'Pilgrim', een melancholische plaat met ook nog mooie bijdragen van Billy Strings en Sierra Ferrell

3. Jesse Daniels - Son of the San Lorenzo
Album met een heerlijk ’70s countryrock-geluid: twangy en cosmic. Toch voelt die retro sound niet als pastiche; juist door zijn persoonlijke verhalen komt het heel echt binnen. Met dit album heeft hij zich muzikaal verbreed en onderscheidt hij zich door de warme, analoge sound ten opzichte van de meeste countryreleases van dit jaar.

4. Todd Snider - High, lonesome and then some
Vanaf het prille begin, en na een legendarisch optreden in de bovenzaal van Paradiso in '95, ben ik groot fan van Todd Snider. Ik had zijn laatste album bewust uitgesteld (bij hem bestaat “even snel luisteren” niet), tot hij half november plotseling overleed. Sindsdien heb ik me volledig ondergedompeld in deze plaat dat voelt als een sober, intiem afscheidsstuk dat volledig in je kruipt. Alles leunt op een intens traag, slepend ritme dat bijna hypnotisch door de songs sluipt, met veel ruimte voor zijn doorleefde stem en tekst. Juist omdat Snider, de man van live-verhalen en humor, hier zo ingehouden en berustend klinkt, voelt het bijna alsof hij al wist dat dit zijn laatste hoofdstuk zou zijn en wordt het extra intens en emotioneel.

5. Luke Bell - The King is back
Dit album is een postume release: een verzameling van 28 tracks (studio-opnames en vroege takes) die eigenlijk de opvolger had kunnen zijn van zijn veelgeprezen debuut Luke Bell uit 2016. Het mooiste is dat het nergens klinkt als losse flarden of “overgebleven materiaal”, maar als een echte, afgeronde plaat die je Luke Bell nog één keer van heel dichtbij laat horen met zijn typische melancholie en tijdloze country.

De favoriete concerten van 2025

1. Sturgill Simpson - Manchester, Amsterdam, Tallinn en Brussel (feb/mrt)
Wat een luxe om deze band vier keer te mogen zien op zulke mooie plekken. Elke show is bijzonder omdat de band lange, doorjammende sets speelt waarin nummers echt de tijd krijgen, in plaats van strak “volgens plan” uitgevoerd te worden. Dus geen afgerond, geprogrammeerd concert, maar drie uur lang meegaan in de flow van de band. Het nieuwe album kreeg ook alle ruimte: die songs werden live hoorbaar groter en vrijer. En doordat de band soepel door het afwisselende oeuvre schakelde, werd het elke avond een unieke show.

2. Tyler Childers - O2 Londen (nov)
Voor mij voelde de O2-show ook als een soort mijlpaal, juist omdat ik vanaf het begin ben meegegroeid met zijn shows en zijn populariteit: van kleine zalen met een handvol mensen naar steeds grotere plekken, en nu ineens zo’n echte “Amerikaanse” arena-avond in de enorme O2. Door die schaal zag je nog duidelijker hoe professioneel hij is, volledig in controle, terwijl zijn weirde persoonlijkheid en teksten alle ruimte houden. De grote schermen maakten alles dichtbij, en dat extra podium midden in de zaal brak de afstand van zo’n arena weer open. Wel blij dat hij in voorjaar weer kleinere locaties aandoet :)

3. Jesse Welles - Zonnehuis en Melkweg (mei/dec)
Wat gaat deze jongen snel. In mei stonden we nog in het Zonnehuis en half jaartje later in volle Max. Zonnehuis voelde als “dicht op de huid”: klein, bijna huiskamer-intiem, waarbij de kracht vooral in zijn stem, tekst en presence zat, je hoorde elk detail en elke nuance. Max/Melkweg was duidelijk een volgende stap: meer volume, meer band/energie en een publiek dat al harder meedoet, waardoor de nummers groter en zelfverzekerder klonken. Het mooiste verschil: je zag hem in real time opschuiven van pure verteller naar iemand die zijn songs ook echt kan “dragen” in een zaal.

4. Billy Strings - TivoliVredenburg (okt)
Billy shows blijven uniek: hij speelt bluegrass met de techniek van een virtuoos én de vrijheid van een jamband: alles kan omslaan van traditioneel naar psychedelisch, van fluisterzacht naar all-in, en zo retestrak. En hoe freaky ook, het blijft altijd liedgedreven; de solo's zijn cool, maar het mooiste is hoe ze samen spanning opbouwen en weer loslaten.

5. Jesse Daniels - TivoliVredenburg (juli)
Eerste show in Nederland in goed gevulde Cloud 9. Vanaf de eerste minuut speelde de band strak en swingend, pure country met vaart en twang. Het is duidelijk dat deze jongen constant speelt, het gaat hem zo makkelijk af, maar het bleef tegelijk lekker direct en ongepolijst. Ondanks die routine voelde het nergens als een standaard setje: hij was zichtbaar betrokken, had er zin in en speelde alsof hij er die avond iets extra’s van wilde maken.

Concert waar in 2026 het meest naar wordt uitgekeken

Tyler Childers - Brussel, Parijs, Berlijn en Amsterdam (maart)
Hij is mijn favoriete artiest, deze band verveelt nooit en heel veel zin om nog meer van nieuwe album live te horen.

De beste albums van 2025

1. Mavis Staples - Sad & Beautiful World
Album van het jaar met lengte! De beste Mavis plaat ooit en dat op haar 86e. De perfecte songs (van o.a. Tom Waits, Curtis Mayfield, Hozier, Eddie Hinton, Mark Linkus etc.) en een productie om je vingers bij af te likken van Brad Cook. Sound doet denken aan Solomon Burke’s “Dont Give Up On Me” en ALLES draait om de stem van magische Mavis. Ze klinkt beter dan ooit. Gastoptredens van Bonnie Raitt, Kara Jackson, MJ Lenderman, Buddy Guy, Derek Trucks, Amy Ray, Justin Vernon en anderen. Van kop tot staart een klassieker. Zet de Grammies maar vast klaar.

2. GHOSTWOMAN - Welcome To The Civilized World
Het beste album van duo GHOSTWOMAN tot nu toe. Een dampende cocktail van psych, roots rock, blues en garage. De Canadees Uschenko is een gitarist met zoveel bezieling en gevoel voor toon dat hij bij de beste van zijn generatie behoort. Van Dessel is een messcherpe en dienende drummer die superieur in dienst speelt van de songs en ze altijd net dat beetje mosterd en vuur geeft. Oorwurmen ‘Alive' (met geweldige 12 snarige gitaar sounds) en '5 Gold Pieces’ en barnburners  'That Jesus', 'Levon' en titelnummer 'Welcome To The Civilized World' beuken je hart binnen en donkere slijpers 'Dime a Dozen' en spookblues 'Anhedonia' trekken je in een duister moeras. Geweldig.

3. Wednesday - Bleeds
Wednesday is uitgegroeid tot de beste en meest interessante bands van hun spannende generatie. MJ Lenderman verliet de (live) band en ging als een raket met solo werk, maar Wednesday’s ‘Bleeds’ is op alle fronten een veel betere plaat dan die van MJ. De superieure songs van Karly Hartzman en haar intense zang staan op eenzame hoogte. De psychy space pedalsteelguitar van Xandy Rooben is ronduit uniek en grofkorrelig geniaal. Van bloedstollende country ballads als 'The Way Love Goes' en 'Carolina Murder Suicide' tot heavy hardcore aardverschroeiend 'Wasp' en alles er tussen. Hartzman is BOSS. Top single 'Elderberry Wine' is een van de singles van het jaar. Wednesday maakt dat countrytrash weer spannend wordt en urgent.

4. Golomb - The Beat Goes On
Ja! Wat een lekkere band uit Ohio. Trio van zanger-gitarist Micky Shuman, zijn partner bassist-zangeres Xenia Holm Shuman en haar broer Hawken Holm op drums. Puur bandjesplezier. Deze plaat klinkt of je even mee mag genieten in hun garage in Ohio en je vol in de energie van hun songs staat. Van start tot finish spannende krakers van liedjes. Rauw en vurig. Garage, powerpop, rootsy 60's rock en zelfs rauwe dub. Prachtig. Samenzang van Micky en Xenia voelen zo natuurlijk en los. Hoogtepunten het dreigende en schurende 'Dog' en 'Sad Song' en de stampers 'The Beat Goes On', 'Real Power' en Psych dub song 'Other Side Of The World'. Live al heel goed op London Calling en dat doet hunkeren naar hun terugkeer naar Nederland in 2026.

5. Adrian Crowley  - Measure Of Joy
Ier Crowley is al jaren bezig de ene na de andere prachtsong de wereld in te slingeren maar op 'Measure Of Joy' rijst hij naar de toppen van zijn kunnen. Geholpen door John Parish (PJ Harvey, Sparkle Horse, Aldous Harding) achter de knoppen en op veel instrumenten en zangeres Nadine Khouri staat 'Measure Of Joy' bol van de parels. Donker en psychedelisch op het spookachtig dreigende 'Swimming In The Quarry' en 'Deep Dark Blue', fris en luchtig Bossa Nova-end in het titelnummer en 'Cherry Blossom Soft Confetti' en warm folky in 'Tangled' en het persoonlijke 'Brother Was A Runnaway' (dat een prominente rol speelde in de soundtrack van Netflix serie 'House Of Guinness'); wat een plaat!

De favoriete concerten van 2025

1. Emma Hessels - Best Kept Secret 

2. Mavis Staples - TivoliVredenburg

3. Patterson Hood - TakeRoot

4.  ØXN - Roadburn

5. Het Zesde Metaal - TivoliVredenburg

Concert waar in 2026 het meest naar wordt uitgekeken 

Te veel om op te noemen!
 

De beste albums van 2025

1. HORSEBATH - Another Farewell
Het begon allemaal op TakeRoot Festival, waar ik niet alleen de band ontdekte, maar ook stiekem verliefd werd op de stem van Dagen Mutter, vooral na hun cover van 'Love That Burns' van Fleetwood Mac. Blues, blues, blues. Helemaal mijn ding. Maar daarmee zou ik leadzanger Daniel Connolly tekortdoen. Toen ik hem later in samenzang met Sierra Ferrell hoorde, wist ik zeker: deze mannen hebben iets bijzonders. Elke song op de plaat heeft een eigen harmonie, een eigen wereld. En nu Spotify eindelijk muziekcredits bij elk nummer toont, ontdekte ik pas hoeveel verschillende instrumenten de bandleden zelf bespelen. Naast de vier heren die ik op het podium zag, blijkt er bovendien een grotere groep getalenteerde muzikanten achter de schermen mee te bouwen aan deze Canadese band, HORSEBATH, en dat maakt het geheel alleen maar rijker. Talent mag nooit ongezien blijven, of in dit geval: ongehoord. Vandaar dat ze een plek op mijn lijstje hebben gekregen.

2. Hayden Redwine - Spade
Toen ik aan mijn lijstje begon dacht ik even: moet ik niet Luke Bell of Waylon Jennings noemen? Natuurlijk, 'The King Is Back' en 'Songbird' zijn haast niet te evenaren. Maar de kans is groot dat de meeste Sugar Mountain‑lezers die allang kennen. Ik wilde het anders doen. Persoonlijker. Kleiner. Artiesten die mij dit jaar écht hebben geraakt, en die in ons kikkerlandje in 2026 best wat meer terrein mogen winnen. En zo kom je vanzelf uit bij Hayden Redwine. Dit album bewijst voor mij dat er nog zoveel goede, opkomende muziek is. Op 'Spade' hoor je precies het soort stemgeluid waar mijn hart sneller van gaat kloppen. Gewoon een man met z’n gitaar. Een rauwe stem. Songwriting die binnenkomt. En that’s it. Meer heb ik niet nodig. Voor mij is dit muziek in haar meest authentieke vorm. Wat de beleving nog sterker maakt, is dat ik mij herken in zijn gedachtegang en emoties, en ik vermoed dat ik daarin niet de enige ben. Hoe mooi zou het zijn als het ook bij een van jullie resoneert. Ik ben benieuwd.

3. Buffalo Kin - Vaquera
“Waarom dit album?”, vroeg Gijs Mak van Sugar Mountain me. Tja… probeer dat maar eens uit te leggen als je vooral een gevoelsmens bent. Ik ben een wandelaar, het liefst uren achter elkaar. Maar 'Vaquera' duurt maar 18 minuten. Toch voelt het tijdens het luisteren en wandelen alsof de tijd even ophoudt te bestaan. En is dat geen kunst? Juist wat ik, en met mij denk ik velen, kan gebruiken in een wereld die vaak sneller gaat dan wij zelf kunnen bijhouden. Welke muziek ik draai, hangt af van mijn gemoedstoestand en het moment van de dag. 'Vaquera' was voor mij dit jaar de plaat die regelmatig mijn avondwandelingen vergezelde. Verzonken in gedachten en verbeelding, bijna alsof ik naar een film keek die zich alleen in mijn hoofd afspeelde. Ga naar buiten, loop, kijk naar onze noordelijke sterrenhemel en zet dit op. Je moet het ervaren om te begrijpen wat ik bedoel. Neem 'Llano Seco'. een instrumentaal nummer. De melancholie schreeuwt door het ritme heen en gaat bij mij door merg en been. En dan 'The Ballad of Jodi Kline'. Precies die manier van verhalen vertellen is waarom muziek voor mij de mooiste kunstvorm is.

4. Jesse Lovelock - Jesse Lovelock and The Velvet Voices
Toen ik deze plaat voor het eerst opzette, wist ik niet wat me overkwam. Het voelde bijna illegaal om dit via een streamingdienst en noise‑cancelling AirPods te luisteren, totaal niet passend bij deze nostalgische melodieën. Ik werd overspoeld door een soort herkenbaarheid, alsof mijn oude ziel een warme mantel kreeg omgeslagen. Het kwam precies op het juiste moment in mijn luisterlijst terecht. En hopelijk na deze eindejaarslijst ook bij anderen. Je stapt letterlijk in een tijdmachine , of misschien moeten we dat niet meer zo noemen. We halen het gewoon terug naar nu. Want dit geluid is wat ons diep van binnen gelukkig maakt. De rust. De dromerige vibe van 'Many Tears To Fall'. Mijn emoties zweven ergens tussen 3D en 5D, haha. Niet van deze planeet. Ik kan niet wachten tot ik dit op vinyl kan draaien. Dat gaat de luisterbeleving alleen maar versterken. Of misschien moet ik een aantal artiestenboekers in Nederland met puppy-ogen aankijken, want de mogelijkheid krijgen om deze muziek live te horen zou al helemaal magisch zijn.

5. Joshua Hedley - All Hat
Down in misery? Op een roze wolk? Dit Western-swing‑album past overal bij. "All to ease your worried mind", zoals hij zingt op 'Mean Mama Blues'. Het doet me denken aan 'One Room Country Shack' van Mercy Dee Walton, vooral de Mose Allison-versie, en dat is een compliment van formaat. Na de wat zwaardere thematiek van andere platen luister ik graag naar muziek die gewoon vrolijk, dansbaar en licht is. Precies daarom is All Hat zo bijzonder: die ouderwetse sound die hedendaagse artiesten weer tot leven weten te brengen. Het is gewoon Bob Wills, Gene Autry, Roger Miller all over again. Ik krijg meteen zin om in het buurthuis te gaan swingen en 'Boogie Woogie Tennessee' mee te roepen. "Drinkin’ moonshine all night, moonshine all day". 'Stuck in Texas' springt er voor mij echt uit: Joshua Hedley en Ray Benson, een korte jodel tussendoor, een instrumentale polka, ja daaaaag, ik ben verkocht! En toch blijft 'Come Take A Ride With Me' mijn favoriet. Of toch 'Clueless'? Nee Milena, niet te veel sombere nummers. Stick to your first choice. Weet je wat? Ik weet het eigenlijk ook niet. Al die nummers zijn krankzinnig goed. Daarom moest deze plaat op mijn lijst. Just spin ’em en laat me weten welke jouw favoriet is.

De favoriete concerten van 2025

1. Billy Strings - TivoliVredenburg

2. The Red Clay Strays - Paradiso

3. 49 Winchester - Paradiso

4. Sturgill Simpson - Paradiso

5. Jesse Daniel - De Oosterpoort

Concert waar in 2026 het meest naar wordt uitgekeken

Tyler Childers, AFAS Live - zaterdag 21 maart
Bring him over, my favourite yapping Appalachian country boy! Kan. Niet. Wachten. Ik heb filmpjes gezien van hoe meneer op het podium ligt, microfoon in de hand: tetter, tetter, tetter, afgewisseld met nummers zingen. Dat gaat geweldig worden. Ik hoop op een goeie balans tussen het uitvoeren van oud en nieuw werk, want een aantal nummers van 'Bottles and Bibles' live horen zou helend zijn.

De beste albums van 2025

1. Jason Isbell - Foxes in the Snow
Solo-album in de puurste vorm. Geen begeleidingsband. Zang en gitaar in één keer opgenomen, zonder overdubs. Door deze aanpak valt het nog eens extra op dat Isbell het totaalplaatje in de americana is. Uitmuntende songwriter, karakteristieke zanger en ook nog eens een technisch zeer vaardig gitarist. Los van 'Nebraska' van Springsteen ken ik eigenlijk geen ander solo-album dat me zo weet te boeien als deze plaat.

2. Waylon Jennings - Songbird
Zoon en producer Shooter Jennings vond heel wat demo’s van zijn pa op zolder en wist de nog levende muzikanten uit zijn band bereid te vinden om de plaat in te spelen. Resultaat is een plaat die de echte Waylon Jennings sound (denk aan zijn platen uit de jaren 70) bezit en ook nog eens opvallend fris klinkt. Fijn detail is dat dit album nog maar een fractie is van wat Shooter aan demo’s gevonden heeft en ons nog veel meer moois staat te wachten.

3. Charley Crockett - Lonesome Drifter/Dollar A Day
Twee albums in een jaar en allebei even goed. Verwacht niets vernieuwends, maar buiten veel kwantiteit ook weer veel kwaliteit.

4. Will Stewart - Moon Winx
Ik las ergens een recensie die sprak over een kruising tussen Wilco en Tom Petty en daar kan ik me goed in vinden. Will Stewart heeft inmiddels al een paar mooie albums uit en het wordt tijd om hem eens naar Nederland te halen (met band!) Luister vooral eens naar het laatste nummer 'Til We Hear The Radio'. Prachtig!

5. Mike Farris - The Sound of Muscle Shoals
The Sound of Muscle Shoals. Dat zorgt voor hoge verwachtingen! Maak je geen zorgen, die worden volledig waargemaakt. Wat een rijke sound bezit dit album. Kraakhelder opgenomen, veel variatie in instrumenten, een fijne krachtige soulstem. Genieten!

De favoriete concerten van 2025

1. Stephen Wilson Jr. - Tolhuistuin
De artiest van het jaar wat mij betreft. Hij stond bovenaan mijn lijstje van artiesten die ik graag live wilde zien en wat was het optreden krachtig! Alleen al de ongebruikelijke sound die hij uit zijn klassieke gitaar met nylon snaren weet te toveren is heerlijk om naar te luisteren! En wat een stem bezit hij. Een beetje de Chris Cornell van de countrymuziek!

2. Jason Isbell - Paradiso
Een solo-optreden van Jason Isbell in de grote zaal. Je verwacht dan klapstoeltjes. Niets was minder waar en de zaal was tot de nok toe gevuld. Het hele optreden lang was het publiek muisstil aan het genieten, ook van nummers die nog niemand kende. Zo kan het dus ook, niets geen Dutch Disease!

3. Chuck Prophet - TakeRoot festival
Met hernieuwde energie stond Chuck Prophet met zijn Cumbia Shoes in de binnenzaal en hij sloot het festival feestelijk af met een energieke set.

4. James McMurtry - TakeRoot festival
Als fan van Mcmurtry kon ik hem sinds een hele lange tijd eindelijk weer eens live zien. Verwacht geen spetterende show, nee het gaat bij hem puur om de muziek en die was erg goed. Hoogtepunt was voor mij 'The Color of Night'.

5. Waylon - Amare
Een prachtig theaterconcert waarbij songs van eigen hand werden afgewisseld met zorgvuldig uitgekozen covers. Gave honky tonk band inclusief staande bas, pedalsteel en twin fiddles! Waylon wist het gebeuren op een spontane manier aan elkaar te praten.

Concert waar in 2026 het meest naar wordt uitgekeken

Jason Isbell and the 400 Unit - 13-06-2026 - 013, Tilburg
Voor mij absoluut op nummer 1 de laatste jaren. Zijn live-shows met the 400 Unit zijn een mooie mix van rock en americana. Verwacht ijzersterke songs die live naar een nog hoger level getild worden. Alle muzikanten in de band zijn technisch erg vaardig, maar spelen altijd in dienst van het nummer.
 

De beste albums van 2025

1. James McMurtry - The Black Dog & The Wandering Boy
James McMurtry heeft de tijd genomen om met een opvolger van het meesterwerk 'The Horses And The Hounds' uit 2021 te komen. Maar nu is-ie er dan: 'The Black Dog & The Wandering Boy', gemaakt met zijn vaste band en wat zwaargewichten als Charlie Sexton en producer Don Dixon. Verrassenderwijs begint de plaat met een cover van Jon Dee Graham’s grimmige 'Laredo (Small Dark Something)'. De tweede cover is Kris Kristofferson’s 'Broken Freedom Song'. De andere acht nummers zijn van hemzelf en wederom bewijst hij daarmee een van de allerbeste schrijvers én muzikanten van deze eeuw te zijn. 'South Texas Lawman' is een hoogtepunt onder de hoogtepunten; wat een verhaal, wat een muziek? En wat een antwoord op de vraag hoe je een meesterwerk opvolgt. Zo dus, met een nieuw meesterwerk!

2. Christian Kjellvander - Ex Voto / The Silent Love
Hij schrijft teksten die intelligent, literair en toch toegankelijk zijn, de instrumentatie is spaarzaam en efficiënt en de melodieën zijn van een buitenaardse schoonheid. 'Ex Voto/The Silent Love' is een album voor lange herfst- en winteravonden, een muzikaal hoogtepunt.

3. The Pink Stones - Thank The Lord…It’s The Pink Stones
Leider Hunter Pinkston heeft elf geweldige nummers geschreven over het leven en de liefde. Hij deinst er zelfs niet voor terug een fikse dosis gospel aan zijn country toe te voegen. Het maakt van 'Thanks The Lord…' een meer dan geslaagd kleinkind van 'Sweetheart Of The Rodeo', dat meesterwerk van The Byrds.

4. John Howie Jr. and the Rosewood Bluff - The Return Of…
John Howie Jr., uit North Carolina, maakte furore met The Two Dollar Pistols, een van de meest opzienbarende countryrock-groepen van deze eeuw. Dezer dagen is hij de aanvoerder van John Howie Jr. & The Rosewood Bluff en hun 'The Return Of…' is een plaat geworden die klinkt al een klok. Kort door de bocht zou je het traditionele country met ballen kunnen noemen. Muziek die overloopt van het liefdesverdriet en drankgebruik. Een van de hoogtepunten is '(There’s A) Ghost In My Room', over een man wiens vrouw hem verlaten heeft. Wie daar geen kippenvel van krijgt, of een traan moet laten, die heeft geen gevoel. En eigenlijk geldt dat voor de hele plaat. Fantastisch! 

5. Horsebath - Another Farewell
Hun debuutalbum 'Another Farewell' is een aanstekelijke mix van sixties-muziek. Alsof het 'Sir Douglas Quintet' en 'Buffalo Springfield' samen de studio ingegaan zijn. En dat dan weer verrijkt met een fikse dosis psychedelica, humor en meer dan fraaie samenzang. Ze hadden al een sterke live-reputatie opgebouwd en een fijne EP uitgebracht, maar op 'Another Farewell' gaan alle remmen los. Tien topnummers, sensationeel goed!

De favoriete concerten van 2025

1. Horsebath - Leiden, Qbus

2. JD McPherson- Amsterdam, Tolhuistuin

3. The Devil Makes Three - Amsterdam, Melkweg 

4. Jesse Daniel - Utrecht, Tivoli/Vredenburg

5. Garrett T Capps - Ommen, Bostheater Ommen

Concert waar in 2026 het meest naar wordt uitgekeken

Emmylou Harris - Concertgebouw 24 mei, 2026
Emmylou Harris is altijd goed en dit keer en waarschijnlijk de laatste keer in het prachtige Concertgebouw te Amsterdam. Dat kan alleen maar goed worden.

De beste albums van 2025

1. Alan Sparhawk - With Trampled by Turtles

2. Patterson Hood – Exploding Dreams & Airplane Screams

3. Big Thief – Double Infinity

4. Midlake – A Bridge Too Far

5. Cass McCombs – Interior Live Oak

De favoriete concerten van 2025

1. Bonnie Prince Billy - Paradiso

2. Lord Huron - TivoliVredenburg

3. Chuck Prophet & Cumbia Shoes - TakeRoot

4. Sturgill Simpson - Paradiso

5. Dawn Brothers - Patronaat

Concert waar in 2026 het meest naar wordt uitgekeken

Midlake (Paradiso, 10 februari) en 16 Horsepower (Paradiso, 27 mei)

De beste albums van 2025

1. Dylan Earl – Level-Headed Even Smile

2. Jeff Tweedy – Twilight Override

3. Rambling Nicholas Heron – Masterpieces Vol.1 – As Close As It Gets

4. S.G. Goodman – Planting By The Signs

5. Jeremy Pinnell – Decades

De favoriete concerten van 2025

1. Nick Shoulders - Rotterdam Bluegrass Festival (05.07)

2. MINKO - Het Huis Verloren, Hoorn (06.12)

3. Daniel Romano’s Outfit - Rotown, Rotterdam (19.07)

4. Ian Noe - Paradiso Tolhuistuin, Amsterdam (02.09)

5. Jesse Welles - Melkweg,  Amsterdam (11.12)

Concert waar in 2026 het meest naar wordt uitgekeken

Tim Knol & the Wandering Hearts – Tribute to Tom Petty, Paradiso (04.01.2026)