Tussen zwart en wit vindt Navigate het grijs

Hoe zijn jullie begonnen met de band Navigate?

Nisse: Julian en ik kennen elkaar van de middelbare school, en Finn is mijn broer. Onze drummer zat ook bij ons in de klas, maar we leerden elkaar pas later kennen. Ik blufte dat ik bas kon spelen (ik kende misschien een half nummer) en zo begon het. We repeteerden in het muzieklokaal en deden uiteindelijk mee aan de schooltalentenjacht. Vanaf daar zijn we eigenlijk nooit meer gestopt.

Jullie zijn dus vrij spontaan ontstaan. In jullie naam zit een soort motto: Navigate Doesn’t Know The Way. Is dat hoe jullie jezelf zien?

Julian: (gniffelt) Die zin komt eigenlijk van mijn vader, maar hij klopt wel! We zijn gewoon vrienden die muziek maken en niet precies weten welke weg we gaan.

En de bandnaam dan, hoe kwamen jullie daar op?

Julian: Dat is Nisse’s verhaal.
Nisse: Ja, het is niet per se een heel romantisch verhaal of zo. Maar we waren veertien en zaten eindeloos te klooien met namen. Toen kwam ik uit bij ‘Feel Good Inc.’ van Gorillaz. Daar zit zo’n stukje in: "Watch the way I navigate". Dat vonden we gewoon vet klinken. Dus ja, dat werd ‘m.

Maar jullie hebben de naam wel gehouden. Jullie hadden ook allang iets anders kunnen kiezen.

Finn: Klopt, eigenlijk past de naam steeds beter bij ons. Onze nummers gaan vaak over zoeken, over proberen om grip te krijgen op dingen. We weten zelf ook niet altijd de juiste route, maar we bewegen wel vooruit en slaan ons erdoorheen.
Nisse: Je hoort ons ook echt navigeren van vijftienjarigen naar tweeëntwintigjarigen nu. Dat proces zit in de muziek. Niet dat we dat expres doen, maar als je terugluistert hoor je die groei vanzelf. Voor ons is dat grappig om terug te horen, voor luisteraars misschien herkenbaar als een soort route.
Julian: Ja, precies. Hoe langer we bezig zijn, hoe meer de naam klopt. Het voelt nu bijna alsof hij ons gekozen heeft in plaats van andersom.

Twee jaar geleden brachten jullie je debuutalbum uit. Nu staan jullie in de Bovenzaal van Paradiso met jullie nieuwe plaat ‘Until My Feet Give In’. Hoe verschilt dit album van jullie eerdere werk, ook met die navigerende groei in het achterhoofd?

Finn: Thema technisch is dit album een verdieping. Ons debuut voelde als een verhaal over iemand die zijn veilige haven verlaat, op avontuur gaat, liefde en verlies tegenkomt, en uiteindelijk wijzer en volwassener terugkomt. Vrij universele thema’s dus. Dit nieuwe album is veel persoonlijker.
Julian: En qua sound wilden we het échter maken. Ons vorige album was vrij gladgestreken; alle imperfecties waren weggepoetst. Daardoor voelde het bijna robotisch, niet meer als wij vieren.

Finn: Quentin Tarantino zei ooit dat zijn eerste film eigenlijk zijn filmschool was, hij is nooit naar een echte filmschool gegaan. Zo werkt het bij ons ook: we hebben geen muziekschool gevolgd, en ons eerste album heeft ons enorm veel geleerd over het maken van een album. Bij dit nieuwe album begrijpen we het proces daardoor veel beter. Dat laat ook zien hoe we zijn gegroeid met dit album.

Wat is precies de betekenis achter jullie album ‘Until My Feet Give In’?

Nisse: De titel ‘Until My Feet Give In’ past goed bij het album omdat het op twee manieren gelezen kan worden. Enerzijds is het positief: het gaat over onuitputtelijke energie, lang dansen en blijven doorgaan. Anderzijds kan het juist ook opgeven betekenen. En dat is precies waar het album over gaat: de wereld is momenteel best zwaar, er zijn veel redenen om op te geven, maar ook genoeg momenten om te vieren. Het draait erom dat je juist die dingen die je kúnt vieren, ook echt viert.

Jullie noemen het album een "spel van tegenstellingen". Hoe vertalen jullie die nuance naar muziek in een wereld die soms zo zwart-wit lijkt?

Finn: Dit album voelt voor mij als een strijd. Het begint bij verlies en verdriet, maar langzaam groeit daar iets positiefs uit. Uiteindelijk eindigt het bij hoop. Die hoop haal ik vooral uit gesprekken waarin ik open kan zijn, en uit de steun van mijn naasten en familie. Het hoeft niet zwart of wit te zijn, grijs mag ook.

Jullie noemen zoal Editors en Queens of the Stone Age als inspiratiebronnen. Wat halen jullie precies uit die muziek?

Finn: Wat die bands heel goed doen, is melodie en tekst naadloos samenbrengen. Het voelt als één geheel, waardoor de muziek sterker overkomt. Dat proberen wij ook te doen: rockmuziek brengen op een heel melodieuze manier.
Julian: Dit zijn inderdaad de bands waar wij misschien het meest op lijken. Maar voor dit album hebben we ook gekeken naar invloeden die wat verder weg liggen, zoals shoegaze en new wave.
Nisse: Omdat je die muziek veel luistert, sluipt het er vanzelf in. Al zit er nu wel meer subtiliteit in. Finn houdt echt van álle soorten muziek, ook dingen die misschien een beetje beschamend zijn, haha. Dat voegt toch iets toe. Julian luistert veel naar alternatieve rock in brede zin, en ikzelf weer meer naar postpunk en folk. Dat hoor je uiteindelijk allemaal terug. Shoegaze vinden we ook allemaal te gek, vooral die zwaarte van dat genre zochten we op. Het voelt emotioneler dan bijvoorbeeld heavy rock, meer intens dan een schreeuw.

Jullie hebben onlangs een nieuwe single uitgebracht met oud-Zonneprijsdeelnemer HUNK. Hoe kwam die samenwerking tot stand?

Julian: We hebben HUNK leren kennen via Popronde. Vanaf het begin dachten we al: zij is echt een geweldige zangeres. Toen we dit nummer maakten, wisten we dat het een duet moest worden. Het lag al een tijdje klaar, en toen dachten we: laten we haar gewoon appen. Ze reageerde meteen enthousiast.

Heeft HUNK ook nog invloed gehad op het maakproces van de single?

Finn: De eerste helft van het nummer was er al, en ik had het tweede stuk geschreven met de gedachte: doe er vooral je eigen ding mee. Zij is super muzikaal, en toen we bij haar in de studio zaten dacht ik echt: zij is goed man! Ze heeft de melodie en tekst helemaal naar haar eigen hand gezet, precies passend bij haar stem. Dat maakte het een superfijne creatieve samenwerking.

Wat mogen we van Navigate verwachten in de Bovenzaal van Paradiso?

Finn: De beste show van hun leven, haha!
Nisse: We hebben sinds kort een nieuwe gitarist erbij, en dat voegt echt veel toe. Ook omdat het een goede vriend van ons is, kunnen we het plezier centraal zetten tijdens onze liveshow. We zijn nu met z’n vijven, het klinkt dus voller, en we hebben meer vrijheid gevonden in onze instrumenten. Dat geeft ons ook de kans om elke liveshow iets anders te maken en ruimte over te laten voor improvisatie.

Op maandag 20 oktober staat Navigate in de Bovenzaal van Paradiso. Klik hier voor meer info & tickets.

Tekst: Nori de Groot & Gijs Mak