Kan een project volledig over jezelf gaan? Subject Sue zegt van wel. Voor de Amsterdamse producer en performer is muziek dé kunstvorm waarin dat kan. Tussen lege blikjes van de nacht en de chaos van de schoonmaak troffen we Subject Sue, in het hart van de ADE-drukte, om te praten over de alterego’s die haar live performances bevolken en over hoe de nacht vormgeeft aan haar denken en doen.
Coverfoto door: Philine van den Hul
ADE is in volle gang. Ben jij deze week in de clubs te vinden als artiest of juist als bezoeker?
Ik was gisteren even zelf publiek, bij OT301, waar Borokov Borokov speelde. Superleuk om dat mee te pakken, want live elektronische acts check ik altijd graag. Vanavond speel ik in Utrecht tijdens Popronde in Club Nar, en zaterdag sta ik bij Café Modern in een letterlijke kluis, samen met M2K.
We zagen op Instagram dat je veel samenwerkt met M2K. Hoe is dat begonnen?
Tijdens Popronde kwamen we steeds op dezelfde plekken uit, vijf shows achter elkaar. Het is gewoon handig: we zijn makkelijk inzetbaar en we kunnen elkaar onderweg inspireren. Inmiddels zijn we echt goeie matties geworden, en het tourgevoel onderweg is ook gezellig.
Hoe persoonlijke obsessie een gedeelde wereld creeërt
Je laat je inspireren door queer clubcultuur én archiefmateriaal uit de jaren dertig tot zestig. Dat zijn bijna twee tegenovergestelde werelden. Hoe komen die twee tijdlijnen samen in jouw werk?
Ik vind het altijd heel leuk om dingen uit hun context te trekken, net zoals in een droom waarin je hoofd verschillende beelden combineert tot een nieuwe wereld. Dat kun je ook doen met verleden en heden, en zo een mysterieuze nieuwe wereld creëren. Een archiefbeeld uit de jaren ’40 van gymnastiek heb ik bijvoorbeeld zo bewerkt dat het lijkt alsof ze aan het dansen zijn. Willekeurige dingen uit hun context halen en combineren werkt vaak intuïtief, gebaseerd op sfeer. Mijn kapsel heeft bijvoorbeeld een burlesque- en jaren-twintig-vibe, en dat combineer ik met de hedendaagse queer-clubscene van de nacht. Het is vooral een mix van dingen die ik interessant vind, puur op gevoel.
De muziek van Subject Sue voelt hierdoor heel filmisch. Zie jij je eigen werk ook op die manier?
Oeh! Ja, mijn achtergrond in fine arts helpt daar zeker bij. Ik ben meer beeldend opgeleid en vind installaties heel leuk. Ik ben bijvoorbeeld afgestudeerd met een installatie over club alterego’s in de queerscene (waarvan ik destijds helemaal niet doorhad dat dit eigenlijk 100% over mezelf ging). In eerste instantie dacht ik dus dat Subject Sue eerder een soort van installatie zou zijn waar ik in zou staan, en nu ben ik eigenlijk een beetje het levende club-alterego geworden. En daarom heet het ook Subject Sue, omdat ik bij de kunstacademie altijd bezig was met objectiviteit en subjectiviteit. Muziek is een van de weinige kunstvormen waarin je ermee wegkomt dat een project volledig over jezelf gaat. Indirect gaat het natuurlijk ook over anderen, want mensen herkennen zich erin. Daarom: Subject Sue, it’s all about me!
Je fans noem je je ‘Subjects’, waar komt dit vandaan?
Tijdens een Popronde-show deelde ik stempels uit. Ik had namelijk nog niets om te verkopen, geen merch, maar als je naar de club gaat krijg je natuurlijk altijd een stempel en word je de volgende dag wakker en denk je: “Oh ja!”. Ik vroeg me af: hoe gaan mensen me de volgende dag nog onthouden en opzoeken? En toen ik de stempels uitdeelde ging dat als een tierelier en zeiden mensen: “Wij zijn nu jouw Subjects!”.
Foto's van Subject Sue in Zonnehuis
Van het daglicht van Popronde naar de duisternis van Burst City
Hoe ervaar je het spelen tijdens Popronde?
Het zijn superleuke locaties en het staat vaak bomvol. Meestal speel ik later op de avond, soms bij afterparties. Dat is sowieso feest. Ik kom zelf uit Amsterdam, en I love Amsterdammers, maar ze kunnen soms best ingetogen zijn tijdens shows. Ze willen niet te enthousiast overkomen, want dan ben je zogenaamd niet meer cool. Bij Popronde was dat anders: iedereen was zó enthousiast en blij, dat geeft me echt energie.
En hoe was dat in ’t Zonnehuis, waar maar eens in de zoveel tijd een elektronische act speelt?
Een poppodium is eigenlijk niet de ideale plek voor Subject Sue. Ik doe het beter in een grimmige technokelder, donker en dicht op elkaar. Het was dus een uitdaging om die sfeer in twintig minuten neer te zetten, maar het publiek stond er helemaal voor open.
Binnenkort sta je in de Bovenzaal van Paradiso samen met Mila V en Parrish Smith. Hoe kwam die samenwerking tot stand?
Ik heb een tijdje bij Garage Noord gewerkt en daar Mila ontmoet tijdens het uitgaan. We wisselden Instagrams uit, ze vond mijn posts leuk en vroeg me simpelweg om het voorprogramma te doen, terwijl ik nog weinig muziek online had. In mei had ik mijn allereerste optreden, dus het voelt goed dat inspirerende mensen ook in mij geloven. Ik ben benieuwd hoe het publiek reageert; hier komen echt mensen die van deze niche houden, dat is vaak anders dan bij Popronde. Burst City is een mix tussen nachtclub en livemuziek én de perfecte clubnacht voor de vleermuizen van Amsterdam.
Als eerste Zonneprijs-winnaar van 2025 – 2026 duurt het nog wel een tijdje tot de finale in juni. Wat zijn je plannen in de tussentijd?
Ik speel nu ongeveer twee shows per week. Het houdt me continu bezig mezelf te ontwikkelen, dus ik verwacht dat er nieuwe muziek komt en dat mijn liveshow qua opbouw sterker wordt. Ook werk ik aan een volledige audiovisuele liveshow met visuals op basis van archiefbeelden uit de jaren ‘30 t/m ‘50. De basis is er, maar meer middelen, tijd en budget zouden het echt afmaken.
Volg Subject Sue op Instagram
De voorwaarden van een clubnacht met Subject Sue
Wat wil je dat mensen voelen als ze jouw set meemaken, trance, euforie, of totale chaos?
Een mix van euforie en vervreemding, zodat je jezelf kunt verliezen in het mysterie van de opbouw. Mensen kunnen kiezen: verdwijn ik in mijn hoofd of ga ik helemaal op in de ruimte met de anderen om me heen? Een filmische droomwereld, waarin iedereen een versie van zichzelf kan zijn. De set bouwt naar acid hardtechno, dus losgaan kan zeker. Thuis dans ik keihard op mijn eigen set, maar voor publiek merk je dat mensen langzaam in die wereld komen. Soms zie je niet op het eerste gezicht dat ze het leuk vinden, maar zitten ze ondertussen wel helemaal in een droomwereld. Iemand zei laatst dat ik ook een bepaalde kalmte uitstraal op het podium; grappig want ik voel me inderdaad altijd rustig, blijkbaar wordt dat goed geprojecteerd op het publiek.
Wat doet een queerclub anders dan een reguliere club volgens jou?
Nummer één is natuurlijk veiligheid. Ik ga bijna alleen maar naar queerfeestjes, sta ik ergens anders in mijn latexpakje, dan krijg ik direct commentaar. Alter ego’s zijn niet per se andere versies van jezelf, maar een uitvergrote versie. Veel queermensen moeten zich in het dagelijks leven inhouden, maar op een queerdansvloer is er ruimte om te experimenteren en verschillende versies van jezelf te zijn. Ik hoop dat mensen dat ook bij mijn shows voelen.
Subject Sue is nog niet te vinden op de streaming diensten, maar kunnen wij in de nabije toekomst wel een nieuwe release verwachten?
Zeker! Ik luisterde ‘m net nog op de fiets en hij is af. Eind november komt ‘Treat’ uit, mijn eerste single, en die bevat alles wat ik wil uitdragen.
Tekst: Nori de Groot
