Programma
Nieuwsoverzicht

Nikki Lane blijft graag een beetje ‘left of center’

14 juni, 2023

Nikkilane

Wanneer Nikki Lane woensdag 28 juni haar opwachting maakt in Tolhuistuin, zal dat voor trouwe fans een welkom weerzien worden. Samen met onder meer Robert Ellis was de singer-songwriter uit Nashville zes jaar geleden een van de smaakmakers tijdens een Sugar Mountain minifestival. Al vroeg op de avond schalde de yell "Oh yippee ki yay" uit nummer ‘700.000 Rednecks’ door het gebouw. Een daverende start voor een set vol sterke songs van de albums ‘All Or Nothing’ en ‘Highway Queen’.

Toen afgelopen najaar de nieuwste plaat ‘Denim & Diamonds uitkwam, belde ambassadeur Eddie Aarts voor muziekblad Heaven met Nikki. Onder meer om eens te vragen of de verhalen klopten dat de plaat er bijna helemaal niet was gekomen.

Wanneer Nikki opneemt is het in haar woonplaats maandagmorgen, maar ze barst monter los: “Het gaat goed. Ik had gisteren lekker een vrije dag. We zijn naar de PBR geweest om wat kerels op stieren te zien rijden en daarna een stukje down town afgezakt. Als je dat doet móét je naar Robert’s Western World, voor óns soort muziek weet je wel. Traditionele country. Je wilt daar het liefst heen als anderen er níet zijn, dus de zondagmiddag is perfect. Ik werd wel een beetje day drunk wakker vanmorgen.

Mode en country maakt samen Nikki
Het past helemaal in het plaatje: we zien Nikki immers zelden, ook niet op de nieuwe hoes, zonder oogverblindende Western-outfit of de daarbij onmisbare cowboyhoed. En wie haar laatste plaat 'Highway Queen' ook maar één luisterminuut gunde, herinnert zich de daverende country-jodel waarmee het album aftrapt. Ze zal dus nauwelijks zijn opgevallen bij het rondreizende rodeocircus van de Professional Bull Riders of in haar favoriete honkytonk.

Het is geen imago dat de in South Carolina geboren artieste zichzelf bewust aanmat. Aanvankelijk maakte ze carrière als modeontwerpster in L.A en New York en pas daar ontwikkelde ze belangstelling voor countrymuziek en zette ze, geïnspireerd door onder meer Merle Haggard en Loretta Lynn, voorzichtige stappen op het muzikantenpad. Dat werd zo serieus dat ze verhuisde naar Nashville, waar ze als eerste haar boetiek ‘High Class Hillbilly’ opende. Ze verkoopt er met succes ‘vintage finds for all kinds’; kleding, lederwaren en hoofddeksels die ze al reizend opscharrelt, aangevuld met bijouterieën, interieurartikelen en alles wat verder in haar straatje past.

Nikke Lane

Nikki Lane en haar geliefde cowboyhoed

Daden van verzet
Ze vindt in de ‘music city’ ook gelijkgestemde musici, met wie ze een EP en debuutplaat 'Walk Of Shame' maakt. Het levert een contract bij New West op en ze wordt onder meer opgemerkt door Dan Auerbach (Black Keys), die in 2014 doorbraakplaat 'All Or Nothin’' produceert. Nikki’s loopbaan kreeg daardoor momentum, maar toch ontstond er na nog een succesvol album en veel touren naar verluidt twijfel over het voortzetten ervan. Ze nuanceert die berichten een beetje.

“Het klopt dat ik een poosje riep dat ik het allemaal zat was. En ergens was dat ook wel zo. Maar wanneer je het mensen uit mijn directe omgeving vraagt, zullen die je verzekeren dat ik nooit van z’n leven zou stoppen.”
Dat deed ze ook niet, zelfs niet in de periode dat haar eigen muziek even op een laag pitje stond. Zo schreef en zong ze Lana del Rey’s 'Breaking Up Slowly' mee. “Dat dreigement om te stoppen was denk ik een beetje een daad van verzet. Het was geen grap; ik was doodmoe. Maar tegelijkertijd laadde ik mezelf op voor nieuwe dingen. Mijn manager begrijpt dat, en ze neemt mij tegen mijzelf in bescherming. Ik kon daardoor even nee zeggen tegen alles. Dat was nodig. Soms moet je eerst weglopen om dingen te beleven waar je vervolgens over kunt schrijven. Mijn hele vorige plaat ging over rondreizen in een busje; voor de nieuwe had ik éérst een ander leven nodig.”

Een wederzien
“De pandemie heeft dit leven wel een beetje gevormd. De winkel liep gelukkig min of meer door, maar ik ging ineens ook naar bouwmarkten, nestelde mij thuis en leerde eindelijk behoorlijke maaltijden koken waar je op tour nooit aan toe komt. Ik keerde terug naar het leven dat ik ooit had. De liedjes kwamen weer, maar het concreet maken in de studio is weer iets heel anders. Vertrouwen in dat proces en de mensen met wie je werkt is essentieel. Daarom klinken platen zoals de mensen die ze maken.” Het hernieuwde zelfvertrouwen ontstond dicht bij huis. “Ik schreef een deel van de nummers met Gabe Simon die hier in Nashville woont. Vaak had ik een idee, reed ik naar zijn huis en werkten we het samen uit tot iets dat bruikbaar leek. In dezelfde tijd legde mijn manager contact met Josh Homme (Queens of the Stone Age), en nadat die had aangegeven beslist geïnteresseerd te zijn dacht ik al snel ‘Hell yeah! We gaan een rockplaat maken! Josh kan héél goed de juiste club mensen verzamelen en is wat kennis en ervaring betreft tot de tanden gewapend; als het heel technisch wordt, maar ook wanneer we maar wat aanklooiden wist hij het beste te destilleren.”

Nikki Lane

Nikki Lane

Denim & Diamonds

De stip op de horizon
Samen stelden ze de ploeg samen; naast Nikki’s sidekick Matt Pynn waren onder meer ook QOTSA-bassist Michael Shuman en Arctic Monkeys drummer Matt Helders aan boord. De zangeres is opgetogen over hen én over aanvoerder Josh:
“In de studio en van achter het mengpaneel zorgde hij voortdurend dat alles voor míj goed voelde. Daarnaast is hij een waanzinnig veelzijdig muzikant. Als iemand verhinderd was of andere verplichtingen had, nam hij zelf gewoon even drums, bas of andere dingen voor z’n rekening. Zo zorgde hij dat de spanning, de flow, niet onderbroken werd. Middenin de pandemie was het heel bijzonder om met elkaar in die ‘bubbel’ te kunnen doen wat we het allerliefste wilden: muziek maken. Het gaf een verrassend gevoel van vrijheid. Misschien vind ik het daarom wel zo’n goeie plaat geworden. Hij definieert in ieder geval feilloos wie ik ben. Als mensen het niks vinden; dat is dan maar jammer. Ik bewonder dan ook iemand als Sheryl Crow. Ze is zo ongeveer America’s sweetheart, maar wél met badass music. Een vrouwelijk tegenhanger van Tom Petty; op dat niveau zou ik best willen eindigen. Dit voelt als een stap in de goeie richting.”

De tijd is momenteel goed voor Americana. “Geld speelt natuurlijk nog altijd een rol, maar de dominantie van mannen lijkt een beetje passé. Er komt meer aandacht voor allerlei stijlen en artiesten. Het succes van mensen als Chris Stapleton, Brandi Carlile of Jason Isbell opent deuren voor heel veel anderen, ook voor mij. Aan de andere kant vind ik het eigenlijk wel prettig een beetje ‘left of center’ te blijven. Iets anoniemer en onafhankelijker; dat maakt het makkelijker te zien wie en wat je verder kunt bereiken”, aldus Nikki.

Op woensdag 28 juni staat Nikki Lane in Tolhuistuin. Klik hier voor meer info & tickets voor dit concert.


Met dank aan Eddie Aarts

Topnummers van Nikki Lane