Buck Meek brengt parallelle werelden samen

Soul memory
“Er staan wat lovesongs op de plaat”, gaat hij verder “maar ook nogal wat liedjes die draaien om angst en de dood van wat familieleden en een goede vriend.” Stevige kost, maar niet met een heel zware plaat als gevolg. “Toen we begonnen met opnemen had ik vrijwel alle nummers al geschreven, behalve 'Soul Feeling'. Dat ontstond in de studio en gaat over mijn grootvader. We zijn nog altijd heel close, maar zijn geheugen gaat snel achteruit. Vooral wat recente dingen betreft, maar zijn langetermijngeheugen, zijn soul memory. is er nog en dat zorgt ervoor dat hij nog heel erg zichzelf is. In dat nummer probeer ik te ontdekken wat dat geheugen nu precies is en wat het precies betekent voor wie we zijn en voor ons karakter. De compositie staat ook op James’ naam en weet je waarom? Ik had de coupletten al geschreven en de eerste woorden van het refrein, ‘Soul Feeling’, en was op zoek naar de extra regels. Maar hij zei: ‘niet doen. Laat het zo, da’s precies goed’. Versimpelen was zijn advies, maar dat is juist het soort raad die eigenlijk alleen een goeie vriend je kan geven.”

Vertrouwen staat centraal
Zo werkt het ook in Big Thief. Samen songs schrijven vraagt heel veel vertrouwen en het lef je kwetsbaar op te stellen, vertelde Meek al eens in een interview. De scheidslijn tussen die band en Buck’s eigen platen is helder maar veranderde wel in de loop der tijd. “We schreven zo nu en dan iets met z’n tweetjes, maar Big Thief is in beginsel Adrienne’s band; zij draagt de liedjes aan en wij voegen daar partijen en arrangementen aan toe. Pas voor het laatste album deden we dat anders en schreven we een paar nummers met z’n drieën from scratch. De Buck Meek platen staan daarnaast en kan ik volledig naar eigen inzicht doen. Het zijn mijn liedjes en ik kies zelf met wie en waar ik die wil opnemen of uitvoeren.” 

Grappig genoeg maken zowel James als Adrienne daar geregeld deel van uit. Da’s niet zo vreemd, licht Buck toe: “Voor hen en álle mensen waarmee ik werk geldt dat we elkaar vertrouwen omdat we elkaar al heel lang kennen. En daarmee ook elkaars instinctenkwaliteiten, zwakheden en blinde vlekken. Dan durf je, net als met familie, ook eerlijk te zijn. Ook over lastige dingen, omdat je weet hoe je het moet brengen en men begrijpt hoe je het bedoelt. Maar juist de verschillende invalshoeken zijn essentieel. Neem nou James; die heeft dingen in zich die ik niet eens begrijp. Hij gaat dagen achtereen het bos in om field recordings te maken die hij vervolgens aan zijn electronica voedt om ritmes van beekjes en rivieren te creëren. Ik begrijp er niet veel van maar als mens begrijpen we elkaar wél en dus is er een connectie, ook als we rock n roll maken. In die comfort zone konden we na zoveel jaren toch ook  iets nieuws maken.”

Controle houden en loslaten 
Wat teksten betreft luistert het zo mogelijk nog nauwer, bekent hij. “Ik kan daar heel lang op broeden. Elk woord telt, de ruimte ertussen en zelfs wat je niet zegt. Ik zie songs als een soort architectuur. Daar past enorm veel informatie in en ik wil graag heel precies bepalen wie ik daarbij betrek, maar wanneer we eenmaal in de studio zijn laat ik dat goeddeels los en geef ik iedereen de ruimte. Maar na zo’n dag spelen moet je ook wat afstand nemen en brengt het kiezen van de juiste elementen weer een heleboel nieuwe gevoelend en beslissingen met zich mee. Alles is een balanceer-act tussen intuïtie en verstand.”

Dat leerde hij in Big Thief, maar ook door jazz te spelen. “Geïmproviseerde muziek als jazz heeft een eigen vocabulaire en taal, maar die zorgen voor een gemeenschappelijk begrip. De liedjes, toonladders en andere structuren zijn daar belangrijke onderdelen van, maar idealiter vergeet je dat alles wanneer je op het podium staat en ‘praat’ je spontaan met elkaar. Maar die taal leren vraagt veel studeren.”
 

Nederlandse liefde
Voor de tournee brengt Buck zijn band mee én kunnen we kennis maken met het nieuwe project Kisser. “Het is een rockbandje uit L.A., met Germaine, Luke Temple, Jesse Quebermann-Turley en Jefertitti Moon. Ik speel leadgitaar en ‘open’ dus voor mijn eigen concert, maar het voelt als een double header. We hebben nog geen muziek uitgebracht; tegen die tijd vermoedelijk wel. Maar ik vind het waanzinnig materiaal en ben enorm opgetogen het live te laten horen. Net als Germaine trouwens en het is tof dat ook in haar geboorteland te kunnen doen.”

Buck kent ons land inmiddels vrij goed en vertoefde er onder andere een poosje toen Covid veel andere dingen in het muzikantenbestaan onmogelijk maakte. “Ik heb al aardig wat van Nederland gezien en ben ook beslist een beetje verliefd op het land geworden. We verbleven in Den Bosch en een van de mooiste herinneringen aan die periode is een tocht die we maakten door de grachten die onder die stad lopen. De vaartochtjes voor toeristen gingen natuurlijk niet door, maar een van de hekken buiten de stadsmuren was open. Germaine nam me in een kayak mee het pikdonker in. Midden in de stad bereikten we weer een open plek en konden we de kathedraal  zien voor we weer een ander tunnel in peddelden. Waanzinnig!”

Muzikale nomade
Honkvast was Buck al niet. Hij groeide op in Texas, studeerde in Boston en verkaste daarna naar New York. In de beginjaren van Big Thief werden in een busje de Verenigde Staten uitgebreid doorkruist. En vervolgens al spelend de wereld. 'Dragon New Warm Mountain I Believe In You', de voorlaatste plaat van Big Thief die in 2022 menige jaarlijst aanvoerde, werd op maar liefst vier studio’s opgenomen. En hoewel zijn nieuwe plaat heel dicht bij huis vorm kreeg, neemt ook Buck graag op verschillende plaatsen op. “Een nieuwe locatie helpt je je ingesleten gewoonten af te schudden. Er zijn collega’s die zweren bij vaste adressen. Ik voorkom liever dat het té comfortabel wordt, zodat ik kan reageren op die nieuwe omgeving. En dat kan overal zijn. Allerlei plekken vinden ook hun weg naar mijn songs, zeker wanneer ik ze ter plekke schrijf. Ik hou van liedjes die zo’n omgeving heel precies voelbaar maken; het tijdstip, het weer, de kleur van het licht. Voorwerpen kunnen ook referentiepunten zijn.”

Vooralsnog levert dat alles vooral muziekteksten op, maar iets anders is beslist denkbaar. “Ik droom er wel eens van ooit een boek te schrijven” aldus Buck. “Ik schrijf al van kinds af aan. Mijn grootouders waren professoren Engels. Mijn oma was een groot Shakespeare-kenner en mijn opa expert op het gebied van Faulkner. Ze hebben me met een hoop literatuur grootgebracht en voor het slapen gaan werd me E.E. Cummings en dat soort spul voorgelezen. Zo leerde ik lezen en schrijven. En misschien komt dat boek er nog wel eens. Maar ik hou van songs als medium. Want al hebben ze geen beeldcomponent; zoals een film kunnen ze een complete wereld optrekken. Geluid en tekst kunnen veel dimensies en context  creëren. Alleen al het voor de hand liggende voorbeelden als het contrast tussen een mineur- en een majeur akkoord en alle mogelijkheden die dat biedt. Elke ervaring of gedachte kun een ei kwijt in een song. Dat daarbij de visuele mogelijkheden van een foto, film of schilderij ontbreken is een beperking. Maar van die beperking werkt voor mij juist bevrijdend.”

De komst van Germaine, zelf ook artieste, in zijn leven voegde daar nog iets aan toe. “Ze zingt op een aantal nummers van 'The Mirror' mee en is een fantastische songschrijver en heeft ook wat heel pittig spul geschreven voor Kisser. Haar Engels is geheel goed en waarschijnlijk veelzijdiger dan dat van mij. Maar ze springt ook heel vrij met de taal om, gebruikt die expressief en durft regels te breken. Misschien wel omdát het haar tweede taal is verzint ze woorden en combineert ze op manieren die ik nooit zou verzinnen maar heel goed werken. Ze zoekt de randen op. Dat inspireert me en herinnerde me er aan dat er inderdaad geen regels zijn we taal on the go ontwikkelen. Hopelijk hoor je daarvan ook een klein beetje terug op 'The Mirror'.”

Buck Meek geeft op 26 maart een optreden in Tolhuistuin. Er zijn nog tickets.