Programma
Nieuwsoverzicht

Gregory Alan Isakov: Biologische boer op tour

27 november, 2023

Gregory Alen Isakov

Door Eddie Aarts

Gregory Alan Isakov was de afgelopen jaren regelmatig in ons land, maar staat eind november voor het eerst in vijf jaar weer in Paradiso voor een inmiddels uitverkocht concert. In augustus verscheen zijn zesde album 'Appaloosa Bones'. Vergeleken met zijn voorgangers is het een spaarzaam gearrangeerde plaat. Sober, maar barstensvol sfeer. Zijn banjo- en gitaarpartijen, de fijntjes toegevoegde versierselen door bevriende musici en vooral Isakov’s expressieve stem maken Appaloosa Bones een van de karaktervolste albums van 2023. Wanneer ik hem rond de verschijningsdatum van de plaat bel, is Isakov net terug van optredens op een reeks festivals in eigen land. Hij is behoorlijk opgetogen en legt uit dat hij voor het eerst sinds tijden weer eens een paar van zulke shows kon doen. Dat heeft niet te maken met de achter ons liggende pandemie, maar met zijn ‘andere baan’.

Een 'andere baan'?
Isakov: “Sinds een jaar of negen runnen we met z’n drieën een biologische boerderij. In het voorjaar en de zomer gaat die voor. In het najaar en de winter kan ik touren. Dit keer liep het een beetje anders. Toevalligerwijs kwam het album al aan het eind van de zomer uit en dacht ik; ‘laten we het eens anders doen en wat festivals spelen’. Sommige voor het eerst sinds jaren en dat was hartstikke leuk.”

Veel artiesten zagen hun carrière tot stilstand komen, jij had de boerderij en kon je energie en aandacht ook op iets anders richten. Hielp dat?
“Zeker. Sterker nog; de boerderij was een gekkenhuis. Kort nadat de wereld in lockdown ging waren we helemaal uitverkocht. We zijn dus voor het eerst ook gaan experimenteren met wintergewassen en dat was heel bijzonder. Ik geloof niet dat ik thuis eerder in mijn leven oogsten in alle seizoenen heb meegemaakt en ik vond het geweldig. Maar toch was ik ook ongelooflijk dankbaar toen we weer konden spelen.”

Dat kan ik me voorstellen. Ik zag jullie vorig jaar tijdens het Take Root festival in Groningen en was vooral onder de indruk van de opbouw van de set.
“Dank je wel. Daar besteden we ook aandacht aan. Niet alleen aan de keuze en volgorde van de nummers, maar ook aan hoe die elkaar opvolgen en met elkaar verbonden zijn.”

Leverde de periode van lockdowns toch ook nieuw materiaal op?
“Uiteraard, maar niet per se nieuw. Sommige liedjes zijn er in een mum van tijd, andere vragen veel meer tijd. Niet zozeer om ze af te maken, maar om ze even te laten liggen. Dan kan later blijken of ik er nog steeds iets bij voel. Je kunt de studio uitlopen met het gevoel van ‘wauw! Dit was het beste dat we in tijden hebben gedaan, om je na een poosje af te vragen wie op zo’n nummer zit te wachten? De coronaperiode bood gelegenheid om liedjes nog eens op die manier tegen het licht te houden. Veel luisteren dus én veel stilte, zodat ik met ‘frisse oren’ terug kon komen.”

Aan Appaloosa Bones begon ik bijvoorbeeld al jaren geleden, maar zinnen als ‘There ain’t no work, just Pennsylvania birds, I heard they’re nesting now in the city’ kwamen er pas in nadat ik mijn broer in de stad bezocht waar het leven vrijwel stil lag. Er reden geen auto’s en je hoorde er ineens allerlei dieren. Ik vond het geweldig! Ook Mistakes was er al heel lang en Feed Your Horses schreef ik zelfs al voor we platen maakten, maar gaf ik nooit een kans. Of Before The Sun, dat ontstond toen ik nog veel te onzeker was over mijn banjospel. Blijkbaar was het er nu tijd voor.

Gregory Alan Isakov

Gregory Alan Isakov

Before The Sun

Accepteer de voorkeurscookies om de video te bekijken.

Je teksten zijn niet altijd even makkelijk te doorgronden, maar ik voel hier wel het landschap als een verbindende factor. Of zit ik er helemaal naast?
“Nee, dat klopt. Het landschap heeft vaak een hoofdrol tijdens het schrijfproces. Ik heb als het ware één plek voor ogen vanwaar ik schrijf en daar komen alle songs vandaan. In dit specifieke geval was zo’n invloed bijvoorbeeld het Big Bend National Park in de woestijn in west Texas, waar ik flink wat tijd heb doorgebracht.”

Appaloosa Bones klinkt ook beduidend anders dan de platen hiervoor. Je laatste platen waren uitgebreid gearrangeerd en er was zelfs een plaat met een symfonieorkest.
“Ja, ik wilde het dit keer simpel houden en dacht aanvankelijk dat het een soort lo-fi plaat moest worden met een lekker vervormde Silvertone gitaar en zo. Toen dienden de songs zich aan en realiseerde ik dat ik dat allemaal uit mijn hoofd moest zetten en gewoon de liedjes moest volgen. Ik denk dat ik wel dertig of vijfendertig songs heb opgenomen.”

Dat klinkt als een hoop…
“Ja dat snap ik, maar dat is vrij gewoon voor me. Toen ik jong was en net begon met spelen in koffietentjes en zo, riepen mijn vrienden voortdurend; ‘We moeten meer liedjes opnemen, zodat we iets te verkopen hebben bij optredens’. Waartegen ik me juist altijd verzette door te roepen dat platen wat mij betreft géén merchandising waren. ‘Als je iets wilt verkopen, maak je maar een T-shirt!', riep ik dan. Platen waren in mijn ogen iets dat hopelijk overblijft als je eenmaal dood bent. Daar moet je dus je tijd voor nemen en ook alle aandacht aan geven. Dat begint met veel ideeën vastleggen. In elke plaat die ik heb gemaakt heb ik op dat moment alles gestopt wat ik op dat moment in me had. Als zo’n plaat af is realiseer je je natuurlijk direct wat je anders had willen of kunnen doen, maar dat hoort er ook bij.”

Aan Appaloosa Bones te horen, is dat simpel houden behoorlijk gelukt.
“Dat klopt, maar het ging niet vanzelf. Ik schrijf eigenlijk altijd met de band in mijn achterhoofd. Heb die arrangementen al min of meer voor ogen en met het orkest was het vooral een kwestie van die opschalen. Maar ik had nog nooit eerder geprobeerd de songs zo veel mogelijk uit te kleden. Het terug te brengen tot het minimale. Dat is gelukt, al bleek toch geregeld een beetje meer nodig.”

"Platen waren in mijn ogen iets dat hopelijk overblijft als je eenmaal dood bent."


Hoe hield je van die paar dozijn nummers juist deze elf over?
“Deze pasten het best bij elkaar. Ik hield ook héél veel van sommige van afgevallen songs, maar ze pasten gewoon niet in het geheel. En vaak probeer ik er écht nog een eenheid van te smeden. Maar dan is het net alsof ze tegen me zeggen; ‘fuck you, dit is hoe we zijn’. Dat is een heel interessant stukje van het creatieve proces voor mij. De liedjes zelf hebben daarin hun invloed en dat is blijkbaar hoe het werkt.”

Het album komt wat melancholiek en stemmig over.
“Veel van de nummers bevatten het besef dat de wereld en wijzelf beschadigd zijn geraakt. Maar er schuilt ook schoonheid in; iedereen probeert de hele tijd ook alles weer te fixen. Ikzelf ook. De wereld is hard voor ons, en we zijn niet perfect, maar het is allemaal ook prachtig. En de liedjes helpen me daardoorheen. Maar weet je; hoe ze er precies komen is na al die jaren nog een volslagen mysterie voor mij. Ik wilde dat ik wist hoe het werkte, want ik heb geen idee. En het voelt ook alsof ik me wat dat betreft helemaal niet ontwikkel. Elke keer dat ik een liedje heb afgerond en begin aan het volgende voelt het alsof ik het voor de allereerste keer doe. Ik weet absoluut niet hoe het werkt en zelfs niet of ik er goed in ben. Ik maak veel, maar heel veel daarvan is ook écht slecht, hoor. Het enige is dat je wel iets beter wordt in het herkennen van de waardevolle dingen. Zelfs dat hoeft niet eens; je kunt in je kamer blijven zitten en je hele leven lekker muziek maken. Maar als ik platen uitbreng vind ik dat die waardevol moeten zijn.”

En uiteindelijk zijn ze dan dus tóch merchandise he? Misschien niet ‘on the road’ maar wel in de winkel en op de streamingdiensten. Een paar van je liedjes zijn inmiddels 150 miljoen keer beluisterd. Je bereikt heel veel mensen.
“Ik kan daar werkelijk met mijn verstand niet bij. Mensen zingen dingen mee die ze destijds nog amper gehoord zouden kunnen hebben, ontdekken me op de vreemdste manieren via playlists van anderen. Dat is cool; mijn vriendin is precies hetzelfde. Maar ik ben zelf een ‘record guy’. Heel erg zelfs. Ik kan maanden achter elkaar tijdens het koken alleen die plaatkant van een Townes van Zandt lp draaien. Ik verteer platen soms heel uitgebreid; daardoor is mijn blikveld vast relatief klein. Ik oordeel overigens niet over hoe anderen hun muziek luisteren hoor. Dat is heel persoonlijk. Maar ik hou ervan ‘platen’ te maken. Met een begin, een middenstuk en een eind. En idealiter bevind je je als luisteraar na het laatste stuk op een andere plaats dan toen je begon.”

Gregory Alan Isakov

Gregory Alan Isakov

Watchmen

Accepteer de voorkeurscookies om de video te bekijken.

Dit interview is afgenomen en geschreven door Eddie Aarts. Het verscheen eerder in andere vorm in Popmagazine Heaven.