Programma
Nieuwsoverzicht

David Ramirez maakt indrukwekkende Americana popplaat

26 juni, 2018

David Ramirez 2018

Een gewoon Americana-album maken, ja dat wist hij nou wel. Het moest anders deze keer voor singer-songwriter David Ramirez. Hij huurde voor zijn vierde album We're Not Going Anywhere (2017) in de persoon van Sam Kassirer voor het eerst een producer in. Het resultaat is een popalbum. Geen paniek, het is nog steeds Americana, maar met meer sonische vergezichten. Er gebeurt gewoon veel meer, niet alleen muzikaal, maar zeker ook tekstueel. Als Amerikaan met Mexicaans bloed heeft hij zijn huidige president wel het een en ander te verwijten. Daarnaast komen er ook meer persoonlijke zaken voorbij. Al met al is het een plaat die naast de usual suspects ook een indiepubliek moet kunnen bereiken. Op 1 september staat Ramirez op de eerste avond van het Sugar Mountain Presents weekend in Paradiso.

Geluid en onderwerpen anders

Verandering van spijs doet eten. En We're Not Going Anywhere is echt wel andere koek. Bij een eerste beluistering overkomt je hetzelfde als bij Canyons of my Mind, het laatste album van collega singer-songwriter Andrew Combs. Het geluid is anders, de onderwerpkeuzen zijn anders. Onwillekeurig buigen je oren zich in de richting van de speakers. Tjonge, wat is daar veel aan de hand. Maar geen moment is het overdaad schaadt. De poparrangementen met – schrik niet! – ook veel ruimte voor de genrevijandige synthesizer, zijn bijzonder smaakvol gemaakt. Het begint direct al bij de openingstrack Twins, waar de muziek en de woorden je direct raken. De song heeft een The War on Drugs-achtige spanningsboog, vanwege de synths, piano, gitaareffecten en de gortdroge drums. Ramirez stelt de vraag waar iedereen wereldwijd het antwoord op weet: waar was jij toen de Twin Towers vielen? Voor hem symboliseert dat het moment waarop de angst de Amerikaanse samenleving binnenkwam geslopen, om er te blijven.

Where were you when we lost the twins?
Where were you when the fear set in

Die angst komt nu onder Trump weer helemaal terug, is zijn stellige overtuiging. ‘There she goes. Goodbye America,’ zingt hij in het refrein. De sombere, repeterende muziek versterkt Ramirez’ boodschap alleen maar.

Een gewoon Americana-album maken, ja dat wist hij nou wel. Het moest anders deze keer voor singer-songwriter David Ramirez. Hij huurde voor zijn vierde album We're Not Going Anywhere (2017) in de persoon van Sam Kassirer voor het eerst een producer in.

Twins

Accepteer de voorkeurscookies om de video te bekijken.

Verder afglijden naar het stenen tijdperk

Het is een politieke plaat, maar zeker niet louter een protestplaat. Doch waar hij zijn stem laat horen, maakt dat grote indruk. Stone Age is zijn The Perilous Night van Drive-by Truckers. Hij schreef het op grote afstand van zijn vaderland, bij zijn vriendin in Londen. Op de televisie zag hij hoe erg het uit de hand liep op Independence Day in 2016 met schietpartijen op verschillende plekken in het land, gevolgd door raciaal getint politiegeweld. Alleen al in Chicago vielen er veertien doden die dag. Met het nummer dat eindigt in een veelzeggende gitaarreruptie ziet hij de VS verder afglijden naar het stenen tijdperk.

Well I'm tired of waiting.
On a world who change.
Funny how the future is looking more like the stone age.
We're building wall, shaking guns.
Painting the streets with bloods.
Uncle Sam and Lady Liberty move to San Fran to run a start-up

Give man freedom.
And he'll sit in a cage.
Give him oppression.
And he'll write it down on an internet page.

Liefde op afstand

Van een afstand heb je altijd beter zicht op de situatie. Er is zelfs een nummer met die titel, Watching From a Distance, wat een jaar geleden de eerste single was van het album. Het betreft hier meer de afstand die ontstaat in relaties. Het is bij hem kennelijk niet ‘uit het oog uit het hart’: ‘Don't you dare think that I don't think about you. Just 'cause we can't speak, doesn't mean you're not on my mind.’  Bij Telephone Lovers moet je niet gaan denken aan vunzige telefoonseks, maar aan een fysieke grote afstand tussen twee geliefden. Lisa LeBlanc zong er onlangs nog zo’n mooi nummer over in de bovenzaal, 5748 km. Mickey Jupp’s Long Distance Romancer werd ooit verbeeld met de tekening van de pubrocker in een telefooncel in een baan om de aarde. Duidelijker kon hij het niet laten zien.

De andere wang

Ramirez verwent ons met zijn muziek en zijn inzichten. People Call Who They Wanna Talk To is alweer zo’n voltreffer op beide vlakken. Je kunt hem beledigen, slaan of haten, maar hij trekt zich er niets van aan. Het is haast bijbels hoe hij na een klap in zijn gezicht de andere wang toekeert.

Give me a dirty look.
Scream 'til you're blue in the face.
Throw punches and tell me you hate me.
I'll handle it all with grace.

But there's one thing I know.
To be true.
That you can't deny.
People call who they wanna talk to.

Een gewoon Americana-album maken, ja dat wist hij nou wel. Het moest anders deze keer voor singer-songwriter David Ramirez. Hij huurde voor zijn vierde album We're Not Going Anywhere (2017) in de persoon van Sam Kassirer voor het eerst een producer in.

People Call Who They Wanna Talk To

Accepteer de voorkeurscookies om de video te bekijken.

People Call Who They Wanna Talk To

Bij de eerste keer dat je We're Not Going Anywhere draait, weet je al dat je hem vaker gaat draaien, juist omdat die niet is gemaakt volgens het vaste stramien. Alle voorspelbaarheid is overboord gezet. De muziek op dit vierde album (op het Thirty Tigers label) vol muzikale vondsten is van begin tot eind indrukwekkend spaarzaam van toon. Voor zoveel lucht in de muziek heeft producer Sam Kassirer (Josh Ritter) gezorgd. Het album ademt een beetje de sfeer van Tunnel of Love (album) van Bruce Springsteen of Streets of Philadelphia (single). Met nauwelijks of niet te nadrukkelijke drums en toetsen voor sfeer.

Op Villain klinkt Ramirez als Johnny Cash op American II: Unchained waar hij effectief en simpel begeleid wordt door Tom Petty & The Heartbreakers. Een track als Time heeft zo’n mooi open atmosferisch geluid. Een sequencer huppelt dwars door alle rust heen, nog lichtjes ‘verstoord’ door de plots opdoemende achtergrondzangeressen aan het einde van het liedje. ‘I’ve got nothing but time,’ zingt ie. Het lijkt er inderdaad op alsof hij alle tijd heeft. Tijd is ook het enige dat alle mensen hebben en tegelijkertijd ook weer niet. Er blijkt altijd wel een reden te vinden om iets niet te doen, omdat je alweer nadenkt over de consequenties de volgende dag.

Who wants to grab a drink tonight?
I know, I know, it's only Tuesday, and you got work tomorrow.
Who wants to come to my place after the bars close?
I know, you got the kids and can't wake up hungover.

Een gewoon Americana-album maken, ja dat wist hij nou wel. Het moest anders deze keer voor singer-songwriter David Ramirez. Hij huurde voor zijn vierde album We're Not Going Anywhere (2017) in de persoon van Sam Kassirer voor het eerst een producer in.

Time

Accepteer de voorkeurscookies om de video te bekijken.

Blijf zitten waar je zit

Het titelnummer, een pianoballad, waarin het woordje ‘We’ in de titel is vervangen door ‘I’ is het kaalst van allemaal en sluit de rij. Je mag het gerust als zijn slotverklaring beschouwen, als hij zingt ‘You can bury me in the ground. Or spread my ash. I don’t care. I’m not goin’ anywhere.’ De ‘ik’-persoon mag hier wel worden gezien als iedereen, want evengoed slaat het op al zijn Mexicaanse bloedgenoten die ook gewoon moeten kunnen blijven zitten in de VS waar ze al verkeren. Met I’m Not Goin’ Anywhere heeft Ramirez een brug gebouwd over of een tunnel gegraven onder Trumps muur tussen Amerika en Mexico. In de popproductie is die boodschap bereikbaar voor een breder publiek. Hopelijk weet dat hem ook te vinden op 1 september als David Ramirez staat op de eerste avond van het Sugar Mountain Presents weekend in Paradiso met o.a. Luke Winslow-King, Joshua Hedley, Gretchen Peters en Ben Miller Band.

Tekst door: Robbert Tilli

Koop hier je kaarten voor het optreden van David Ramirez op 1 september.