Patti Smith

''In het felle licht, tussen de afgeragde versterkers, bewegen de vijf muzikanten kriskras door elkaar. Lichtvoetig heen en weer springend zingt Patti Smith haar grillige melodieën; soms schel, soms bezwerend. Ook ander- mans nummers krijgen een eigen draai. Zo opent ze ‘Gloria’, net als op de plaat, met een felle onafhankelijkheidsverklaring: ‘Jesus died for somebody’s sins/ but not mine.’

Ondertussen pelt Smith haar zwart-witte kleren een voor een af: eerst een zwart jasje, dan een dunne lichte blouse, om te eindigen in een wit shirt met bandlogo.

Volgens Barbara Kist zingt ze ‘nogal vals’. ‘Maar dat maakte haar juist ontroerend. Op het podium stond een kwetsbare vrouw, die geen concessies deed in haar muziek. Ze was dwars en bokkig, op een aantrekkelijke manier. Die avond werd iedereen verliefd op Patti Smith.’''

Uit: 'Paradiso 50 jaar in 50 legendarische concerten' van Hester Carvalho

Kijk hier de setlist terug van deze avond.