Indiestad Nieuwjaarsborrel met 45ACIDBABIES, C'est Qui, Frank Arnold, Grote Geelstaart, Naga Kirana, plonki, Send Me Flowers en The Pekkers

C'est Qui is een groovy-garage, glamoreuze en toch grimmige gnarlypunkband. Het begon allemaal toen vier verschillende genres een kamer binnenkwamen en een oncontroleerbare kleine punkbaby wisten te baren. De band lijkt alsof ze zijn ontsnapt uit 'One Flew Over The Cuckoos Nest' en voelt alsof je door een vrachtwagen van tien ton in je gezicht wordt geraakt. Hoe het ruikt? Naar rode glanzende pumps die net uit de doos komen. Oh ja, en ze doen je ook twijfelen over je negen-tot-vijf-baan. 

Een muzikale clusterfuck bestaande uit leden van Cavolo Nero, Dorpsstraat 3 en Nusantara Beat. Deze verzameling aan muzikanten noemt zichzelf Frank Arnold en creëert duistere doch dansbare liedjes die een bed vormen voor de troosteloze klank van de Nederlandse taal. Perfect voor de dansvloer én de luisteraar die op zoek is naar diepgang. Waar de één Talking Heads hoort, doet het een ander denken aan Doe Maar en de invloeden van Het Goede Doel zullen voor de oplettende luisteraar ook niet onopgemerkt blijven. In 2026 zal Frank Arnold’s debuutalbum de wereld in worden geslingerd waar de bandleden zich het afgelopen jaar voor hebben opgesloten in de studio. Het album staat vol met nummers waarin wordt gezongen over slechte karaktereigenschappen en onzekerheden waar menig mens zich in zal herkennen maar niet altijd even trots op is. De muziek van Frank Arnold biedt daar niet per se een oplossing voor, maar zet deze onzekerheden tijdelijk in de spotlight van de discobal, want ze mogen er best zijn.

Terwijl twee drummers het tempo flink opschroeven en de bas als een traag machinegeweer blijft hangen op een dreunende subnoot, wordt het publiek meegenomen in een mix van kreten en gefluister. Grote Geelstaart zet iedereen in een rijdende bak die met eigenzinnige noiserock vooruit dendert. Wat niemand verwacht: er komt een scherpe bocht. De noise kantelt ineens richting een verknipte discobeat. Er wordt aardig wat van versnelling gewisseld. Twee drummers veranderen in twee gitaristen; een hoekige synth en een bijna mechanische stem nemen het over en vullen de zaal. Grote Geelstaart zit achter het stuur, en de eindbestemming blijft onbekend.

plonki is het soloproject van Pleun Stork, waar rauwe gitaren, zachte zangmelodieën en dikke grooves samenkomen tot een unieke, emotionele klankwereld. Geïnspireerd door artiesten als Radiohead en Big Thief maakt plonki muziek vol contrasten: breekbaar maar krachtig, dromerig maar direct. Op 5 september verscheen de debuut-EP 'kicking at my heels', met zes tracks over terugkerende patronen, innerlijke strijd en het zoeken naar beweging. 

Het vijfkoppige The Pekkers uit Amsterdam combineert de rockroots van de jaren zestig met moderne psychedelische invloeden. Gedreven door een diepe liefde voor rock, brengt elk bandlid unieke expertise mee die diepte en authenticiteit toevoegt aan hun muziek. Met echo's van legendes als The Band, The Beatles en The Beach Boys, kanaliseren The Pekkers de geest van het gouden tijdperk van de rock, terwijl ze de grenzen ervan verleggen en uitbreiden.

Iris, een eigentijdse romanticus, heeft een bijzondere gave met emoties. In het dagelijks leven heeft ze misschien moeite om ze te uiten, maar als ze zingt, is dat een heel ander verhaal. En verdorie, wat heeft ze veel emoties: groot, theatraal en onmiskenbaar folky. Deze introverte maar felle muze van de chronisch melancholische mens verovert je hart, roept tranen, gelach en een drang om te dansen op.