Bon Iver + BOWER BIRDS

Justin Vernon is de zanger van Bon Iver, wat "goede winter" betekent in fonetisch Frans. Hij heeft zich anderhalf jaar geleden teruggetrokken in een houten huisje in Wisconsin, in de eenzaamheid, in de sneeuw. Hij deed er alles alleen: leven, houthakken, spelen en opnemen. De cd 'For Emma, Forever Ago' is het resultaat.

 ‘Openingsnummer van die plaat 'Flume' wordt als eerste ingezet en even klinkt er een ‘ssstt!' door de zaal. Stil is het plotseling vanaf dat moment, en stil blijft het voor de rest van de avond. Letterlijk en figuurlijk een behoorlijke geruststelling. Frontman Vernon maakt even duidelijk dat hij niet alléén Bon Iver is, Bon Iver is de band. Een band waar hij veel aan heeft. De piepjonge Mike Noyce is het meest opvallende figuur. Halverwege de show krijgt hij de kans om zichzelf te bewijzen middels een cover van Graham Nash (Simple Man). Dit doet hij met verve.’
(bron: Alternative.blog.org)

Voor Djurre de Haan is ‘Wolves (Act I & II)’ een van de hoogtepunten. Vernon laat de zaal meezingen. ‘Het werd een soort canon. “What might have been lost”, die regel kende je van het nummer, waarin hij het in duet met zichzelf zingt. Nu hoorde je het gezongen door zo’n 1500 man tegelijk. Het was een ontroerend moment. Ook omdat je beseft: iedereen vindt dit mooi.’

Voor Vermond is het zijn concentratie die indruk maakt. ‘Bij Vernon voelde je dat hij een grens naderde, de grens van gekte. Zeker als je je voor- stelde hoe hij zich toen had teruggetrokken in de eenzaamheid om op het bezetene af muziek te maken.’ Ook tijdens het concert voelt ze die spanning. ‘Alsof hij een glimp bood van een andere wereld, zonder de verbinding met de werkelijkheid te verliezen. Hij hield zich in balans. Dat is een geestelijke acrobatiek die je vaker ziet bij grote artiesten.’

Uit: 'Paradiso 50 jaar in 50 legendarische concerten' van Hester Carvalho