Alabama Shakes + Michael Kiwanuka

zaterdag 7 november 2015

''In een van haar nieuwe nummers zingt Brittany Howard, dan zevenentwintig: ‘It’s been so hard for a girl like me/ People say I look just like my daddy.’ Ze bedoelt het letterlijk, zegt ze in interviews: ‘Ik ben 1 meter 82 en heb het postuur van, nou ja, een man.’ Maar deze avond stapt Howard, in korte jurk, met opgekamde kuif, als een koningin het podium op. Maurits Westerik: ‘En dan die stem. Dat is alsof je een rotonde op rijdt en steeds maar rondjes blijft draaien, gebiologeerd door de nuances in haar zang. Wat doet ze met haar stem? En nu? En nu? Het ontwikkelt zich steeds. Brittany klinkt soms heel intiem en dan, binnen een seconde, vliegt ze galmend uit de bocht.’ Tekenaar Typex, op dat moment drieënvijftig, staat vlak voor het podium. ‘Je kijkt naar Brittany alsof je naar een speelfilm kijkt. Wat op haar gezicht voorbijtrekt en in haar lichaamstaal en motoriek, verandert voortdurend. Ze is in alles expressief.’''
Bron: '50 jaar Paradiso in 50 legendarische concerten' van Hester Carvalho

Alabama Shakes geeft soul weer een gezicht

‘’Ze is nog maar 27, maar ze kan het allemaal: Howard rockt op haar gitaar, predikt haar teksten met overtuiging en gooit alle emoties eruit. Dat alles met een stemgeluid met zó veel soul, iets dat we voor het laatst uit het lijf van Aretha Franklin hoorden komen. Howard vraagt, nee smeekt – door de knieën gebogen, met haar ogen op de balkons gericht – het publiek om de hare te worden in Be Mine, brult om liefde in Gimme All Your Love en laat alles gaan in het uptempo The Greatest. Op 110 procent is deze vrouw op haar allerbest. En er wordt niet eens te gek of wild gedaan vanavond: de kracht van Alabama Shakes ligt in haar degelijkheid. Geen muzikale fratsen omdat het moet, altijd dankbaar buigen na ieder nummer en als je in je huiskloffie wil optreden, doe je dat gewoon. Leukdoenerij en sterallures zijn overbodig vanavond: de teksten spreken boekdelen en komen uit het hart, de muziek is de hoofdcommunicatie.’’

Lees hier de hele recensie van Dave Coenen voor OOR terug