10 jaar Indiestad

Dit festival is gratis toegankelijk met de Indiestadpas 2022. De Indiestadpas 2022 is vanaf nu verkrijgbaar via de website van Indiestad. Schrijf je in voor de nieuwsbrief om op de hoogte te blijven. Meld je aan voor het festival via onderstaande link.

Bekijk hier het aangepaste blokkenschema voor 10 jaar Indiestad. We trappen de avond af in onze Bovenzaal met Bec Sandridge. Hierna kan je in zowel de Bovenzaal als de Grote Zaal om en om genieten van de beste muzikale acts. Het mini-festival wordt afgesloten door Wu-Lu in de Bovenzaal.

''If Shanaia Twain + Daft Punk met at an 80s aerobics class, sweatily hooked up & had a gay baby.'' Zangeres Bec Sandridge staat bekend om haar indrukwekkende stem, prachtige gitaarwerk en compromisloze moed. Met haar muziek verkent ze thema's als angst voor individualisme, identiteit en gender met een kunstzinnige, maar ook ironische aanpak die haar op het lijf is geschreven. 

De immer in het rood gehesen en prettig gestoorde Caroline Rose maakt liedjes over onderwerpen als diens verslaving aan geld, ontrouwe partners, eenzaamheid, de dood en misogynie. Na de albums getiteld 'I Will Not Be Afraid' en 'LONER' bracht Caroline in 2020 diens nieuwste album getiteld 'Superstar' uit, waarop de hit 'Feel The Way I Want' te horen is. De indiepop van de Amerikaanse singer-songwriter schiet alle kanten op, maar catchy is het zeker.

Aan het front van de Britse high energy indierockband Coach Party staat Jess Eastwood, die naast zingen ook als de beste haar longen uit het lijf kan schreeuwen. Muzikaal gezien laat Coach Party zich inspireren door een breed palet aan artiesten, maar ze voelen toch altijd het meest aangetrokken tot Nirvana, Sonic Youth en The Strokes, en hedendaagse artiesten als Wolf Alice, The Big Moon en Tame Impala. 

De band Dummy weigert om het rustig aan te doen. Na het uitbrengen van twee EP's in 2020, arriveert in 2021 Dummy's full-length debuutalbum 'Mandatory Enjoyment'. Gebruikmakend van beukende gitaren, spirituele jazz en noisepop invloeden uit de jaren 90, maakt de band vrij snel duidelijk dat zij klaar zijn om aanvoerders te worden van het dronepop genre. 

Dat Australië een bron is van muzikaal talent weten we ondertussen allang. De afgelopen jaren is het voornamelijk de 'underground' scene die zich op wonderbaarlijke wijze omhoog weet te graven op internationaal niveau. Dit geldt ook voor HighSchool. Het Australische trio maakt sombere post-punk met een indringende en donkere basis voor rinkelende gitaren, gecombineerd met zoevende piano's en synths. De afstandelijke, koude en rauwe zang komt uit een Australische genenpoel die zijn oorsprong vindt in bands als The Apartments en The Go-Betweens en uitmondt in meer hedendaagse acts als RVG, Rolling Blackouts Coastal Fever en The Goon Sax.

De biseksuele veganisten Joe & The Shitboys stoten af met korte en pakkende shitpunkliedjes. De band werd opgericht met de bedoeling om shitty gedrag aan de kaak te stellen op de conservatieve Faeröereilanden, waar de rockscene gevuld is met homofoben en misogynisten: 'maar dat is bijna overal', zegt de band. Hun shows zitten vol energie, met nummers als 'Drugs R'4 Kidz', 'Life Is Great You Suck' en 'If You Believe in Eating Meat, Start With Your Dog', breekt frontman Joe letterlijk de tent af.

Indierockband Kiwi Jr. bracht in 2020 hun debuutalbum 'Football Money' uit, een gezellig, opgewekt janglepop-album zoals labelgenoot Rolling Blackouts Coastal Fever dat ook zo goed kan. Zo laat ook het kwartet van Kiwi Jr. uit Toronto, Canada het zonnetje feller stralen bij Sub Pop Records. En via dat gerenommeerde label is onlangs 'Cooler Returns' verschenen, met minstens zulke opgewekte gitaarlijntjes als zijn voorganger. 

Het zijn surfers, ze bouwen hun eigen effectpedalen en ze hebben ooit een ontwerp gemaakt voor een synthesizer die door duiven kan worden bespeeld. Plastic Mermaids benadert hun muziek als een kunstproject. Ze stoppen net zoveel liefde in de visuele concepten en enscenering van de band, als in hun unieke draai aan psychrock en elektronica. In september komt hun tweede full-length album getiteld 'It’s Not Comfortable To Grow' uit, waarin de band zich voor de verandering van hun duistere kant laat zien.

De Canadese psych-pop singer-songwriter Tess Parks werd door het publiek voor het eerst opgemerkt toen ze haar debuutalbum 'Blood Hot' uitbracht in 2013. Parks ontdekte al snel dat haar rokerige stem en melodieuze lo-fi geluid perfect aansloten bij de stijl van Brian Jonestown Massacare's Anton Newcombe, met wie ze twee veelgeprezen duoplaten maakte. In 2022, negen jaar na het uitbrengen van haar debuut, keert Parks terug met haar tweede album, 'And Those Who Were Seen Dancing'.

Wu-Lu is een Londense multi-instrumentalist waarvan zijn muziek zweeft tussen een mix van hiphop en punkrock met een nostalgisch tintje. “I’m happy if people say I’m on the punk thing,” aldus Wu-Lu, “but it’s about the essence, not sounding like The Sex Pistols. I’ve always come with an emotional perspective and I don’t try and conform to what is going on. I tell it how I feel it.” Wu-Lu heeft ondertussen al samengewerkt met grote namen als Lianne la Havas, Warmduscher en black midi.