Viccens staat klaar voor zijn victory lap in Paradiso

Je begon in een tijd waarin Nederlandse cloudrap op z’n hoogtepunt zat. Hoe typeerde die scene zich toen, en wat is er volgens jou fundamenteel veranderd in Nederlandse hiphop sinds die tijd?

“Ik denk dat die tijd vooral draaide om onbevangenheid en jeugdigheid. Het was een fucking mooie tijd. Het ging gewoon om plezier maken en doen waar je zin in had. We gooiden alles de lucht in zonder dat er een groter plaatje aan vastzat.

Hiphop is serieuzer geworden. Het moment dat je je creativiteit pusht en een eigen wereld bouwt, kom je sneller boven drijven en hou je het ook langer vol. Producties zijn gelaagder, artiesten hebben meer te vertellen en hun karakter komt sterker naar voren. Back in the day was het platter: we maken pokoes en we zien wel.”

Als je de Viccens van je eerste project 'Stunts & Schandes' tegenover die van 'Ogen op de Prijs' zet, hoe zou een gesprek tussen hen verlopen?

“We zouden het heel goed kunnen kicken. Maar hij zou me eraan herinneren dat het soms goed is om terug te grijpen naar plezier in muziek maken. Dat was toen echt de kern, down the road wat minder. Ook op 'Surrealistisch Gezien...' zit een best serieuze ondertoon. Op 'Ogen op de Prijs' heb ik dat plezier weer teruggevonden. Ik heb al die projecten nodig gehad om tot de sound en artiest te komen die ik nu ben.”

Je nam op 'Surrealistisch Gezien...' afstand van trapbangers om persoonlijker te kunnen schrijven. Waarom was dat belangrijk?

“Ik wilde aan mezelf bewijzen dat ik me ook kon uitdrukken in m’n tracks. Toen ik begon schreef ik veel meer op een storytelling-model dan daarna. Die balans was een beetje zoekgeraakt. Ik merkte dat ik mezelf moest uitdagen om dieper te graven en meer van mijn persoonlijkheid en leven te laten zien. Voor mezelf miste ik dat. De luisteraar groeide misschien wel, maar ik had niet het gevoel dat mijn muziek inhoudelijk nog substance had.

Daardoor liep ik vast in mijn creatieve proces. Nu heb ik dit proces gehad, mijn schrijfstijl is aangescherpt en ik kan het weer loslaten en door. Dat hoor je ook terug op 'Ogen Op de Prijs'.

Hoe uitte die omslag zich concreet in de studio?

“Vroeger was ik me niet echt bewust van hoe ik met een track begon. Ik voelde gewoon een productie, begon met schrijven en gaandeweg werd duidelijk waar het over ging. Nu had ik meer duidelijkheid over wat ik wilde schrijven. Niet dat ik mezelf wilde pressuren om de meest inhoudelijke of zwaarste verse neer te leggen, maar wel dat ik hem bewuster instak van: wat gaan we hier eigenlijk zeggen?

Daarnaast denk ik nu veel meer mee met producers. Vaak dacht ik: dit is hard, maar we kunnen nog iets gekkers doen. Dan daagde ik ze daarin uit.”

Je werkte samen met meer dan 15 producers en muzikanten aan beide delen. Hoe hield je het geluid coherent?

“Ik heb op papier gezet wat ik wilde doen met het project. Voor deel één ben ik op schrijverskamp gegaan en heb ik briefings en moodboards gemaakt. Ik daagde producers uit om andere geluiden te gebruiken en te kijken wat we konden lenen uit andere genres. Tijdens het proces leer je ook wie welke sterke kanten heeft en ga je puzzelen. Op een gegeven moment weet je: hier mis ik nog een outro, dus bel ik mijn toetsenist. Het groeit organisch. 

Op deel twee zat het al in het DNA van wat ik maakte en wat me aantrok in artiesten om mee samen te werken. Met Louis Pedro en stay away from dante! ging alles bijvoorbeeld vanzelf in de studio. De Franse hook van YNS uit Nijmegen en de Engelstalige hook van Jules uit London voegden precies de juiste, misschien onverwachte energie toe die de plaat nodig had.”

Op beide delen zijn audiofragmenten met je familie en vrienden terug te horen. Hoe is het voor jou om hun stemmen vast te leggen in je muziek?

“Met Festus, mijn beste vriend met wie ik mijn eerste project maakte, had ik een gesprek over dubbelbloed zijn. Ik vroeg hem: als je dubbelbloed bent, waar ben je dan echt thuis? Hij zei: juist omdat je dubbelbloed bent, ben je overal thuis. Dat moet je met je meedragen. Dat moment was zo waardevol dat ik dacht: dit moeten we vastleggen.

Op deel twee hoor je een fragment waarin mijn pa en ik oude foto’s bekijken. Dat ik het toevallig had opgenomen en later terugvond, is voor mij echt waardevol. Het geeft context aan wie ik ben als artiest. Je hoort hoe mijn pa klinkt, welke energy hij heeft. Dat is gewoon mijn cultural DNA. Dat kun je niet in een verse uitleggen. Hetzelfde geldt voor mijn tante uit Lomé, Togo die op ‘Libi Is Heet’ staat. Het is een family business. Ik vind het mooi dat ik op die manier mijn vrienden en familie dichtbij me kan houden en dat ze onderdeel zijn van mijn pad als artiest. Ik hou ervan als dingen rondom mijn muziek real life en realtime zijn.”

Waarom paste dit verhaal niet in één project?

“Na het schrijverskamp dachten mijn vorige manager en ik: we kunnen dit ook splitsen. Er kwam zóveel muziek uit dat proces. Ik kom van een trap sound en had pokoes met Joost Klein, MC lost, Brunzyn, Kleine Crack tot S10… Er zijn veel hoeken geweest in mijn geluid. Door het in tweeën te splitsen kreeg het meer adem en konden mensen mijn nieuwe sound beter verwerken.”

Wat doet 'Ogen op de Prijs' anders dan 'Surrealistisch Gezien…'?

“Deel twee draait om de focus die ik vond nadat ik mezelf onder de loep heb gelegd. Het gaat over loslaten en de fase daarna. Het is een tweeluik, maar we zijn niet op de helft. 'Ogen op de Prijs' is ontspannener, zelfverzekerder en meer een victory lap. Deel één zoomde in, deel twee zoomt uit. Dat is het vertrekpunt.”

Je hebt inmiddels een aantal shows gespeeld met dit materiaal. Wat betekent het voor je om de verhalen van deze albums live te brengen aan zalen vol mensen?

“⁠⁠Tijdens de shows van 'Surrealistisch Gezien' merkte ik dat het opeens een stuk persoonlijker was. Ik ging ineens kwetsbare pokoes doen. Daar hadden we tijdens het maakproces eigenlijk nooit over nagedacht. Er was wel een moment dat ik dacht: oké, shit. Hier moet ik mezelf wel een soort van klaar voor maken.

Met deze show voor ‘Ogen Op De Prijs’, is de kwetsbaarheid niet zo’n groot onderdeel meer. Het is meer een viering, ik ben echt weer fully gaan rappen en ik noem het muziek om je blessings op te tellen. Daardoor zijn de persoonlijke dingen die ik noem op het album of in de nieuwe show ook minder zwaar. Na deel één wilde ik ook niet die kwetsbare-rapper-pocket induiken. Soms is het intiem, maar het gaat ook over loslaten en genieten. Het is gewoon wat het is.”

Waarom is Paradiso de juiste plek om 'Ogen Op De Prijs' te presenteren?

“⁠⁠Ik ben nu op het punt in mijn carrière dat ik echt kan zeggen dat ik creatief gezien heel veel hokjes heb afgevinkt, voor mezelf en voor de luisteraar. Mijn eerste keer in Paradiso, in 2012, toen heb ik hier A$AP Rocky gezien in de Grote Zaal. Core memory. Het is altijd de plek geweest waar ik zelf wilde staan en waar ik zoveel mooie dingen heb mogen zien en horen. Het voelt nu echt als dé plek om te laten zien wat ik in huis heb, samen met de band die nu eindelijk compleet is.”

Wat kunnen mensen verwachten van de show?

“⁠Het is een dynamische show met veel energie. De afgelopen twee jaar zocht ik naar de juiste band. Nu heb ik een toetsenist, Ricardo Braun, een saxofonist die ook vocoder doet, Maurice de Clerck, en gitarist Mick Langenberg, die ook met S10 speelt. Licht en decor verzorg ik met Gus De Kort en art director Sjo Schütt. Alles klikt perfect.

We hebben een super unieke manier gevonden om tracks die leven op mp3 naar een andere livebeleving te vertalen die je nog niet eerder hebt gehoord. Je kunt losgaan, maar er zijn ook rustige momenten waarop ik je misschien wel raak met iets. Uiteindelijk gaan we gewoon gek de 20e en willen we ook gewoon een mosh starten.”

En hoe ziet de toekomst er voor jou uit?

“⁠Ik wil festivals spelen en door het hele land optreden. Uiteindelijk wil ik gewoon Lowlands en Noorderslag platspelen. Ik was zo locked in op dit project, maar nu heb ik vooral zin om weer samen te werken met andere artiesten en losse tracks uit te brengen, ook die meer op de club zijn gericht. En onderweg het liefst gewoon een hitje meepakken, haha.”