Tim eert Tom: Tim Knol & The Wandering Hearts brengen Tom Petty terug naar Paradiso
17 December, 2025
Tekst door Eddie Aarts
Het nieuwe muziekjaar krijgt op zondag 4 januari een vliegende start, wanneer Tim Knol & The Wandering Hearts 2026 aftrappen met hun Tribute to Tom Petty. Een beetje Sugar Mountain volger weet dat zo’n avond ook beslist aan Knol & consorten besteed is. Ondanks zijn overvolle agenda, naast de voorbereidingen van de Petty-show zit Tim midden in een uitgebreide theatertournee én bracht hij in november de verrassend sterke plaat 'Wanderings' uit, neemt hij rustig de tijd voor een praatje en legt uit waarom en hoe.
Eerbetoon aan grootheden
“Ik vind het heel leuk om elke paar jaar zo’n eerbetoon te doen. In 2014 deed ik dat voor het eerst met Bob Dylan en in 2023 was er een avond ter gelegenheid van Gram Parsons’ vijftigste sterfdag.“ Die deed ik met een heleboel special guests en daar heb ik veel goeie reacties op gehad. Maar ik ben eigenlijk niet zo voor coverbands en ik hoef niet 40 keer met dat repertoire op pad. Maar ik vind het wel heel leuk om één of twee keer, met een paar try-outs, zo’n show neer te zetten. En Tom Petty was voor mij een heel logische derde. Want nadat ik tijdens mijn muzikale opvoeding met hem in aanraking kwam, is dat een grote liefde geworden. Ik vind hem een waanzinnige liedjesschrijver en ik hou enorm van zijn sound. Sterker nog, ik denk dat een paar mijn eigen platen, zoals 'Light Years Better' of 'Cut The Wire',
daar sterk door zijn geïnspireerd. Dus het lag voor de hand hem een keer uit te lichten.”
“Ik had van huis uit al het nodige van zijn muziek meegekregen. Die plaat met The Traveling Wilburys vond ik in mijn tienerjaren te gek. Daar was Tom natuurlijk maar een klein onderdeel van, maar op het geluid drukt hij wat mij betreft toch een stevig stempel.” De invloed op Tim werd concreet nadat hij het laatste optreden van Petty in ons land bijwoonde. “Ik zag hem in 2012 spelen in de Heineken Music Hall en dat was eigenlijk een beetje gênante vertoning, omdat er nog héél veel plek in de zaal was. Er waren gewoon weinig tickets verkocht; ze werden voor de deur weggegeven. Maar ik had met wat vrienden keurig kaartjes gekocht en het concert blies me volledig omver. Ik vond het een waanzinnige avond, niet wetende dat hij daarna nooit meer zou komen. Dat maakt het allemaal nog extra wrang. De setlist die avond… Hij begon met 'Listen To Her Heart' en daarna was het een uur of twee hit na hit. En dat was zoiets waar ik tijdens de voorbereidingen van ons concert verbaasd over was. Hoeveel bekende liedjes Petty eigenlijk heeft.”
Zelfs de radioluisteraar of popliefhebber kon inderdaad niet helemaal om hem heen, want nadat 'Refugee' in de zomer van 1980 7 weken in de top 40 bivakkeerde, schopten ook 'A Face In The Crowd' (1990) en 'Mary Jane’s Last Dance' (1993) het tot de Nederlandse hitlijsten. 'Stop Draggin’ My Heart Around', 'The Waiting' (1981) en 'Free Fallin’' (1990) haalden de tipparade. Maar je kunt je afvragen hoe sterk ‘s mans reputatie in ons land anno nu is. “Ten tijde van dat concert had ook zeker mijn twijfels, want in Amerika was die hele tour stijf uitverkocht” beaamt Tim, “al heb ik wel het gevoel dat het hele livecircuit toen een beetje in een dip zat. Maar sinds ik weet dat ik de tribute ga doen, merk ik dat er toch wel heel veel liefhebbers zijn.”
Grondlegger van de powerpop
Dat Petty soms als een soort tweederangs Springsteen wordt afgedaan herkent Tim, maar hij maakt er direct korte metten mee. “Het zijn natuurlijk twee heel verschillende artiesten. Ze vertegenwoordigen eigenlijk al de twee uitersten van Amerika hè. Ik vind Springsteen duidelijk East Coast en Petty wel heel erg West Coast. Dat hoor je in heel veel dingen terug en ik nu hou zelf eenmaal enorm van die West Coast sound. Bij Petty hoor je knipogen naar The Byrds, heel erg jingle jangle. En alles wat daarna kwam; 12-string en rammelende gitaren, daar krijg ik al snel kippenvel van. En de groep Big Star; Tom wordt daar nooit mee vergeleken, maar in mijn ogen is ook hij een van de grondleggers van de powerpop.”
Tim’s eerdere tributes vonden beiden in het Concertgebouw in de hoofdstad plaats. Maar in dit geval was Tim al direct duidelijk dat de grote zaal van Paradiso dé plek was waar dit eerbetoon moest plaatsvinden. “Allereerst omdat het een van de weinige plekken in ons land waar hij zelf ook heeft gestaan” vertelt hij. Met zijn Heartbreakers speelde Petty, een paar dagen na zijn Nederlandse podiumdebuut tijdens Pinkpop, op 4 juni 1977 in Paradiso. Een kaartje kostte 7,50 (in guldens uiteraard). Maar de locatie is ook passender omdat de avond een wat ander karakter kent, gaat Tim verder. “Het concertgebouw is waanzinnig, maar niet voor dit repertoire. Met mensen op stoelen wordt het een theaterproductie en bij Parsons was dat heel mooi. Dit moet je hard spelen; volledig versterkt. Het moet rocken. En gelukkig was Paradiso meteen enthousiast.”
De setlist
Voor de setlist koos Tim zelf natuurlijk zelf zijn favorieten, maar via een poll op zijn website mocht ook het publiek nummers nomineren. “Daar kwamen best een hoop reacties op. Veel voorspelbare, 'Refugee' bijvoorbeeld, maar ook best wat aardige verrassingen. Een nummer als 'Face In the Crowd' stond niet op mijn lijstje, maar werd wel veel aangevraagd via de poll.” Uiteindelijk werd een flink aantal songs geselecteerd en ingestudeerd. Dat leverde verrassend weinig problemen op vertelt Tim. “We hebben maar één nummer een iets andere toonsoort gegeven. Het verbaasde mij ook, maar de originele toonzettingen pasten verder allemaal bij mijn stem. Ik zit in dezelfde regionen als Tom en dat is maar goed ook, want we merkten dat de nummers vallen of staan bij hun arrangementen en sound. Ze zijn bijna even precies opgebouwd als klassieke stukken en wanneer je dan partijen anders gaat spelen, klopt het niet meer.”
Daar waren we vrij snel achter; je moet er gewoon niet mee klooien. Wanneer je een Neil Young nummer speelt en je speelt een gitaarsolo iets anders, dan kan dat echt wel. Daar kun je wat vrijheid nemen. Maar met de gitaarpartijen van Mike Campbell moet je dat niet doen. Die zijn té uitgekiend.”
Tom Petty - Face In the Crowd
De fan die rockster werd
Toen Tom Petty in 2017 overleed, schreef het Parool een In Memoriam onder de kop ‘De fan die rockster werd’. Een rake constatering, want Perry doorspekte zijn livesets geregeld met covers. En opnamen als die op de boxset 'Live at the Fillmore 1997' (de band speelde er 20 avonden) laten ook direct horen met hoeveel klasse én enthousiasme hij dat deed. Ik zie daar beslist een overeenkomst met Tim, want ook die verrast zijn publiek geregeld met nummers van muzikanten die hem op enige wijze inspireren en breekt maar al te graag een lans voor hun, voor velen obscure, repertoire .Tim noemt Petty na die vergelijking direct een groot muziekconnaisseur. Diens invloed op zijn eigen muziek en geluid noemde hij al, maar hij voegt nog iets toe: “Ik vind het ook tekstueel akelig goed wat hij doet. Hij kan zulke mooie verhalen vertellen; soms zijn het net kleine boekjes die je voorgeschoteld krijgt. En hoe hij zich verplaatst in andere personages, dat vind ik zó gaaf van hem. Dat is iets wat ik zelf nog wel iets meer zou willen leren.”
The Wandering Hearts
De Petty tribute wijkt ook af van de twee voorgaande tributes, omdat Tim de klus ditmaal klaart met zijn eigen band, The Wandering Hearts. Toetsenist Paul Bond wordt daaraan toegevoegd, maar dat zat al een poosje in de pen en Tim vertelt dat hij Paul er ook graag op zijn volgende plaat bij zou hebben. “Paul is een echte muzieknerd, die je dit ook qua sound helemaal kunt toevertrouwen”, aldus Tim. Gelukkig maar, want Heartbreakers toetsenist Benmont Tench was sinds de oprichting een van de hoekstenen van Petty’s begeleidingsband. Het instrumentarium kent nog een paar smaakmakers “De 12-snarige gitaar is heel belangrijk in dit oeuvre. David (Gram) speelt die electrisch, ikzelf in een paar nummers acoustisch. In een nummer als Into The Great Wide Open zit zo’n stukje. Simpel maar effectief. Het is indrukwekkend als je een poosje geen 12-string speelt en ‘m dan in zo’n song aanslaat… dat komt hard aan!”
Ook drummer Kees Schapers heeft zijn huiswerk heel goed gedaan, aldus Tim “De door Jim Keltner ingespeelde dingen uit de jaren ’90 zijn bijvoorbeeld heel specifiek. We hebben vooral geprobeerd de sound heel goed te doen, maar niet zoals The Analogues per sé met dezelfde instrumenten. Ik zou het best willen hoor en heb nog even gekeken naar zo’n mooie Rickenbacker, maar die zijn onbetaalbaar joh. Voor één zo’n show… Misschien mag ik er nog een lenen van iemand. Anne Soldaat heeft een mooie; die ga ik toch nog eens even bellen” lacht hij.
Voorbereiden voor Paradiso
Ter voorbereiding speelde de groep een flink deel van het repertoire al voor een bescheiden publiek tijdens een paar try-outs. Die vonden in de maanden voor het concert plaats en dat was bewust. “Het is heel goed om elke paar weken zo zo’n show te spelen en daar tussendoor een aantal keren te repeteren. Vooral voor de teksten ook. Ik kan die honderd keer thuis oefenen, maar wanneer ik ze voor publiek speel blijven ze veel beter hangen. Dat heb ik altijd gehad; met mijn eigen werk en met covers. Drie keer live en het zit erin.”
Maar op 4 januari zal dus geen stoet gasten het podium betreden. “Ik had niet direct mensen in het hoofd om hiervoor te vragen, maar vooral ook om de vaart van de show er in te houden is het goed om het zonder een heleboel wissels te doen. Ik ga ook veel minder praten tussendoor. Het wordt echt een rockconcert. Iemand als Neil Young kun je nog gewoon zien spelen en dat was ook onlangs nog steeds krankzinnig goed. Maar met Petty kan dat niet meer. Het zou te gek zijn als we mensen een beetje het idee kunnen geven hoe dat er aan toeging.”
Info en tickets voor Tim Knol & The Wandering Hearts - Tribute to Tom Petty
