Koele nieuwe muziek in warme tijden

Robbie Klanderman

1. Rodney Crowell - Then Again
Begin deze eeuw verschenen van Rodney Crowell drie grootse platen op rij: 'The Houston Kid' (2001), 'Fate’s Right Hand' (2003) en 'The Outsider' (2005). Daarna ging hij weer de studio in, nam een stel nummers op… en deed daar niets mee. Kwijtgeraakt, vergeten, ze maakten na die voorafgaande trilogie, te weinig indruk op hem. Onterecht, moeten we nu concluderen want die ‘herontdekte’ opnames vormen het hoofdbestanddeel van 'Then Again'. Prominente gasten als Guy Clark, Lyle Lovett en Benmont Tench maken er een muzikaal feest van en Crowell zelf is als zanger en componist in topvorm. Naast acht nummers van die sessies zijn er ook twee nieuwe liedjes: 'If I Could Speak To Leonard' is een eerbetoon aan Leonard Cohen en op 'Go Light A Candle' krijgt hij hulp van Emmylou Harris. Het zijn twee van de beste nummers die Crowell ooit geschreven heeft en die er nog eens extra aan bijdragen dat 'Then Again' een onmisbare Crowell-plaat is geworden.

2. Dallas Good & Ricard Reed Parry - Were The Watchtowers 
Dallas Good van The Sadies overleed in februari 2022. Hij werd 48. Later dat jaar verscheen 'Colder Streams', het laatste Sadies-album waar hij bij betrokken was. Dat leek het sublieme slotakkoord van een te kort maar rijk muzikaal leven. Nee dus, want nu is er 'Were The Watchtowers', de muziek waar hij jarenlang tussen de bedrijven door aan werkte met Richard Reed Parry van Arcade Fire en producer van The Sadies. Negen nummers kosmische en psychedelische Americana waarop Good en Reed Parry hulp krijgen van onder andere Kurt Vile, Neko Case, Jim Jarmusch, John Doe, Yo La Tengo en Jon Spencer. Afsluiter is het laatste liedje dat Good schreef, 'Not In This World', waarop meer dan 500 vrienden een vocale bijdrage leverden. Kippenvel! En dat geldt eigenlijk voor de hele plaat, een even onverwacht als briljant tweede slotakkoord van Dallas Good’s leven. 

3. Alex Amen - Sun Of Amen
Jezus! Amen! De stem van de jonge Texaan Alex Amen doet denken aan de 70-jaren folk. Van de vorige eeuw. De heldere, klaaglijke stem doet denken aan de vroege Harry Nilsson en de subtiele, met de oprechte melodieën van Jim Croce, dan de weemoed van John Denver het is allemaal aanwezig op dit album 'Sun Of Amen'. Het is een heel verrassend album, wat heerlijk fris en helder klinkt. Deze man kan een grote worden, Sun Of Amen is het bewijs. Check op Youtube de nummers 'California Blues' en 'Diamonds'. Ik ga snel op zoek naar het album. Goddelijk is het.

4. Lenny Kaye - Goin’ Local 
Opeens is er Goin’ Local het solodebuut van Lenny Kaye, de man die muziekgeschiedenis schreef zonder zelf ooit de behoefte te hebben waar dan ook een hoofdrol voor op te eisen. Zijn naam dook voor het eerste op in 1972 toen de dubbel-LP 'Nuggets: Original Artyfacts from the First Psychedelic Era 1965-1968' verscheen, een door hem samengestelde briljante en invloedrijke verzameling garagerockers en psychedelica. Snel daarna stond hij aan de wieg van de Patti Smith Group, waar hij nog steeds in speelt. Hij produceerde platen (de eerste twee van Suzanne Vega), speelde in bandjes (Jim Carroll Band), schreef tientallen artikelen en boeken, maar pas in het jaar dat hij 80 wordt, verschijnt zijn eerste soloplaat. 'Goin’ Local', met vooral nummers die hij schreef met vrienden waaronder Patti Smith, is een sublieme plaat geworden. Alle muzikale invloeden van de laatste 70 jaar komen hier organisch samen en het resultaat is even ontroerend als meeslepend. Popmuziek voor volwassen.

5. Mike Richmond - Without An Audience
Mike Richmond is een legende in zijn woonplaats Athens, Georgia. Met zijn band Love Tractor stond hij aan de wieg van de jangle-pop van bijvoorbeeld R.E.M. Na een tour met de B-52’s kwam Richmond echter tot de conclusie dat hij geen zin had in een leven als muzikant. Teveel gedoe. Hij ging ‘gewoon’ werken in de universiteitsbibliotheek. Maar het bloed kroop waar het niet gaan kon en hij begon weer te schrijven en op te nemen. Opeens had hij weer genoeg liedjes voor een album en dat is er nu: 'Without An Audience'. De titel zegt veel; hij deed het voor zichzelf, zonder een publiek. Nadat hij alles had opgenomen nodigde hij nog wat plaatselijke muzikanten, onder andere van Sugar en Drive-By Truckers, uit om de muziek kleur te geven. Het resultaat is fenomenaal. Hier komt de geest van dode helden als Robert Johnson en Gram Parsons en Zuidelijke schrijvers als Flannery O’Connor en William Faulkner tot leven. Het maakt van 'Without An Audience' een van de vreemdste, maar ook beste platen van 2026. Een aanrader!

Joost van Abbel

1. Bella White - A Sign In The Weather 
Bella White's stem weet mij iedere keer vanaf de eerste noot te raken. Een stem die tegelijk tijdloos als 'vintage' aanvoelt. Zo raakte ik ook op het nieuwe album 'A Sign In The Weather' bij het eerste nummer 'Trouble' gegrepen. Op dit derde album volgen we de artiest op haar reis van Vancouver naar New Orleans en duiken we dieper in de zowel de positieve, maar ook hartverscheurende elementen van verandering. 

2. Brittany Haas & Natalie Haas - North Node
Ik ben een ongelofelijke sucker voor progressieve bluegrass. Naar mijn idee beweegt dat genre zich op een spannend speelveld waarin bluegrass danst met folk, jazz en klassieke muziek. Ik luister al een tijd naar de muziek van Brittany Haas en was dus ook verheugd om te horen dat ze de nieuwe violist werd van Punch Brothers (21 januari in Paradiso, trouwens). Gelukkig heeft ze ook nog tijd voor het project dat ze deelt met haar zus Natalie Haas, die tot één van de meest vooraanstaande folk cellisten gerekend kan worden. Hun nieuwe plaat 'North Node' zit vol met folk dat duidelijk inspiratie haalt uit Ierse en Amerikaanse folk, maar ook invloeden leent van Scandinavische melodieën. Met aardige gastbijdragen van Sam Bus en Darol Anger. 

3. Josiah and the Bonnevilles - As Is 
Mijn eerste kennismaking met Josiah Leming was met zijn versie van het nummer 'Ghost'. Pas veel later kwam ik erachter dat het een cover was van een nummer van Justin Bieber. Josiah weet er zo'n hartverscheurende ballad van te maken dat ik de link met de popster niet gelijk had gelegd. Dat de beste man zelf ook sterke indie-americana weet te schrijven bewijst hij met zijn plaat 'As Is'. 

4. Willow Avalon - Pink Pocket Pistol
Een betere plaat voor een Willow Avalon plaat kan ik niet bedenken. Suikerspin-achtige jaren '50 swing en country dat nét niet corny klinkt. We lijken de laatste tijd overspoelt te worden met countrypop waarbij het glazuur van je tanden lijkt te willen springen, met wisselend resultaat. Deze plaat van Willow Avalon zit aan de juiste kant van het spectrum. Luister 'm vooral een keer door, maar vergeet na afloop niet je tanden te poetsen. 

5. The Bootstrap Boys - Some Boots
Country en honkytonk zoals het hoort te zijn. Maar wel met een progressieve en queer friendly inslag. Luister vooral ook naar een ouder nummer van ze: 'All You Fascists Bound to Lose'. 

Runa Stam

1. Duane Betts - Isle of Hope

2. Andrew Sa - American r   ough

3. Avry Truex – The Restless Wandering Avry Truex

4. Moonlight Mile – Northern Lights

5. Todd Adelman and The Woodsmen – Todd Adelman and The Woodsmen

Eddie Aarts

1. Dallas Good & Richard Reed Parry – Were “The Watchtowers”
Sadies-voorman Good en de vooral uit Arcade Fire bekende Parry werkten al tien jaar af en toe aan dit gezamenlijke project, maar konden niet bevroeden dat het Dallas’ laatste zou worden. Een enkel nummer  werd zelfs na zijn plotselinge overlijden in 2022 door familie en vrienden afgerond. Maar wat een zwanenzang! Aan de psychedelische kant van het Sugar Mountain spectrum spant dit de kroon.

2. The Leadbeaters – Juice In The Crank
Het verschil zit ‘m natuurlijk in veel details en harde grenzen bestaan niet, maar desondanks scheren we in Nederland  vaak iets te makkelijk alles waar snaren van banjo’s mandolines en fiddles worden beplukt of  gestreken over de ‘bluegrass-kam’. Old-timey en stringbands zijn beduidend minder geijkte begrippen, maar met The Leadbeaters hebben we op eigen bodem  wel een schoolvoorbeeld van een groep die we beter in die categorieën kunnen onderbrengen. Live vond ik The Leadbeaters elke keer dat ik ze zag erg leuk en elke keer weer een stukje beter. 'Juice In The Crank' vangt ze in uitstekende vorm en daar word ik héél blij van. Dat worden mooie ritjes in onze ouwe kampeerbus de komende maanden.

3. Johnny Delaware - On God's Time
Johnny Delaware kenden we natuurlijk al uit Susto, maar heel eerlijk gezegd kwam zijn vorige soloplaat 'Para Llevar' eind 2024 beduidend steviger binnen. Als voorprogramma van Dylan Leblanc had hij me vorig jaar ook live direct bij de kladden. Hooggespannen verwachtingen dus in aanloop naar zijn nieuwe album 'On God’s Time',  maar die worden meer dan ingelost. Even geduld nog, want de releasedatum is 24 juli, maar dan wacht u ook een bloedmooie plaat.

4. Fruit Bats - The Landfill
De afgelopen 5 jaar leverde Eric D. Johnson al vier Fruit Bats albums af. En tussen de bedrijven  door vond hij ook nog eens tijd om er drie te maken met ‘supergroep’ Bonny Light Horseman (met Anais Mitchell en Josh Kaufmann)  en met hen te touren. En geloof het of niet; ook 'The Landfill' is weer een uitstekende plaat. Johnson’s typerende stemgeluid moet je Kunnen hebben, maar het is uit duizenden herkenbaar. En nondeju; hij weet precies hoe die in te zetten, maar de songs die dat  oplevert zijn desalniettemin rijkgeschakeerd. Slagwerker Kosta Galanopoulos verdient in dat licht ook beslist een pluim, want zijn subtiele nuances dragen voelbaar bij aan het ritmische reliëf van deze plaat.

5. Paul McCartney – The Boys Of Dungeon Lane
Paul McCartney op de Sugar Mountain site? Jazeker! En waarom niet? Volgens mij hebben we de singer-songwriter hoog in het vaandel. En hoewel hij qua stijl al zijn leven lang ‘all over the map’ zwerft, zijn er maar weinigen die de kneepjes van het vak zó goed en consistent beheersen als ‘Sir Paul’. En op 'The Boys Of Dungeon Lane' demonstreert hij ook nog heel goed te weten hoe ‘ie ze moet laten klinken.