In memoriam: Patrick van Sante (1967-2026)
4 February, 2026
Door Robbert Tilli
De laatste keer dat ik Sugar Mountain-ambassadeur Patrick van Sante heb gezien? Dat was op 19 december van het afgelopen jaar bij wat niet als het ‘afscheidsconcert’ van zijn band The Legendary Hangovers was aangekondigd. Maar iedereen die erbij was die avond in De Flux in Zaandam voelde dat het wel zo was. Aan zijn bewegingen was al te zien dat het uit zijn tenen moest komen die keer. Een paar weken daarvoor tikte hij nog de twee uur spelen met gemak aan. Nu was hij echt leeg na een dikke drie kwartier, die de Zaanse cowboys was toebedeeld.
15 weken op rij: elke week een Hangovers-single
Na het optreden zaten we eventjes gebroederlijk samen naast elkaar op het randje van het podium. Nog één keer Pat Garrett & Tilli the Kid, zoals wij elkaar noemden, vrij naar de Dylan-soundtrack bij de gelijknamige film uit 1973. En dat was het dan. Ik ging naar huis.
Buiten stond de band op het parkeerterrein tevreden, maar ook duidelijk aangedaan. Deze muzikanten wisten dat het er voorgoed op zat, maar niemand die dat hardop uitsprak. Ze hadden ook zoveel meegemaakt met elkaar. In noodtempo verscheen er in de laatste maanden van Patricks leven elke week een single van de band. Dat ging zo 15 weken aan een stuk door.
The Future of Rock ‘n’ Roll
Aan het einde van die periode hadden de fans een heel verzamelalbum bij elkaar gespaard. ‘Alle 13 Goed,’ grapten we na 13 weken, hintend op standaardtitels van K-tel verzamellp’s uit het verleden. ‘Gaat niet gebeuren,’ zei hij, ‘er komen nog minstens twee bonustracks.’ In januari kwam het album, getiteld The Future Of Rock ‘n’ Roll. Deze aan ‘Bossbaas’ Jon Landau ontleende uitspraak maakte ik in mijn hoofd af met de woorden: ‘…and its name is Patrick van Sante.’ Mijn vriend die nog maar heel kort te gaan had, had ‘zijn toekomst verzekerd’ met een nieuw album op Spotify.
Dit beste Hangovers-album uit de meer dan 20 jaar tellende bandhistorie is het beste aandenken aan hun onvermoeibare voorman. Runa Stam, net als Pat vanaf de eerste seconde ambassadeur van Sugar Mountain, en ik bespraken het album over de telefoon. ‘Hij had echt haast de afgelopen maanden,’ luidde haar conclusie over dit in no-time gemaakte album. Op de hielen gezeten door de tijd, had Pat een groot project in zijn hoofd gehad en nog afgekregen ook. Pfff, ‘job done’? Niks daarvan! Het bleek nog niet eens alles te zijn. Want met zijn zwager had hij ook nog een countryduo Two Boots Pat & String Pickin’ Pete.
Bááám! Dat betekende, behalve een speciale kerstsingle, nóg eens twee singles, waaronder de Stonesy tearjerker As Long As The Stones Will Roll. Zijn liefde voor zijn vrouw en drie kinderen zou nooit verloren gaan, zolang de Stones maar actief bleven. Moesten ze alleen niet hun laatste tour afblazen, voegde hij er in het slotcouplet geestig aan toe. Ook Runa voelde zich als opper-Stonesfan rechtstreeks aangesproken door dit lied: “Het is een song die over zowel eeuwige verbondenheid als vergankelijkheid gaat. En het intens verdrietige was natuurlijk dat op dat moment voor zowel de Stones als hem het einde in zicht kwam.”
Zijn zwanenzang betrof een nieuwe, tragere opname mét extra couplet van het Hangovers-nummer Flatcap Mary, een eerbetoon aan zijn vrouw Mariël. Prachtig in etappes ingezongen in zijn eigen huiskamer, op de momenten dat zijn van pijn doortrokken lichaam het nog toeliet.
Op de been gehouden door de muziek
Ik raakte echt gewend aan die wekelijkse vrijdagochtend-appjes waarin hij een release deelde met zijn vrienden. En nog was de koek niet op. Er kwam zelfs nog een allerlaatste release, ditmaal op een zaterdag, slechts een paar dagen voor zijn dood, een achttal remixes van The Hangovers. ‘Ik miste al mijn wekelijkse shot of rock ‘n’ roll op vrijdag,’ schreef ik terug. ‘Ik was denk ik iets te laat met uploaden,’ verontschuldigde hij zich nog met een scheef lachje. En dat was het dan.
Dat was zijn allerlaatste app. Muziek had hem al die tijd op de been gehouden. Let The Music Pull You Through, zoals hij zong in een van zijn liedjes op een mooie zomeravond tijdens zijn pizza party voor zijn muziekvrienden in de ‘Tiki Bar’ in zijn achtertuin in Wormer. Hij pakte zijn gitaar, terwijl hij van de pijn haast niet meer kon en we zongen mee als op een hootenanny on grandma’s front porch. Nu is hij er niet meer. Gestorven in het harnas, mag je wel zeggen. Vol liefde voor de muziek, zijn gezin, zijn familie en, niet te vergeten, zijn trouwe vrienden.