In de ruimte van bdrmm gloort een lichtpunt dat ‘Microtonic’ heet

bdrmm begon tijdens de lockdown als een slaapkamerproject. Terugkijkend: wat heeft het werken aan muziek je in die periode gebracht?

“Het heeft me enorm geholpen. Vóór de lockdown werkte ik fulltime in een bioscoop, waardoor er nauwelijks tijd was om te schrijven. Tijdens de lockdown kon ik me eindelijk volledig richten op het maken van nummers. Misschien waren het niet per se mijn beste nummers (mijn hoofd was ergens anders en er was nogal wat drank en drugs bij betrokken) maar het was een productieve periode. Ironisch genoeg, terwijl veel mensen toen juist nuchter werden, ging ik juist de andere kant op. Het uitbrengen van een album tijdens de lockdown was bijzonder; onze eerste albumcampagne speelde zich volledig online af. Het was een unieke situatie die ons als band echt gevormd heeft.”

Op de eerste twee albums is mentale gezondheid een belangrijk thema, maar vaak verpakt in de bredere gruwel van de buitenwereld. Was dit een bewuste keuze, of eerder een manier om persoonlijke ervaringen te verhullen?

“Het eerste album ‘Bedroom’ (2020) was heel persoonlijk en gebaseerd op mijn eigen leven. Het tweede album, ‘I Don’t Know’ (2023) werd meer beïnvloed door de lockdown en de staat van de wereld, dat kon je gewoon niet vermijden. De tweejarige lockdown heeft echt iets in mensen gewired dat je niet zomaar ongedaan kunt maken. Het gaf me een nieuwe perceptie van mezelf en de wereld. En ik miste mijn oude zelf vooral heel erg.”

Op welke manieren denk je dat je veranderd bent als je jezelf vergelijkt van vóór en na de pandemie? 

“Ik was vroeger altijd zelfverzekerd, nu voelt mijn angst veel intenser. Uit lockdown komen voelde als een soort wedergeboorte: je moest weer contact maken, terwijl het sociaal gezien een beetje botste tussen iedereen. Uiteindelijk denk ik dat ik er beter uitgekomen ben, al kostte het even om dat zelf te realiseren.”

Na het eerste album ‘Bedroom’ veranderde het geluid vrij snel. Heeft het tekenen bij Rock Action Records die verandering beïnvloed?

“Ja, het had zeker te maken met Rock Action en toeren met Mogwai. We toerden ook met Ride, dus dat was back-to-back. Hun live-optredens (en ook het spieken op hun pedalboards) hebben onze muziek veel beïnvloed. Maar we pushen onszelf altijd om iets nieuws te proberen. We hebben bijvoorbeeld nooit bewust besloten om een shoegazeband te zijn, ook al vind ik dat genre hartstikke tof. We blijven experimenteren met verschillende stijlen en manieren van opnemen.”

Sommige luisteraars interpreteerden ‘Be Careful’ als een politiek nummer, terwijl het eigenlijk over een persoonlijke ervaring ging. Als nummers een betekenis krijgen die jij niet had bedoeld, verandert dat dan hoe je nadenkt over het schrijven van teksten, of omarm je juist de afstand tussen schrijver en luisteraar?

“Het verandert eigenlijk niet echt hoe ik teksten schrijf, maar ik vind het juist mooi dat ik iets kan opschrijven en dat mensen er een andere betekenis aan geven. Die dubbelzinnigheid in mijn teksten kies ik bewust. Het mooie is dat ik iets kan schrijven dat mij iets geeft, terwijl iemand anders er op hun manier iets in kan zien. Dat vind ik het mooie van schrijven. 

Ik ga ook niet te diep uitweiden over waar nummers over gaan, puur om die reden. ‘Be Careful’ is bijvoorbeeld vrij direct: ik zeg letterlijk dat je voorzichtig moet zijn met jezelf, want als je blijft drinken, drugs gebruiken en je als een idioot gedragen, valt alles om je heen in duigen.”

Je hebt eerder verwezen naar David Lynch’s film Eraserhead: dat gevoel van niet weten wat er gaat gebeuren, en de schoonheid van iets dat ineens in angst kan omslaan. Is dat gevoel van onvoorspelbaarheid iets wat je met het nieuwe album ‘Microtonic’ als geheel wilde vangen?

"Ik zat een tijd in een fase van slapeloosheid. Eén keer besloot ik om vier uur ’s nachts Eraserhead te kijken, en dat inspireerde me enorm. Het ging me vooral om de sfeer die de film heeft; al die industriële soundscapes en die onvoorspelbaarheid. Het is zó verwarrend, hartverscheurend en eng, maar op een manier gebracht die ik nog nooit eerder had gezien.

Als je naar ‘Microtonic’ luistert, zie je duidelijk dat het van het ene uiterste in het andere kan springen, binnen één stemming. Die dynamiek, die mogelijkheid om zo van de ene naar de andere plek te gaan, komt ook voort uit het kijken naar die film.”

De dualiteit die je eerder beschreef is duidelijk aanwezig in het nummer ‘Snares’. De spoken-word vocalen en minimalistische klanken creëren iets heel moois, maar de herhalende tekst “It doesn’t matter aynmore” kan zowel zwaar als bevrijdend aanvoelen. Hoe interpreteer jij dit nummer?

“Voor mij draagt het nummer vooral een bevrijdend gevoel. Zoals ik eerder zei, heeft de angst en onzekerheid tijdens de lockdown iedereen veranderd. Op een gegeven moment kom je op een punt dat je denkt: oké, ik ben nu dit persoon, laten we daar gewoon mee verder gaan, in plaats van steeds te blijven hangen in wie je vroeger was. Het is eigenlijk positief: het laat je zien dat wie je nu bent, je juist veel moois brengt dat je anders gemist zou hebben.”

‘Infinity Peaking’ is geschreven in Malaga. Naar verluidt was dit de eerste keer dat een bdrmm-track niet in een slaapkamer is geschreven. Toch voelt het nummer alsnog introspectief. Veranderde het schrijven op een nieuwe plek iets voor jou, of benadrukte het juist dat je altijd dezelfde gedachten bij je draagt, waar je ook bent?

“Het voelde heel even alsof mijn hoofd op vakantie was. Ik zat in het huis van mijn toenmalige partner, met uitzicht over Malaga. Terwijl ik daar was, luisterde ik veel naar The Durutti Column. Die muziek creëert echt een ruimte op zichzelf, en dat wilde ik ook doen. De teksten gaan erover dat je van locatie kunt veranderen, maar niet van jezelf: je blijft dezelfde persoon met dezelfde gedachten, alleen verpakt in een andere omgeving.”

‘Microtonic’ haalt duidelijk inspiratie uit ambient en dancemuziek, vooral van artiesten als Daniel Avery, waarvoor je ook als support act speelde. Wat heeft het ontdekken van die elektronische wereld voor jou losgemaakt?

“Oh mijn god, het was echt unreal! Het haalde alle remmen weg en liet me beseffen dat deze twee werelden gewoon kunnen samengaan. Elektronische muziek en gitaargeluid kunnen worden gecombineerd, en dat hoeft helemaal niet slecht te zijn. Daniel was fantastisch, en tijdens ons optreden hadden we een visuals team, Inner Strings, erbij. Het was één van de eerste avonden dat deze zaal (HERE) open was, en er was een enorm scherm achter ons dat volgens mij een miljoen pond had gekost. Het was zo’n ‘pinch-me’-moment: een artiest die ons zoveel heeft beïnvloed, een publiek dat ons waarschijnlijk niet kende, maar toch helemaal mee was. Het was geweldig om die onverwachte kruising van paden mee te maken, iets wat je niet zou verwachten als je net begint als band.”

Jullie spelen op Valentijnsdag in Paradiso, Amsterdam. Wordt het een avond voor geliefden, gebroken harten, of blijft het vooral introspectief?

“Het is denk ik voor iedereen, maar we proberen er een zo liefdevol mogelijke avond van te maken… maar als je juist komt om even verdrietig te zijn, houden we net zo veel van je.”

Op zaterdag 14 februari staat bdrmm samen met Bragolin en Roscoe Roscoe in de Grote Zaal van Paradiso voor een concert. Meer info & tickets vind je hier.

Tekst: Nori de Groot