ALLUS ontstaat niet in een oefenruimte, maar in het publiek. Op Pinkpop, ergens tussen de menigte, kijken vier vrienden naar bands die doen wat zij diep vanbinnen ook willen: samen muziek maken, verhalen vertellen, ruimte innemen. Het plan dat daar ontstaat is tegelijk ambitieus en absurd. Want op dat moment kan maar één van hen een instrument bespelen.
Jullie bezochten vorig jaar Pinkpop en dachten: dit willen wij ook. Hoe serieus was dat plan eigenlijk?
Bas: “We waren met een groep op Pinkpop en toen dachten we: weet je, wij beginnen ook een
band. Dat was best een bold plan, want ik was de enige die toen een instrument bespeelde.”
Siert: “Vanaf dat moment ben ik bas gaan spelen. Tom schreef al wel teksten, maar zong nog
niet.”
Wat volgt is geen snelle start, maar een periode van zoeken. Wanneer voelde het alsof dit meer werd dan gewoon wat proberen?
Siert: “We hadden door: we kunnen gaan optreden met deze muziek. We kunnen dit aan andere mensen laten horen.”
Bas: “Het voelde surreëel, want we waren heel onervaren, maar het werd gewoon goed ontvangen. Dat motiveerde ons om door te gaan.”
Imke, jij hoorde de band vóórdat je erin zat. Wat viel je op?
Imke: “De teksten waren heel apart. Ik hou normaal niet per se van Nederlandstalige muziek,
maar dit vond ik speciaal. De gitarist speelde alles een beetje vol, maar wel vet. En Siert speelde superstrak en simpel. Dat zie je niet overal.”
Zanger en schrijver Tom schrijft al sinds zijn tienerjaren, eerst beïnvloed door Nederlandse hiphop, later in het Engels. Toch keert hij terug naar het Nederlands. Waarom moest dit uiteindelijk in het Nederlands?
Tom: “Ik schrijf omdat ik de behoefte heb om dingen van me af te schrijven. En dat kan ik gewoon veel beter in mijn eigen taal. In het Nederlands kan ik direct schrijven. Ik hoef niet te
vertalen, ik kan meteen bij wat ik voel.”
Bas: “Het was niet zo dat we dachten: we willen een Nederlandstalige band zijn. Er lagen gewoon heel veel Nederlandse teksten waar we allemaal achter stonden.”
De teksten zijn persoonlijk, maar nooit dichtgespijkerd. Het zijn geen dagboekfragmenten, maar gevoelens die ruimte laten voor interpretatie. Dat is bewust. ALLUS wil niet uitleggen, maar uitnodigen. Wat herkennen jullie daarin?
Bas: “Het is een soort graven. Het pellen van een ui. Niet per se één verhaal, maar gevoelens die voor meerdere verhalen gelden.”
Siert: “Sommige teksten hebben we echt samen meegemaakt. Dat maakt het zo betekenisvol.”
ALLUS
Liefde en Haat (Akoestisch)
Die gelaagdheid hoor je niet alleen in de woorden, maar ook in de manier waarop de band live speelt. De jongens denkt niet in standaard liedstructuren, maar in spanningsbogen. Nummers mogen groeien, ontsporen, stilvallen of exploderen. Zolang het gevoel klopt. Jullie shows voelen tegelijk kwetsbaar en energiek. Hoe vinden jullie die balans?
Bas: “We beginnen vaak met spoken word en dan een nummer dat het hele verhaal samenvat.”
Tom: “Bij de Zonneprijs hadden we twintig minuten. Dan kies je voor de energieke nummers,
omdat dat het beste laat zien wie we zijn.”
De energie is geen truc, maar een gevolg van vertrouwen. Ze staan op het podium als vrienden, niet als performers. Live voelt het dus niet alsof jullie ‘performen’. Hoe doen jullie dit?
Siert: “Ik denk niet: we moeten hier performen. Ik denk: we staan gewoon met onze beste maten muziek te spelen.”
Imke: “Het zag er in het begin misschien niet professioneel uit, maar we hadden wel meteen lol. Dat is nooit weggegaan.”
Die eerlijkheid zie je ook terug in hun werkwijze. ALLUS doet alles zelf. Ze nemen op in Utrecht, betalen alles uit eigen zak en gooien opnames weg als ze niet goed genoeg zijn. Jullie hebben alles zelf gedaan en zelf gefinancierd. Waarom was dat zo belangrijk?
Siert: “We hebben alles zelf betaald. Achteraf misschien achterlijk, maar ik ben er echt trots op.”
Bas: “We hebben vier keer iets opgenomen en het niet uitgebracht. Omdat het gewoon nog niet goed was.”
Dit voorjaar verschijnt het album. Voor hen voelt dat niet als een eindpunt, maar als een logisch moment in een proces dat al jaren gaande is. Waar staan jullie nu, met het album en alles wat eraan komt?
Bas: “Paradiso spelen en een album uitbrengen waren hoofddoelen. Dat we hier nu staan voelt al heel bijzonder.”
Tom: “We gaan gewoon door met wat we altijd doen.”
En misschien is dat precies waarom het werkt. De eerstvolgende voorronde van Zonneprijs vindt plaats op donderdag 8 januari in Zonnehuis.
Tekst: Senna van Ruiten
