Alela Diane maakt van rouw een ode aan samenzijn
21 September, 2026
Na meer dan tien jaar bouwen aan een van de meest ingetogen maar bijzondere carrières binnen de hedendaagse folk, keert Alela Diane op 22 mei terug met 'Who's Keeping Time?' (via Fluff & Gravy / Loose Music).
Het zevende album van de singer-songwriter uit Portland kwam tot stand door een combinatie van intuïtie, toeval en gemeenschapszin. Op 1 april vorig jaar overleed Michael Hurley, een folklegende en onmisbare figuur in de muziekscene van Portland, op 83-jarige leeftijd. "Ik was er kapot van," zegt Alela, die Hurley niet alleen bewonderde maar ook goed kende. Ze trad op tijdens een eerbetoon aan Hurley en vond troost en inspiratie in die gedeelde rouw. "Het was een openbaring om te beseffen hoezeer ik mijn gemeenschap miste. Op dat moment wist ik heel duidelijk wat ik wilde: ik wil leven. Ik wil live muziek zien. Ik wil zelf spelen."
Hoewel ze voor haar recente releases de solo-weg had bewandeld, zocht Alela naar een nieuwe koers. Terwijl ze op de zolder van haar Victoriaanse huis uit 1892 op haar gitaar tokkelde, zag ze nieuwe liedjes opdoemen in het stoffige licht. Ze voelde het verlangen om ze samen met anderen te spelen.
Op een avond ontmoette Alela drummer Danny Austin-Manning in de Clay Street Studios; hij bracht haar in contact met coproducent Sam Weber (Madison Cunningham, Anna Tivel). Samen met bassist Sebastian Owens namen ze in minder dan vijf dagen tijd vijftien nummers op; allemaal live, op precies die zolder waar ze de liedjes had geschreven. Anna Tivel verzorgde de achtergrondzang en vioolpartijen. Peter Lalish (van de band Lucius) speelde gitaar. Ook stadsgenoten uit de Pacific Northwest, Kati Claborn en Luke Ydstie van Blind Pilot, en AC Sapphire, droegen bij met diverse overdubs. Alela’s visie op ongekunstelde muziek en een hernieuwde, creatieve verbondenheid luidden voor haar een nieuwe fase in.
Het resultaat is een album met elf nummers dat varieert van wiegend en rauw tot filmisch, waarbij Alela’s melodieuze stem voortdurend fungeert als een levendig en aangrijpend instrument. De teksten onthullen een artiest die beschikt over de bijzondere kracht om pijn onder ogen te zien zonder daarin te verdwalen, een vermogen dat Alela heeft verfijnd tijdens een jarenlange carrière als songwriter, waarin haar schitterende discografie lovende kritieken kreeg van onder meer Pitchfork, NPR Music en The Guardian. Het tijdschrift UNCUT omschreef haar talent als "waanzinnig mooi, met de kracht en verfijning van spinnenzijde" en rekende haar werk tot de '50 beste singer-songwriter-albums' aller tijden, een lijst waarin ook grootheden als John Lennon, Joni Mitchell, Joan Baez en Paul Simon zijn opgenomen. Ook Consequence onderstreepte dit belang met de woorden: "Haar geluid is tijdloos, dat van een rondtrekkende troubadour, en doet zich slechts enkele keren per generatie voor."
Met 'Who’s Keeping Time?' transformeert Alela Diane verdriet tot verbinding en bevestigt ze opnieuw haar positie als een vitale, levende kracht binnen de hedendaagse folkmuziek; geworteld in gemeenschapszin, aanwezigheid en de blijvende kracht van het lied.
Alela Diane geeft op zondag 1 november een optreden in 't Zonnehuis in Amsterdam.