Adaisy: Het maakproces als identiteit

Jullie zijn niet begonnen als vriendengroep, maar via muzikantenbank.nl bij elkaar gekomen. Hoe is dat uitgegroeid tot een band die nu in de finale staat?
Jack: “Ik wilde gewoon met een band in Amsterdam beginnen. Tijdens COVID heb ik Luc gevonden, en daarna hebben we Dion en uiteindelijk Nadia erbij gezocht. Het was niet zo dat we elkaar al kenden. Het begon echt praktisch.”

Dion: “Ik kom niet van het conservatorium, dus ik had ook niet zo’n netwerk. Dan moet je ergens beginnen. Maar ik heb wel bij meerdere bands auditie gedaan en soms merkte ik meteen: dit gaat ’m niet worden, ik ga hier geen vrienden mee worden. Dan stopt het voor mij ook.”

Nadia: “Die klik op persoonlijk vlak is voor mij net zo belangrijk als muzikaliteit. We communiceren een beetje op dezelfde frequentie. Ik hoef niet in allemaal muziektermen te praten, ik kan gewoon iets gevoelsmatig op tafel leggen en dan doen we er samen iets mee.”

Luc: “Zonneprijs voelt voor mij echt als deel van de Amsterdamse scene. En onderdeel zijn van die scene, dat voelt groter dan jezelf. Dat je het dan voor elkaar kan schoppen om groter dan jezelf te zijn… dat is denk ik iets dat iedereen wel zou willen. Wij zoeken gewoon een plekje in déze ruimte.”

Jullie zeggen zelf dat het maakproces belangrijker is dan het einddoel. Wat gebeurt er in die repetitieruimte?

Jack: Voor mij is het echt de flow state vinden. Gewoon niks anders doen behalve muziek. Solo repeteren is leuk, maar met z’n vieren samen iets vinden dat klopt, dat is een ander niveau.

Luc: Het voelt als een work-out voor je psyche. Je kan sporten voor je lichaam, maar repeteren is voor mij die mentale work-out. Dingen uitdrukken waar je normaal gesproken in gesprekken bijvoorbeeld, net niet helemaal de woorden voor kan vinden.

Dion: Mijn doel is eigenlijk gewoon nummers schrijven waar ik zelf trots op ben. Dat ik denk: als iemand anders dit had geschreven, zou ik het ook een goed nummer vinden. Die lat ligt best hoog.

Hoe ontstaat zo’n nummer dan concreet?

Nadia: Meestal wordt er een soort muzikaal beginnetje gemaakt in de repetitie. Dat neem ik mee naar huis en dan ga ik er eindeloos overheen zingen. Nog geen echte woorden, meer klanken. Ik noem dat de Simlish-versie. Vanuit die klanken groeit er dan een tekst, een gevoel. Het is vaak persoonlijk, maar ik wil het niet te expliciet maken. Ik vind het mooi als een luisteraar er zelf invulling aan kan geven.

Dion: Waar we vroeger stopten bij: oké, dit is het nummer, gaan we nu vaak nog een stap verder. Dan kijken we: hoe kunnen we de instrumenten aanpassen zodat die zang nog beter tot z’n recht komt? Het is veel iteratiever geworden.

Luc: En we zijn niet bang om dingen te schrappen. Soms gooien we een begin compleet weg, twee of drie keer zelfs. Dat voelt heel gezond in een creatief proces. Er zijn geen grote ego’s die zeggen: dit mag niet veranderd worden.

Jullie nieuwe single 'From Deep Down' heeft bijna een jaar nodig gehad. Wanneer wisten jullie: nu is het ‘m?
Dion: We hebben echt gedacht: we schrappen dit nummer. Het refrein werkte niet. Toen kwam er ineens een nieuw idee en viel het op z’n plek.

Luc: Voor mij voelde het pas af toen Nadia’s zangmelodie over dat refrein kwam. Toen dacht ik: oké, dit is een Adaisy-nummer. Maar zo is het niet begonnen. We verstonden elkaar in het begin misschien nog niet helemaal.

Wat bedoel je met ‘elkaar niet verstaan’?
Jack: Je bent minder comfortabel, minder kritisch misschien. Nu kennen we elkaar beter en durven we ook meer te zeggen: dit kan beter.

Nadia: Toen we aan dat nummer begonnen, kenden we elkaar nog niet eens echt goed. Het is bijna een smeltkroes van onze tijd samen.

En waar gaat het nummer over?
Nadia: Over het gevoel dat je bij iemand kan hebben als je merkt dat het niet helemaal lekker gaat, maar die persoon laat zich daar niet over uit. Dat je het idee hebt dat je eraan moet trekken. Mijn teksten zijn vaak een manier om chocola te maken van piekergedachten.

De 4e voorronde van Zonneprijs in ’t Zonnehuis had alle schijn tegen: geen soundcheck, ijzige omstandigheden en een zangeres die wakker werd met opkomende griep.
Nadia: Ik was echt niet bij stem, voor mijn gevoel. Ik was in blinde paniek de supermarkt leeg aan het kopen. Fruit, Strepsils, thee, alles.

Dion: We liepen het podium af en dachten: we hebben weleens beter gespeeld.

Luc: We waren de foutjes aan het tellen.

Toch werd Adaisy uitgeroepen tot finalist.
Dion: Wat de jury zei, was dat de nummers gewoon goed waren. Dat ze op zichzelf stonden. En dat is misschien wel het grootste compliment.

Nu de finale in de Grote Zaal van Paradiso eraan komt: verandert dat iets aan jullie ambitie?
Dion: We zijn misschien wat down to earth, maar niet zonder ambitie. We willen winnen. Natuurlijk.

Nadia: Maar uiteindelijk staat het creëren bovenaan. Als we dit kunnen blijven doen, en steeds beter worden, dan ben ik gelukkig. De rest is bonus.

Op donderdag 4 juni 2026 kun je Adaisy live zien optreden tijdens de finale van Zonneprijs in Paradiso.

Tekst: Yvonne den Outer